“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”-บทที่21.เสียใจ

โดย  พ้างปิงปิง

“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”

บทที่21.เสียใจ

ร่างกายของหลีอวี่เยียนดีขึ้นหลังจากกินยาไปหลายสำรับ...ตั้งแต่วันเกิดเรื่องเฉินลี่จวินไม่กล้าแต่ต้องนางอีกเลยเกรงว่านางจะเจ็บป่วยขึ้นมาอีก..เดิมทีนางก็เป็นคนที่ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว หากเขาทำอะไรเกินเลยไปเหมือนวันนั้นอีก หากนางล้มป่วยลงจริงๆจะทำเช่นไร...

แต่นางไม่คิดเช่นนั้น รสรักยังตราตรึงไม่หาย อยากให้เขาทำแบบนั้นกับนางอีก แต่เห็นเขาดูระแวดระวังตัวนางเป็นหญิงไม่กล้าที่จะเริ่มก่อน...

“คุณหนูหายดีแล้วเหลือแค่รอยจ้ำๆนี้เองนะเจ้าคะ“

ไม่ได้ยินก็ไม่คิดอะไร พอได้ยินบ่าวคนสนิทพูดขึ้นมาแค่นั้น ใบหนูนางก็เริ่มแดง....

“หายก็ดีแล้วพรุ่งนี้ข้าจะได้ไปส่งหนังสือได้ทัน”

“เจ้าคะ”

หยงจิงไม่ได้สนใจคุณหนูของนางที่เขยอายกับคำพูดเหล่านั้นก้มหน้าก้มตาทาขี้ผึ้งบริเวรรอยช้ำ

เสียงเปิดประตูดังขึ้น หยงจิงตกใจรีบคลุมเสื้อให้คุณหนูของนางลนลาน..เมื่อเห็นว่าเป็นใครนางก็ย่อกายให้ชายหนุ่มแล้วเดินออกจากห้องไม่ลืมที่จะปิดประตู...

“ท่านพี่”

ชายหนุ่มนั่งลงข้างนางไล้ปลายนิ้วโป้งไปที่แก้ม

“หายดีแล้วใช่หรือไม่”

“หญิงสาวตาโตเอียงหน้าถาม

”ท่านหมายถึง...”

ถามออกไปแล้วก็ขมวดคิ้ว ที่ถามนั่นข้าหมายความถึงสุขภาพของเจ้าแน่นอน.. “....”

“สุขภาพของเจ้า”

“อ่อ..หายดีแล้วเจ้าคะ เหลือแค่รอยนิดหน่อย.. “

พูดแล้วก็เขินอาย ชายหนุ่มเหลือบเห็นขี้ผึ้งในมือ..ก็เข้าใจอยากกล่าวโทษตัวเองซักร้อยครั้งนัก.....แย่งขี้ผึ้งจากมือนางมา....

“ข้าจะทาให้เจ้า”

“มะ มะ ไม่เป็นไรเจ้าคะ ข้าทาเองได้”

ไม่ทันเสียแล้วเขาเปิดเสื้อนอนผ้าไหมสีขาวนางออกไป เหลือเอี๊อมสีชมพูสดมีสายเส้นเล็กคล้องคอนางอยู่เพียงตัวเดียว หน้าอกขาวอวบที่พุ่งล้นเอี๊ยมตัวเล็กทำชายหนุ่มลืมหายใจไปชั่วขณะ วันนั้นเขาคิดว่าตักตวงความสุขจากร่างสาวเพียงพอแล้ว มาวันนี้กลับมีความรู้สึกที่รุนแรงมากกว่าวันนั้นเสียอีก เขากลืนน้ำลายเบาๆครั้งนึง...ไม่รู้นางเห็นหรือไม่...

แต่ยาที่หยิบมาก็ต้องทา ปลายนิ้วป้ายขี้ผึ้งทาลงตรงจุดที่ช้ำคลึงวนอยู่แบบนั้น ทุกจุด แต่ละจุดอยู่ในจุดยุทธศาสตร์ทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นกลางร่องอก เนินอก ใต้หน้าอกที่เขาละเมอถอดเอี๊ยมนางตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้....รู้สึกตัวอีกทีเพราะนางคราง....อาร์....

เขาจ้องนางที่เคลิบเคลิ้มริมฝีปากฉ่ำวาวทำเขาอดใจไม่ไหว ก้มลงบดจูบลงไปบนริมฝีปากอวบอิ่ม...มือยกกอบกุมอกอิ่ม ขยับบีบตามจังหวะรูดดึงของลิ้นร้อน เกาะเกี่ยวพัวพันบนเตียงกว้าง บทรักครั้งใหม่เริ่มขึ้นกลางวันนั้นเองลากยาวหลายชั่วยามจนแสงอาทิตย์อัสดง.....

รุ่งเช้าหยงจิงขนหนังสือเล่มใหม่ที่คุณหนูนางเขียนเพื่อไปส่งที่หอสมุดเหอฉาง ในรถม้ามีนายบ่าว ด้านนอกมีเฉินหลี่จวินขี่ม้าประกบอยู่ข้างๆ สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันตัวติดกันบ่าวในเรือนต่างยินดีปรีดา...อีกไม่นานคงมีเจ้านายตัวน้อยๆเพิ่มมาในเรือน..

เมื่อถึงหอสมุด เฉินหลี่จวินได้ปลีกตัวเพื่อไปธุระ บอกนางว่าจะกลับมาอีก1ชั่วยามนางพยักหน้าให้เขาจากไป เมื่อส่งมอบหนังสือแล้วนางจึงเดินไปโรงเตี๊ยมที่เคยกินกลางวันกับหยงจิงกินไปจนจะลุก บุรุษโต๊ะข้างๆก็เอ่ยขึ้น

“เจ้ารู้ไหมหลายวันก่อน มีบุรุษมาไถ่ตัวแม่นางเย่ เย่จิงหงหญิงงามอันดับหนึ่งของหอคณิกาเหม่ยเซียงไปแล้วนะ!”

“ใช่ๆข้าก็ได้ยินเช่นกัน”ชายอีกคนเอ่ย

“นางงดงามไม่แปลกที่จะมีใครซักคนที่มีอำนาจมาไถ่ถอนไป”

“แล้วใครไถ่ถอนนางไปหรือ”อีกคนเอ่ยถาม

“เห็นว่าเป็นท่านแม่ทัพเฉินหลี่จวิน นำเงินตั้ง1000ตำลึง..พร้อมตำแหน่งแม่ทัพแดนเหนือมาไถ่ถอนนางไป...”

นายบ่าวทั้งสองเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจตั้งแต่ได้ยินชื่อสาวงามอันดับหนึ่งเย่จิงหงแล้ว เมื่อได้ยินมาถึงชื่อสามีนางที่เป็นคนไถ่ถอน...ความรู้สึกตอนนี้มันเกินจะรับฟังอันใดต่อได้อีก..

หลีอวี่เยียนลุกขึ้นวิ่งออกจากร้านไปพร้อมน้ำตาที่เอ่อล้น

“คุณหนูๆรอข้าด้วย เสี่ยวเอ้อๆคิดเงินข้าที คุณหนู”นางตะโกนจ่ายเงินแล้วรีบวิ่งตามไป..

“คนงามเมื่อครู่นี้งดงามเหลือเกินเจ้าว่าไหม” โต๊ะข้างๆยังคุยไม่หยุด

“ใช่ข้าเห็นนางแทบลืมหายใจจุๆๆๆๆ”

“เออแล้วแม่นางเย่เล่าแม่ทัพนั้นไถ่ถอนแล้วงัย..”

“ท่านแม่ทัพคิดกับนางเหมือนน้องสาวแท้ๆเพราะเติบโตมาด้วยกัน ที่เห็นนำเงินมาไถ่ถอนก็เหมือนสินไหมที่อยากมอบให้นาง...เห็นว่าแม่นางเย่กำลังจะแต่งงานกับคนสกุลลู่ชื่อเอ..เดี๋ยวข้าคิดก่อนนะ เอ้อๆลู่จินหยวนๆ”

“ท่านแม่ทัพช่างประเสริฐเสียจริง”

“ช่ายๆ“คนในกลุ่มต่างพูดเป็นเสียงเดียว.....

.........................................................

คำพูดคนก่อกำเนิดทั้งเสียงหัวเราะและเสียงร้องไห้ได้...

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย blue2560
ขอบคุณ​มาก​ก​ก​ก​
เมื่อ 1 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว