ภรรยาจ๋า...สามีหลง [20+]

Chapter 5 ของพี่&ของชญา [1]

ในร้านอาหารกึ่งบาร์ที่ตั้งอยู่ในย่านธุรกิจ มีเสียงครื้นเครงของชายหนุ่มวัยกลางคนดังมาจากโต๊ะที่ตั้งอยู่ด้านในสุด วันนี้ราเมศจัดงานเลี้ยงฉลองให้ทีมเนื่องจากสามารถปิดดีลกับดีลเลอร์รถได้สำเร็จ พนักงานที่มีส่วนร่วมในงานครั้งนี้ต่างถูกเชิญให้มากินดื่มได้ไม่อั้นและอีกหนึ่งคนสำคัญที่ทำให้งานนี้ผ่านไปได้อย่างราบรื่นก็คือ ‘สรัย’ การปิดดีลครั้งนี้ถือเป็นผลงานชิ้นโบแดงที่ตอกย้ำว่าเธอทำงานได้อย่างไม่มีที่ติ ขจัดข้อกังขาที่ว่าเธอได้เป็นเลขาฯ ท่านประธานเพราะมีดีที่หน้าตา

“เอ้า...ชนครับคุณสรัย” เสียงลูกน้องเชียร์ให้สรัยที่เป็นดาวเด่นของงาน ดื่มฉลองอีกแก้ว แต่เธอปฏิเสธด้วยเหตุผลที่ว่าตัวเองเป็นคนค่อนข้างคออ่อน ก่อนที่จะขอตัวแยกออกมาหาธีทัตที่นั่งหลบมุมจิบเบียร์อยู่เงียบๆ หลังจากราเมศชิงกลับไปก่อนเพราะไม่อยากให้เมียถ่างตารอจนต้องนอนดึก ส่วนชาลีก็ขอไปส่งราเมศแล้วชิ่งกลับบ้านไปกอดลูกกอดเมียเหมือนกัน ทิ้งให้เขาต้องคอยดูแลความเรียบร้อยทั้งหมดแทน

“ไม่สนุกเหรอคะคุณธี ทำไมถึงมานั่งอยู่ตรงนี้คนเดียว” หญิงสาวเอ่ยถามพลางหย่อนสะโพกนั่งลงข้างๆ

“ผมเฉยๆ น่ะครับ” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ พลางกวาดสายตามองไปทั่วโดยที่ไม่ได้สังเกตเห็นสายตาบางอย่างของคู่สนทนา

“สรัยเพิ่งรู้ว่าเราจบมาจากยูเดียวกัน บางทีเราอาจจะเคยเจอกันมาก่อน”

หญิงสาวพยายามชวนคุยด้วยการรำลึกถึงความหลังเมื่อครั้งเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยที่ต่างประเทศ แต่ธีทัตก็ไม่ได้มีท่าทางว่าจะสนใจแต่อย่างใด เขากลับดูรำคาญเสียด้วยซ้ำ

“อาจจะเคยหรืออาจจะไม่เคย ผมก็จำไม่ได้เหมือนกันครับ ทำไมคุณสรัยไม่ไปสนุกกับพวกการ์ดล่ะทางนั้นล่ะครับ ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน” ธีทัตตัดบทและลุกออกไปจากที่นั่ง

เขาไม่ได้รังเกียจสรัย แต่ถ้าจะให้ทำตัวสนิทสนมมากเกินกว่าเรื่องงาน ชายหนุ่มก็ขออยู่ให้ห่างดีกว่าจะได้ไม่ต้องเกิดปัญหาตามมาภายหลัง ยิ่งชญาธรไม่ค่อยจะปลื้มเพื่อนร่วมงานของเขาคนนี้อยู่ด้วย ถ้าเธอรู้เดี๋ยวก็จะพาลงอนไปอีก

เหตุการณ์ดำเนินไปตามปกติและสรัยก็ไม่ได้เข้ามาวุ่นวายกับเขาอีก เธอไปดื่มกับพวกการ์ดและพนักงานคนอื่นๆ จนงานเลิก ธีทัตก็จัดการเคลียร์ค่าใช้จ่ายต่างๆ ให้เรียบร้อย ทุกคนเตรียมแยกย้ายกันกลับบ้าน แต่จังหวะนั้นเองร่างสูงโปร่งของสรัยกับเซเขามาซบที่อกของธีทัต เธอดื่มจนเมาและควบคุมตัวเองไม่อยู่

“ใครจะรับผิดชอบ? ” หัวหน้าบอดี้การ์ดส่งสายตาดุๆ ไปให้ลูกน้องที่เป็นตัวตั้งตัวตีให้สรัยดื่มเข้าไปเยอะเกินขนาด

“เดี๋ยวผมกับแนทไปส่งคุณสรัยให้เองครับ” หนึ่งในลูกน้องของราเมศอาสาไปส่งให้ เพราะเขากับแฟนรู้ที่อยู่ของสรัย พวกเขาอยู่คอนโดฯ เดียวกัน

“ไม่...ฉันไม่ไป...ฉันจะกลับกับคุณธี” เธอหันไปตวาดเพื่อนพนักงานที่เข้ามาประคองร่างของเธอให้เลิกเกาะติดธีทัต

“คุณธี...ไปส่งสรัยที่ห้องนะคะ” เธอหันไปทำเสียงออดอ้อนและส่งสายตาหวานเยิ้มให้ธีทัต เขาเบือนหน้าหนี ส่วนคนอื่นก็ได้แต่มองอย่างกระอักกระอ่วนใจ

“รถคุณสรัยอยู่ไหนครับ” เขาถามและประคองเธอให้เดินไปตัวตรง โดยมีคนอื่นๆ เดินตามมาด้วย

“คุณสรัยไม่ได้เอารถมาค่ะคุณธี คุณธีกลับเถอะค่ะเดี๋ยวพวกเราช่วยกันดูแลคุณสรัยเอง” แนทหรือณัฐนิชาเออีมือหนึ่งของทีมเสนอขึ้นมา

“อย่ามายุ่ง! ” คราวนี้สรัยยิ่งโวยวายใหญ่ เมื่อธีทัตจะส่งตัวเธอให้คนอื่น

“รถจอดอยู่ที่ไหนครับแนท” ชายหนุ่มกระซิบถาม เขาจะพาเธอไปส่งที่รถหลังจากนั้นจะได้แยกย้ายกันกลับเสียที

“ทางนี้เลยค่ะคุณธี” ณัฐนิชาและคนรักเดินนำคนสนิทของท่านประธานไปที่ลานจอดรถ

“คุณธีขา...สรัยเวียนหัวจังเลย” เลขาฯ สาวยังคงออดอ้อน ซบใบหน้าสวยๆ อยู่บนอกของธีทัตแม้เขาจะพยายามเบี่ยงตัวออกห่าง เธอก็ใช้มือเรียวกำปกเสื้อของชายหนุ่มเอาไว้ เขาทั้งกึ่งลากกึ่งจูงเธอออกมาจนถึงลานจอดรถ

“ฉันจะกลับกับคุณธี!” คราวนี้สรัยดิ้นหนักเมื่อธีทัตพยายามแกะมือของเธอออกจากแขนของเขา ทั้งคู่นัวเนียกันอยู่ซักพักโดยที่ณัฐนิชากับแฟนก็ไม่รู้จะทำยังไงกับคน (แกล้ง) เมาดี

“พอเถอะครับคุณสรัย” ธีทัตที่อดทนมานานเริ่มมีน้ำโห ปกติแล้วเขาเป็นคนใจเย็น แต่ผู้หญิงแบบสรัยน่ารำคาญเกินไป

ร่างสูงระหงผละออกมาแล้วยืนเซไปมา ริมฝีปากสีแดงยกยิ้มเมื่อเห็นว่าใครบางคนเพิ่งลงมาจากรถแท็กซี่ในจังหวะที่เหมาะเจาะ สรัยแกล้งเซไปพิงกับประตูรถ ธีทัตเห็นท่าไม่ดีจึงเข้าไปประคองเธอเอาไว้ แต่เธอกลับใช้สองมือโอบรอบลำคอของเขาให้โน้มลงมาใกล้ ภาพตรงหน้าทำให้ชญาธรที่เพิ่งมาถึงนิ่งงันไป

“พี่ธีคะ” เสียงหวานที่ตอนนี้เข้มขึ้นเรียกชื่อคนรักของตัวเอง ซึ่งกำลังถูกผู้หญิงอีกคนปล้ำจูบอยู่

เมื่อเห็นว่าเด็กสาวในชุดศึกษายกมือขึ้นขยับแว่นตาที่สวมอยู่ก็ทำให้ธีทัตรีบผลักสรัยที่กำลังเกาะอยู่เป็นปลิงออกทันที ณัฐนิชารีบเข้ามาประคองเธอเอาไว้

“ชญา...” ร่างสูงรีบปราดเข้าไปหาคนรักทันที

“มาได้ยังไงคะ” เขาขยับเข้าไปจะจับมือเธอแต่หญิงสาวสะบัดมือทิ้ง

“พี่ญาดาบอกว่าพี่รามกับพี่ธีอยู่ที่นี่” เธอตอบสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“คือพี่ไม่ได้...” ธีทัตกำลังจะอ้าปากอธิบายแต่เด็กสาวขัดขึ้นมาด้วยท่าทางที่ขึงขังน่ากลัวกว่าครั้งไหนๆ

“ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้นค่ะ กลับไปคุยกันที่ห้อง”

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ขับรถกลับบ้าน โดยไม่ได้สนใจสรัยอีก ชญาธรนั่งเงียบมาตลอดทาง ไม่ว่าธีทัตจะพูดอะไรเธอก็ไม่ตอบโต้

เมื่อประตูห้องปิดลงร่างสูงก็ถูกผลักไปติดกับกำแพง มือเรียวกระชากสูทแจ็คเก็ตออกอย่างรุนแรงตามด้วยเสื้อเชิ้ตและเข็มขัด

“ชญาครับ...ชญา”

“ตรงไหนคะ? ผู้หญิงคนนั้นแตะต้องส่วนไหนของพี่ธีบ้าง!” เธอถามในระหว่างที่กำลังสาละวนจับเขาถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น ธีทัตหันไปมองซากแจ็คเก็ตและเชิ้ตที่ถูกโยนไปกองบนพื้น

“อย่าไปถือคนเมาเลยค่ะชญา” เขาพยายามจะอธิบาย

“เงียบค่ะ!”

อูยยยย เมียดุจ้าาาาาาา พี่ธีเอ๊ยเสร็จน้องชญาแน่!

E-book ฉบับเต็มมีวางขายที่ MEB นะคะ ^^

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย B@lly
อุย เมียดุจริง งานนี้จะกี่ยกนะ
เมื่อ 2 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย LAM1
สนุกมาก ๆ ค่ะ
เมื่อ 2 เดือน 4 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว