บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)-Ep8/2 : ทำหน้าที่

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)

Ep8/2 : ทำหน้าที่

วางจำหน่ายในรูปแบบ ebook แล้ว สามารถโหลดซื้อได้ที่ meb ookbee Hytexts...

มารตรีได้ยินเสียงรถยนต์แล่นผ่านรั้วไม้เตี้ยๆ สูงประมาณหนึ่งเมตรครึ่งเข้ามาจอดภายในบริเวณตัวบ้านไม้ของคุณตาได้สักระยะหนึ่ง แต่เธอก็ยังอยากทำตัวอิดออดไม่ได้เร่งรีบทำตามคำสั่งของคนชอบวางอำนาจจนติดเป็นนิสัยแต่อย่างใด มารตรียังคงบรรจงเลือกชุดเรียบง่ายออกมาทาบทับกับร่างงามของตนเองต่อไปเรื่อยๆ ทีละชุดอย่างคนใจเย็นสุดๆ เธอไม่ได้อยากจะไปไหนกับเขาเสียหน่อย จึงไม่เห็นความจำเป็นอะไร จะต้องรีบแต่งตัวแล้วลงไปนั่งรอเขาอย่างที่เขาออกคำสั่งเอาไว้...

หึ...ปล่อยให้คอยเสียให้เข็ดนั่นแหละดีแล้ว เก่งแต่ออกคำสั่งกับเธอดีนัก หัดให้รอคนอื่นเขาเสียบ้าง จะได้รู้การรอคอยมันเป็นยังไง

แต่เขาคงไม่หงุดหงิดจนลุกขึ้นมาอาละวาดใส่คุณตาของเธอหรอกนะ ก็ผู้ชายอย่างเขาเคยต้องมานั่งรอใครนานๆ เสียที่ไหนกัน อยากจะได้อะไรก็ต้องให้ได้เสียเดี๋ยวนั้นเดี๋ยวนี้ เคยมีใครหน้าไหนกล้าขัดคำสั่งของเขาได้บ้าง และแม้แต่เจ้าสัวราพเองก็ตามเถอะ เธอยังไม่เคยเห็นท่านลุกขึ้นมาขัดใจอะไรลูกชายตัวเองจริงจังสักที แบบนี้เขาถึงเรียกว่าตามใจกันจนเคยตัว ขคราชก็ไม่ต่างจากไม้แก้ที่ดัดยากดัดยังไงก็คงไม่ดีขึ้นนักหรอก...

เมื่อมารตรีนึกไปถึงเจ้าของเสียงรถยนต์ที่แล่นเข้ามาจอดภายในรั้วบ้านของเธอนั้น หัวใจดวงน้อยเริ่มเกิดอาการอ่อนแรงพาลไม่อยากจะแต่งตัวขึ้นมาเสียดื้อๆ ผู้ชายปากเสียจิตใจต่ำตม ปากร้ายๆ ของเขามันน่าจะหาของแข็งๆ ยัดเข้าไปในนั้นนัก เจอหน้าเธอทีไรเขามักจะมีถ้อยคำหยามหมิ่นพ่นออกมาดูถูกเธอสารพัด ความจริงคนไม่ชอบหน้ากันก็ต้องอยู่ให้ห่างกันสิถึงจะถูก แต่ทำไมเธอยิ่งถอยห่าง เขากลับยิ่งขยับก้าวเข้ามาใกล้เธอนักก็ไม่รู้ ความสงสัยบังเกิดขึ้นภายในใจ แต่มารตรีก็คร้านเกินกว่าจะหาคำตอบให้กับตัวเองในตอนนี้...

หญิงสาวมองสำรวจตัวเองในกระจกอีกครั้ง เพื่อตรวจสอบความเรียบร้อย เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรต้องเป็นกังวลใจ เมื่อเสื้อผ้าหน้าผมพร้อมจะออกไปข้างนอกได้ หญิงสาวจึงหันไปคว้ากระเป๋าสะพายคู่ใจ แล้วก้าวเดินออกจากห้องนอนของตัวเองไปอย่างเชื่องช้า เธอจะรั้งเวลาให้ยืดออกไปให้นานที่สุดเท่าที่จะยืดได้ ขอเธอเอาคืนเขาบ้างเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ก็ยังดี

“ครับคุณตา...”

และเมื่อมารตรีเดินมาถึงทางลงบันได ปลายเท้าที่กำลังจะก้าวถึงกับหยุดนิ่งอยู่กับที่ เมื่อเธอได้ยินเสียงห้าวตอบรับคำถามของคุณตาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแต่ก็ฟังดูช่างอ่อนน้อมถ่อมตนผิดแผกแตกต่างไปจากที่เธอเคยได้ยินเสียงของเขามาโดยสิ้นเชิง...

นี่เขาไปกินอะไรผิดสำแดงก่อนมารับเธอหรือเปล่านะ มารตรีจึงเกิดอาการสงสัยขึ้นมา หัวคิ้วโก่งสวยขมวดเข้าหากันในทันที เอ...แล้วสองคนนี้เขากำลังพูดคุยถึงเรื่องอะไรกันอยู่ ทำไมอสูรปากร้ายอย่างขคราชถึงได้ดูนอบน้อมรับคำคุณตาของเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพได้แบบนั้น เมื่อโดยปกติผู้ชายอย่างขคราชจะแข็งทั้งคำพูดและกิริยา ไม่ว่าใครจะกับใครหน้าไหน เขาก็ไม่เคยอ่อนให้เหมือนกับที่อ่อนให้คุณตาของเธอเลย มารตรีลอบเมียงมองสองชายต่างวัยอยู่สักพัก ร่างน้อยก็สะดุ้งตกใจเมื่อเธอได้ยินเสียงทักดังขึ้นมาจากคุณตาของตัวเอง...

“อ้าวรตรี...แต่งตัวเสร็จแล้วก็รีบลงมา ปล่อยให้คุณราชรอนานแล้วนะ ไหนว่าจะรีบไป มัวแต่ยืนนิ่งเป็นหุ่นจำลองอยู่นั่นเมื่อไหร่จะได้ไปกัน”

“เสร็จแล้วค่ะคุณตา” ผู้เป็นตาสำรวจเครื่องแต่งกายหลานสาว ก็ไม่เห็นจะมีอะไรยุ่งยากขนาดปล่อยให้แขกต้องมานั่งรอเป็นนานสองนาน

“ไม่รู้จะแต่งองค์ทรงเครื่องอะไรนานขนาดนี้ หัดเกรงใจคุณราชเขาบ้างสิลูก ...” เจ้าของบ้านเอ็ดหลานสาวสุดที่รักด้วยน้ำเสียงปนเอ็นดู ใบหน้าเหี่ยวย่นหันไปขอโทษชายหนุ่มรุ่นหลาน เพราะนี่ก็ปาเข้าไปเกือบจะครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ กว่ามารตรีจะยอมลงมา

“ตาต้องขอโทษคุณราชด้วยนะ ปล่อยให้คุยกับคนแก่เสียนานเลย”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ นานแค่ไหนผมก็รอเขาได้” คำพูดมีความนัยแอบแฝงไปในทางที่ดี ทำให้คนแก่ยิ้มหน้าบาน

ขคราชจงใจมองไปทางร่างอรชรด้วยสายตาหวานจนผิดปรกติ ยิ่งเห็นการแต่งตัวของหญิงสาว ขคราชได้แต่เก็บความรู้สึกบางอย่างไว้ภายใจ มารตรีสวมใส่ชุดเดรสสีชมพูยาวถึงตาตุ่ม ตรงแขนจั้มเป็นตุ๊กตา อวดโชว์ลำแขนเสลา รอบกระโปรงจีบพลิ้วไหว ทำให้ร่างนั้นดูบอบบางมากยิ่งขึ้น

มารตรีพ่นลมหายใจ อยากจะเถียงคุณตากลับใจแทบขาด... แต่สิ่งที่ทำได้ คือเธอยกมือขึ้นไหว้ขอโทษเขากลับไป

“เอ่อ...รตรีต้องขอโทษคุณราชด้วยนะคะที่ปล่อยให้รอนาน” เขายกมือขึ้นรับไหว้เธอพร้อมหลิ่วตาอย่างคนเป็นต่อ

“แล้วเราจะไปกันได้หรือยังคะ”

“ถ้ายังไงผมต้องขอตัวไปก่อนนะครับ สัญญาจะพาหลานสาวของคุณตามาส่งคืนก่อนสามทุ่มอย่างแน่นอน แล้วอย่าลืมทานรังนกพวกนี้ให้หมดด้วยนะครับ รักษาสุขภาพด้วยนะครับ ผมลาล่ะครับคุณตา...” ขคราชหันไปยกมือไหว้ลาชายชราที่ตนนั้นนับถือ

“โชคดีนะหลาน ตาฝากน้องด้วยคนนะ อ้อ..แล้วก็ฝากขอบใจท่านเจ้าสัวราพสำหรับรังนกพวกนี้ด้วย เอาไว้ถ้าท่านเจ้าสัวกลับมาจากทัวร์รอบโลกเมื่อไหร่ ตาจะหาเวลาเขาไปเยี่ยมท่านบ้าง ไม่ค่อยได้คุยกันเลยช่วงนี้...”

“ครับคุณตา ผมจะบอกป๋าให้...” คนรับฝากรีบรับคำเสียงนุ่มนวล มารตรีเบ้ปากนึกหมั่นไส้ อยากจะบันทึกเสียงนี้ของเขาเอาไว้ฟังซะเหลือเกิน ผู้ชายปากเสียคนนี้ก็พูดจาไพเราะเสนาะหูเป็นกับเขาเหมือนกัน

“ไปกันเถอะรตรีจะได้ไม่กลับค่ำมืด พี่สัญญากับคุณตาเอาไว้แล้วจะพารตรีมาส่งก่อนสามทุ่มไม่มีขาดเกิน...” คนถูกชวนถึงกับอ้าปากเหวอ ได้แต่ยืนมองหน้าเขาตาปริบๆ นี่เธอไม่ได้หูฝาดหรือฝันไปใช่ไหม ผู้ชายตรงหน้าเธอตอนนี้คือขคราช ไม่ใช่ฝาแฝดของเขาแน่นะ

โอ๊ะ! มารตรีเกือบหลุดเสียงร้อง เมื่อหญิงสาวลองหยิกเนื้อตัวเองเพื่อพิสูจน์ เธอไม่ได้ฝันไปจริงๆ และชายหนุ่มตรงหน้าเธอก็คือขคราชตัวเป็นๆ เสียด้วยสิ เขาเผลอไปกินยาอะไรผิดขวดมาแน่เลย ถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน...

“ไปสิครับรตรี...” เสียงทุ้มนุ่มเรียกขาน แต่สายตานั้นเข้มข้นขึ้น เมื่อเขาลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินนำหน้าเธอออกไปจากห้องรับแขก พอดีสายตาเหลือบเห็นแม่ตัวดี กำลังยืนเบ้ปากใส่เขา

คนอารมณ์ร้ายถึงกับหน้าหน้าตึงส่งสายตาคาดโทษไปยังหญิงสาว มารตรีห่อไหลลงเปลี่ยนเป็นส่งยิ้มแหยแทนเบ้ปาก ในใจอดหวาดหวั่นไม่ได้ ไม่รู้ถ้ากับเขาตามลำพัง เธอจะโดนอะไรบ้างก็ไม่รู้

หรือจะเปลี่ยนใจไม่ยอมไปกับเขาดี...

“ไปสิรตรี พี่เขาเดินไปนู่นแล้ว” คุณพิธานหันไปเร่งหลานสาวเป็นเชิงเตือน

“เอ่อ...ค่ะๆ รตรีไปก่อนนะคะคุณตา แล้วอย่าลืมทานยาหลังอาหารกลางวันด้วย รตรีจัดใส่กล่องวางไว้ในตู้ยาให้เรียบร้อยแล้ว รตรีจะรีบไปรีบมานะคะ...”

ร่างระหงเดินเข้าไปกอดร่างเหี่ยวบนโซฟา ถ่ายทอดความรัก พร้อมหอมแก้มซ้ายขวา แล้วรีบวิ่งตามร่างสูงออกมาทันที...

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย oranee
ขอบคุณมากมาย
เมื่อ 1 ปี 3 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย silverprincess
จงใจให้รอซะนานเลย
เมื่อ 1 ปี 4 เดือนที่แล้ว

รีวิว