ภรรยาจ๋า...สามีหลง [20+]

Chapter 7 เปลี่ยนไป [1]

ธีทัตนิ่งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่คนตัวเล็กซึ่งนอนเท้าคางอยู่บนอกของเขาพูดขึ้นมา ชญาธรไปสมัครเป็นนักแสดงละครเวทีงั้นเหรอ? ได้ยินแค่นี้อะไรต่อมิอะไรที่เคยคึกก็ถึงกับห่อเหี่ยวลงไปในทันที

สิ่งที่เขากลัวกำลังจะเกิดขึ้นแล้วสินะ เธอเป็นเด็กสาวที่มีเสน่ห์ แม้ภายนอกจะดูจืดชืดแต่จริงๆ แล้วชญาธรเป็นผู้หญิงที่น่าค้นหามาก ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ค้นไม่หามาจนถึงทุกวันนี้หรอก

“คิดยังไงถึงไปสมัครคะ” ธีทัตพูดขึ้นมาหลังจากที่เงียบไปสักครู่

“รุ่นพี่ที่คณะเขาชวนน่ะค่ะ เขาเห็นว่าชญามีแวว พี่ธีเห็นแววของชญาบ้างมั้ย” เธอเอ่ยถามเขาด้วยความสัตย์ซื่อ อยากจะรู้คำตอบที่แท้จริง แต่แววตาซุกซนของเธอทำให้ธีคลี่ยิ้มออกมาบางๆ

“พี่เห็นแววเรามาตั้งนานแล้ว ใครว่าชญาของพี่เป็นเด็กขี้อาย” เขาตอบแล้วจ้องมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ซึ่งน้อยคนนักที่จะเห็นธีทัตในมุมแบบนี้

“มองชญาแบบนี้มันหมายความว่ายังไงคะพี่ธี”

“เปล่าค่ะ” ชายหนุ่มตอบพลางยกมือหนาขึ้นประคองพวงแก้มของเธอเอาไว้และใช้ปลายนิ้วเขี่ยข้างแก้มนุ่มอย่างแผ่วเบา

“ลองดูก็ดีเหมือนกัน ชญาจะได้ลองทำอะไรใหม่ๆ บ้าง บางทีชญาอาจจะชอบก็ได้” ธีทัตบอกอย่างคนที่มีประสบการณ์ในชีวิตมากกว่า

มีหลายครั้งที่เขาอยากจะเก็บเธอไว้ข้างกายตลอด อยากจะดูแลเธอทุกอย่าง จัดหาทุกสิ่งมาให้ เพราะเขาไม่อยากให้เธอต้องผิดพลาดหรือเสียใจ หลายครั้งที่ธีทัตคิดจะผูกมัดเด็กสาวเอาไว้ด้วยการแต่งงานและให้เธอเป็นแม่ของลูกเขา แต่พอคิดได้ว่าชญาธรก็เป็นแค่เด็กวัยรุ่นคนนึงที่ยังต้องเรียนรู้ชีวิตอีกไกล ยังต้องพบเจอผู้คนอีกหลายรูปแบบและยังมีความฝันที่ต้องไขว่คว้า เขาก็ทำไม่ลง สุดท้ายแล้วจึงทำได้เพียงดูแลทะนุถนอมเธออย่างดีที่สุดและเตือนตัวเองเสมอว่าเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะไปบงการชีวิตของเธอ ไม่สามารถหยุดความอยากรู้อยากเห็นของเด็กสาวและไม่สามารถขัดขวาง หากเธอจะเลือกทำสิ่งใหม่ๆ แม้ว่าสิ่งนั้นอาจจะทำให้ความรักของทั้งคู่มีปัญหาก็ตาม

“ชญาว่าชญาทำไม่ได้”

“มั่นใจในตัวเองสิคะ ชญาของพี่ทำได้แน่นอน พี่เชื่อในตัวชญา ชญาก็ต้องเชื่อในตัวเองนะคะ” เขาให้กำลังใจ

“ขอบคุณนะคะพี่ธี ตอนแรกชญาคิดว่าพี่ธีจะดุชญาซะอีก” เธอยื่นจมูกไปหอมแก้มเขาเป็นการขอบคุณ

“พี่ไม่ดุหรอกค่ะ พี่อยากให้ชญาได้ใช้ชีวิตแบบที่ชญาต้องการ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่แววตาที่เขามองเธอมันเต็มไปด้วยความจริงจัง

“ชีวิตที่ชญาต้องการ คือชีวิตที่มีพี่ธีอยู่ด้วยค่ะ”

“ชญายังเด็ก ยังมีอีกหลายเรื่องที่ชญาต้องเรียนรู้ ถ้าโตกว่านี้ชญาอาจจะเปลี่ยนไปก็ได้” ธีทัตดึงร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ให้นอนหนุนอกแน่นๆ

“ชญาสัญญาว่าจะไม่เปลี่ยนไป” เธอแหวนหน้าขึ้นมาสบตากับเขา

“อย่าสัญญาตอนที่เรากำลังมีความสุข” ชายหนุ่มว่า

“พี่ธีไม่อยากให้ชญาไปเล่นละครเวทีใช่ไหมคะ ดูสิ ชญาถามแค่นี้เอง พี่ธีก็ดราม่าใหญ่โตแล้ว”

“พี่ดราม่าตรงไหนกัน” เขายิ้มกลบเกลื่อนที่เธออ่านใจเขาออก ใช่...เขากำลังดราม่ามากกับเรื่องขี้ประติ๋ว

“หน้าซึมเสียงเศร้าขนาดนี้ยังไม่เรียกว่าดราม่าอีกเหรอคะ”

“หยุดแซวพี่ได้แล้วนะคะ เอาเป็นว่าพี่อนุญาตให้ชญาไปแคสละครเวที แล้วก็เกิดชญาได้เล่นขึ้นมาจริงๆ เราจะต้องเอาบทมาให้พี่อ่านด้วย อ้อ...พี่ไม่อนุญาตให้เล่นฉากเลิฟซีน”

ป๊าบ! มือเรียวฟาดลงที่หัวไหล่หนา

“ละครเวทีของมหา’ ลัย จะมีฉากเลิฟซีนได้ยังไงล่ะคะ พี่ธีนี่ก็จริงๆ เลย”

“เอ้า...ใครจะไปรู้ล่ะ เอ้อ...ว่าแต่บทที่ชญาจะไปแคสเป็นบทอะไรคะ แล้วเนื้อเรื่องมันเกี่ยวกับอะไร แสดงวันไหนพี่จะได้เคลียร์คิวถูก”

“อืมมม...เนื้อเรื่องเกี่ยวกับการเมืองและความรัก ชญาไปแคสบทสส.หญิงที่อยากจะเป็นนายกฯ ค่ะ”

“ห้ะ ขนาดนั้นเชียว” ธีทัตถึงกับตาวาวเมื่อได้ยินคำตอบ แม่เด็กสาวของเขาดูท่าจะรับบทเกินตัวเกินอายุไปมากโข

“นี่ไง ชญาถึงบอกว่าชญาคงทำไม่ได้” เธอบอกเสียงเบา

“ทำไม่ได้ก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำนะครับ พี่เอาใจช่วยก็แล้วกัน สส.หญิงของพี่ เออ...แล้วเรื่องความรักล่ะ” ชายหนุ่มถามต่อ ห่วงอยู่เรื่องเดียวก็เรื่องที่จะให้ผู้ชายคนอื่นมาแตะเนื้อต้องตัวลูกแมวน้อยของเขานี่แหละ

“ไม่รู้สิคะ...ชญาก็เห็นบทแค่คร่าวๆ เอาไว้ได้เล่นจริงๆ เมื่อไหร่จะมาเล่าให้ฟังนะคะ”

“โอเค...งั้นพี่จะรอค่ะ แต่ขออย่างนึงได้มั้ย ถ้ามีเลิฟซีนห้ามเล่นนะ” คนอายุมากกว่าวกกลับมาที่เดิม ทำยังไงได้ล่ะก็คนมันหวงนี่หน่า

“ถ้ามีเลิฟซีนชญาจะเอามาให้พี่ธีพิจารณาก่อนโอเคไหมคะ”

“ค่ะที่รัก น่ารักที่สุด ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไปเดี๋ยวพี่ทำอะไรให้กิน” เขาจูบกระหม่อมของเธออย่างแผ่วเบาและดึงให้ร่างบางลุกขึ้น

เธอทำตามอย่างว่าง่าย ค่ำคืนนี้จึงจบลงด้วยมื้อเย็นที่อบอุ่นเหมือนเช่นทุกวัน ต่างกันนิดหน่อยตรงที่ชญาธรไม่ต้องรับผิดชอบที่เผลอไปยั่วยวนจนพี่ธีของเธออารมณ์ขึ้น เพราะเขาเห็นใจที่ภรรยาสุดที่รักอยู่ในช่วงวันนั้นของเดือนนั่นเอง

บีเอ็มดับเบิ้ลยูสีดำคันเดิมขับเข้ามาจอดใต้ต้นไม้ใหญ่ในที่จอดรถของมหาวิทยาลัยเหมือนเช่นเคย คนขับรถรูปหล่อหันมาลูบผมนักศึกษาสาวที่เพิ่งจะยกมือไหว้ขอบคุณสามีที่ขับรถมาส่งถึงมหาวิทยาลัย แถมตอนเย็นเขายังรับปากว่าจะมารับเธออีกต่างหาก แล้วอย่างนี้จะไม่ให้ไหว้ขอบคุณได้อย่างไร

“ตั้งใจเรียนนะคะ” เขาพูดเหมือนที่ชอบพูดเป็นประจำ คล้ายประโยคที่คุณพ่อคุณแม่บอกลูกเวลามาส่งลูกที่โรงเรียน

“รับทราบค่ะแด๊ดดี้” เธอขานรับเสียงทะเล้น

“เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อยนะเรา นี่ผัวค่ะ ไม่ใช่พ่อ” คนท่าทางสุภาพพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแสนจะสุภาพนุ่มนวล แต่ถ้อยคำนั้นคนฟังต้องสะดุ้ง

“งั้นนี่ก็เมียเหมือนกันค่ะไม่ใช่น้องสาว ฝากไปบอกคนที่ออฟฟิศด้วยนะคะ” คนสวมแว่นก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้เช่นกัน

“คนที่ออฟฟิศเขารู้กันหมดแล้วล่ะค่ะว่าชญาเป็นอะไรกับพี่ แต่คนที่มหาวิทยาลัยของชญาไม่มีใครรู้เลยว่าพี่เป็นใคร” ชายหนุ่มว่าอย่างไม่จริงจังนัก

“โทนี่กับลูกหว้าก็รู้แล้วว่าพี่ธีเป็นแฟนชญา” เธอรีบบอก

“เป็นผัวค่ะ...ไม่ใช่แฟน” เขายื่นใบหน้าเข้าไปใกล้แล้วกระซิบข้างหูอีกทีจนชญาธรหน้าร้อนไปหมด

“ค่ะเป็นสามีค่ะ ถ้ามีใครมาจีบชญาจะรีบบอกเขาเลยว่า ห้ามจีบนะสามีหวงมาก!” เด็กสาวรีบตอบเอาใจเพราะเกรงว่าจะไม่ได้ไปเรียน

“ดีมากค่ะ สามีไม่ได้แค่หวงนะคะ แต่ยังหลงมากด้วย เพราะฉะนั้นต้องเป็นเด็กดีของสามีนะคะ”

“ค่าาาคุณสามี ชญาขอตัวไปเรียนก่อนนะคะ จุ๊บ” เธอส่งยิ้มหวานให้เขา ก่อนจะฉวยจูบเร็วๆ ที่ข้างแก้มแล้วรีบวิ่งลงจากรถไปทันที

TALK จ้าาาาแด๊ดดี้ก็เป็นสามีก็เป็นจ้าาาาา พี่ธีคนดีคนเดิมของชาวเราใจดีปล่อยน้องไปเล่นละครเวที หุหุ

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย B@lly
สามีน่ารักจัง
เมื่อ 1 เดือน 1 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว