“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”-บทที่20.ไถ่ถอน

โดย  พ้างปิงปิง

“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”

บทที่20.ไถ่ถอน

หญิงสาวอ่อนแรงมีไข้สูงในวันถัดมา เฉินอวี่จวินไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์ยาหรือเพราะตัวเขาที่เคี้ยวกรำร่างบางจนแทบจะแหลกสลายคามือ...ทุกส่วนบนร่างนางโดนเขาดูดดึงเป็นรอยจ้ำหลายจุด..

...เขามองนางพรางขมวดคิ้ว..กล่าวโทษตัวเองในใจ...

บ่าวรับใช้อย่างหยงนิงเมื่อเห็นสภาพคุณหนูของนางถึงกับมองค้อนเขาไม่หยุด...

ได้แค่ให้ยานางพักฟื้น เมื่อแต่งตัวนางเรียบร้อยถึงให้หมอหลวงประจำตระกูลหลีมาตรวจดูอาการ...

พร้อมกำชับห้ามแพร่งพรายเรื่องที่นางถูกพี่สาววางยาให้นายท่านใหญ่ทราบ..ถึงยังงัยคนที่ทำก็ถือว่าเป็นบุตรีของท่านแม่ทัพ ถึงแม้ความเป็นสามีภรรยากับอนุหยางจะจบสิ้นแล้ว แต่บุตรก็ยังเป็นบุตรอยู่วันยังค่ำ....

“นายท่าน ท่านจะเอายังงัยกับคุณหนูรอง”

“ปล่อยไปก่อน บุตรชายคนโตที่นางตบแต่งไปมิใช่คนดีประเสริฐอะไร รอดูนางหากยังมากด้วยเล่ห์กลได้อีกเป็นใครข้าก็จะไม่ปล่อย!!”

“ขอรับนายท่าน!!”

จวนสกุลลู่...

“จิงหง “

“เจ้าคะ“

“ข้าอยากให้เจ้าเลิกบรรเลงพิณที่หอคณิกา”

“ข้ามีสัญญาที่ต้องทำตามอยู่ที่นั่นไม่นานแล้วหากหมดพันธะข้าไหนเลยจะกลับไปอีก ต้องรีบอยู่ปรนนิบัติท่านแน่นอน”

ชายหนุ่มสวมกอดนางจากทางด้านหลัง

“พันธะสัญญาของเจ้ามันก็เกินไปเรื่องเงินไม่มีปัญหาอันใด แต่ตำแหน่งที่สามารถไถ่ถอนเจ้า กลับต้องเป็นคนของทางการ ตำแหน่งตั้งแต่เสนาบดีขึ้นไป นี่เป็นสัญญาอะไรกัน..ข้าเป็นแค่บัณทิตแม้มีเงินก็ไม่สามารถ”

“แม่เล้ารอบคอบชัดเจนไม่งั้นหญิงงามก็ถูกซื้อตัวไปจนหมดหอนางโลมซิเจ้าคะ พวกพ่อค้าคหบดีมีเงินถุงเงินถังนั้นเต็มบ้านเต็มเมือง”

“อีกอย่างผู้คุมกฎราชสำนักก็เข้ามาควบคุมแล้ว เพื่อไม่ให้แม่เล้าค้ากำไรหญิงงามเกินควร...”

“ท่านพี่แต่มีคนผู้หนึ่งช่วยข้าได้ ตำแหน่งของเขาสูงส่ง แต่ข้าไม่เคยเอื้อนเอ่ย..”

“ผู้ใดเจ้าบอกข้ามา!!”

“แม่ทัพเฉิน เฉินหลี่จวินเจ้าคะ!!!”

จวนสกุลหลี

“ท่านแม่ทัพ บัณฑิตลู่ลู่จินหยวนขอเข้าพบขอรับ ตอนนี้อยู่เรือนฟู่ฉาง”

“ทราบแล้วข้าจะไปพบเขาเดี๋ยวนี้”

“หยงจิงเจ้าดูนายเจ้าให้ดี เดี๋ยวข้ากลับมา”

“เจ้าคะ”

เรือนฟู่ฉาง...

ทั้งสองยกมือคาระวะกันและกัน..นั่งโต๊ะน้ำชาไม่ได้มากพิธี...

“หลี่จวินข้า..”

ชายหนุ่มถอนหายใจ...ก่อนจะพูดขึ้น..

“นางเลือกท่านย่อมเป็นเรื่องดี..อย่าได้คิดมาก”

“ท่านเห็นดี?!!”บัณฑิตลู่ถาม

“แล้วท่านต้องการหรือไม่เล่า”เขาจ้องตาคนถามเขม็ง

“ต้องการๆทำไมต้องขึ้นเสียงด้วยเล่าหลี่จวิน...นางไม่ได้รักเจ้านานแล้วรู้ไว้ซะด้วย” ชายหนุ่มเสียงดังบ้างพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าสบโอกาศ

“ฮึ!”หลี่จวินส่งเสียงยิ้มที่มุมปาก

“แล้วที่ท่านมา..”

ลู่จินหยวนเล่าเรื่องพันธะสัญญาให้เฉินหลี่จวินฟังทั้งหมด ด้วยความรักที่เขามีให้แม่นางเย่ถึงจะต้องบากหน้ามาขอร้องหลี่จวินเขาก็ยอม...

“ข้าทราบแล้ว”

“หากสัญญาสิ้นสุดข้าจะสู่ขอแม่นางเย่ตบแต่งนางให้ยิ่งใหญ่ไม่ให้นางอายผู้ใดในใต้หล้านี้”

เฉินหลี่จวินสบตาลู่จินหยวน

“ดี!!!”

หลังจากนั้นอีก7วันเฉินหลี่จวินใช้เงิน1,000ตำลึงพร้อมตำแหน่งแม่ทัพแดนเหนือแลกกับพันธะสัญญาของเย่จิงหงให้เป็นอิสระจากหอคณิกาเหม่ยเซียง...หอคณิกาเหม่ยเซียงขาดเย่จิงหงไป แต่มิได้ขาดสาวงามแต่อย่างใด สาวงามที่มากฝีมือในใต้หล้ามีอยู่มาก หอเหม่ยเซียงรับแม่นางน้อยมาบรรเลงพิณแทนนางหลายคน...ลูกค้าเก่ามีเอ่ยคิดถึงนางอยู่บ้าง.....หากแต่บุรุษผู้เที่ยวหอคณิกานั้น เมื่อเจอแม่นางใหม่ๆไม่นานก็หลงลืม และจดจำนางไว้แค่เป็นความทรงจำ ว่าเคยมีหญิงงามอันดับหนึ่งนั่งบรรเลงพิณอยู่ตรงนี้ให้พวกเขาฟัง...เท่านั้นเอง....,

..........กาลเวลาบางครั้งก็ทำให้ความทรงจำที่เคยมีเลือนลาง.....

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย blue2560
ขอบคุณ​มาก​ก​ก​ก​
เมื่อ 1 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว