“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”-บทที่22.เข้าใจผิด

โดย  พ้างปิงปิง

“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”

บทที่22.เข้าใจผิด

กลับมาถึงหอสมุดเหอฉางช้ากว่ากำหนดเกือบครึ่งชั่วยามแม่ทัพหนุ่มไม่เห็นแม้เงาภรรยาจึงได้ตามกลับมาที่จวนสกุลหลี...เมื่อเข้าใกล้เรือนอันฝู..

“คุณหนูใจเย็นๆนะเจ้าคะรอถามนายท่านก่อน”

เฉินหลี่จวินได้ยินเสียงดังออกมาจากด้านในจึงผลักประตูเข้าไป

หยงจิงเห็นผู้เป็นนายเข้ามา มองทั้งสองไปมาแล้วล่าถอยออกไป..

“น้องสามข้า..

“ท่านไม่ต้องพูด “นางเงยหน้าขึ้นมาน้ำตานอง ใจเขาหล่นไปที่ตาตุ่ม นี่มันเรื่องอะไรกัน..

“น้องสามเจ้า..

“ท่านไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น...!!”

แล้วนางก็โวยวายขึ้นมาแบบไม่มีเหตุผลแค่เขากลับมารับนางช้าแค่นี้นางต้องไร้ซึ่งเหตุผลขนาดนี้เลยหรือ

“น้องสามข้าไม่ได้ตั้งใจจะทอดทิ้งเจ้า..

“ข้าบอกให้ท่านหยุด..!!!”

“......” ทุกอย่างช่างเงียบงัน..

“หญิงสาวทั้งฉางอันมารอท่านให้รับเป็นอนุใยถึงเฉยชาเล่า” นางเริ่มตัดพ้อ

”หากไม่พอใจที่แต่งหญิงขี้โรคอย่างข้าก็แค่บอกท่านพ่อท่านแม่ให้ทบทวนเสียใหม่ จะได้ไม่เสียเวลาทั้งท่านทั้งข้า”

ว่าแล้วก็ก้าวเท้าจะออกจากเรือน

พูดแล้วก็นึกเสียใจหากไม่มีเขาช่วยเหลือวันนั้นคงไม่มีหน้ามายืนว่าเขาอยู่ตรงนี้... ชายหนุ่มยิ่งฟังยิ่งงงงวยนี่มันเรื่องอะไรกัน แล้วนางจะไปไหนต้องพูดกันให้รู้เรื่องไม่ใช่หรือ..

”หากเจ้ากล้าก้าวออกจากเรือนอันฝูแม้แต่ก้าวเดียว

เจ้าจะรู้ว่านรกบนเตียงมีจริง”!!!!

เขาต้องเอาเรื่องนี้เข้าข่ม..

หญิงสาวไม่กลัวเชิดหน้าเดินจะออกจากเรือน..

”อ๊ะ” ชายหนุ่มรวมร่างบางเซถลามาประทะอกใช้ลำตัวบดเบียดทาบทับให้ร่างงามนอนบนโต๊ะน้ำชา..

”ปล่อยข้านะ.”

”ข้าบอกเจ้าแล้ว เจ้าท้าทายข้าเองนะหลีอวี่เยียนเจ้าได้เห็นดีแน่”

ว่าแล้วก็ลากจูงนางไปทีเตียงผลักนางด้วยลำตัวของเขาให้ล้มลงที่นอนนุ่มจับแขนทั้งสองข้างชูขึ้นบนศรีษะ...

นางไม่ยอมดิ้นพล่านร้องเสียงดัง

“ท่านพ่อๆๆ!!!! ท่านแม่ๆๆๆ!!!!ท่านพ่อๆๆๆ!!!! ท่านแม่ๆๆ!!!”

เฉินหลี่จวินแค่ได้ยินว่านางเรียกท่านแม่ทัพใหญ่ก็ตกใจคิ้วขมวดมุ่น นี่นางถึงขั้นเรียกท่านพ่อท่านแม่ในเวลาเช่นนี้ด้วยหรือ...นางดูสุขุมนุ่มนวนไม่น่าเชื่อจะมีอารมณ์ฉุนเฉียวเอาใจยากเช่นนี้...จิตใจสตรียากหยั่งถึงเป็นเช่นนี้

เรือนชางเฉิน..

“เอ๊ะท่านพี่!!!เสียงเยียนเอ่อร์นี่เจ้าคะ

“ท่านฟังซิเจ้าคะ...”

“จริงด้วย!!ไป!!เรือนอันฝู”

ไม่นานทุกคนทั้งนายทั้งบ่าวนับสิบรวมทั้งหยงจิงก็มาถึงเรือนอันฝู นายท่านใหญ่หลีจิ้งไม่คอยท่าผลักประตูเข้าไป..

พลั๊ว!!!!

ทุกคนพูดไม่ออกกับภาพที่เห็น ชายผู้เป็นสามีอยู่ด้านบน จับแขนนางชูขึ้นเหนือศรีษะนางผู้เป็นภรรยาโดยกดตรึงด้วยกายแกร่ง ร่างอ่อนระทวยอยู่ใต้ล่าง ...

“.....”ทุกคนส่งเสียงเอ่อ...

หญิงสาวได้โอกาศหลุดออกจากการกักขังของผู้เป็นสามีวิ่งตรงมาหาบุพการี

“นี่มันเรื่องอะไรหลี่จวิน”?

“ท่านพ่อท่านควรถามข้ามากกว่านะเจ้าคะ” หญิงสาวพูดขึ้นก่อน..

......

“เรื่องอะไรค่อยๆพูดซิเยียนเอ่อร์เจ้าจะร้องแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน” นางโดนอบรมหลังจากทุกคนมาที่เรือนกลางฟู่ฉาง..

นางยืนนิ่งหยุดร้องไห้..

“ข้าผิดเองท่านแม่วันนี้ข้าพาน้องสามไปหอสมุดเหอฉางแต่กลับมารับนางไม่ทันก็เลย...

“ไม่ใช่เรื่องนั้นซักหน่อยเจ้าคะฮูหยินใหญ่”หยงจิงร้อนใจ...

“งั้นเจ้าเล่ามาซิ?หยงจิง”ฮูหยินใหญ่กล่าว...ก่อนที่หยงจิงจะได้รายงานพ่อบ้านเฉียงชุนก็เข้ามาขัดจังหวะ

“เรียนนายท่านใหญ่บัณทิตลู่จินหยวนที่ส่งเทียบเชิญขอพบมาแล้วให้เข้ามาเลยหรือไม่ขอรับ”

“คุณชายลู่คงอยากพบเจ้าสองคนด้วยอยู่ที่นี่กันก่อน แต่เยียนเอ่อร์หากเจ้าไม่สะดวกก็กลับเรือนก่อนพ่อมีธุระหาลือกับแขกประเดี๋ยวจะตามเจ้าไป”

“เขาคือใครเจ้าคะถึงอยากพบลูกด้วย”

“เจ้าค่อยถามสามีเจ้า”

ไม่นานลู่จินหยวนก็เข้ามา เขามาพร้อมกับเย่จิงหงเมื่อมาถึงทั้งสองเข้ามาคาระวะประมุขของบ้าน

“ท่านแม่ทัพ ฮูหยิน”ทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน ลู่จินหยวนหันไปทักเฉินหลี่จวิน เย่จิงหงหันมาทักบ้าง

“พี่หลี่จวินพี่สะไภ้”

หลี่อวี่เยียนสงสัยหญิงสาวผู้นี้เรียกสามีนางอย่างสนิทสนมแถมมีรูปโฉมงดงามตราตรึงเช่นนี้..

“นี่เย่จิงหงที่ข้าเคยบอกเจ้า”ชายหนุ่มหันไปบอกภรรยาที่ยืนอยู่ข้างๆ

นางตกใจเงยหน้ามองเขา แล้วมองกลับไปที่เย่จิงหง เห็นฝ่ายนั้นจับจูงชายหนุ่มที่ชื่อลู่จินหยวนส่งเทียบเชิญสีแดงสดให้บิดามารดานาง ....ไม่รอให้นางสงสัย..บิดานางก็เอ่ยขึ้น..

“น่ายินดียิ่งนัก อยู่กองทัพหลี่จวินพูดเรื่องเจ้าให้ข้าฟังบ่อยๆ เจ้าเป็นหญิงงามที่มีความสามารถได้ตบแต่งกับบัณฑิตลู่ผู้ปราดเปรื่องเช่นนี้เหมาะสมกันยิ่งนัก”

นางจะแต่งงานงั้นหรอ..แล้วที่ข้าฟังมานั้นเล่า

“เรื่องพี่หลี่จวินไถ่ถอนข้านั้นเงินพันตำลึงข้าเย่จิงหงเห็นว่ามากเกินไปอยากจะนำที่มีอยู่มาคืนเจ้าคะ”

“ไม่เป็นไรแม่นางเย่ ข้าเป็นคนบอกหลี่จวินเองว่าให้จ่ายไปที่เหมาะสมเจ้าสองคนดุจพี่น้องยามไม่มีใครก็ไม่ทิ้งกันเช่นนี้ ดีแล้วๆถือว่าเป็นสินเดิมที่จวนสกุลหลีให้เจ้าก็แล้วกัน”

เสียงพูดคุยเฮฮาดังขึ้นเพราะเรื่องมงคลดังกล่าว

เพล้ง!!! หยงจิงได้ยินเสียงหน้าของคุณหนูนางแตกเป็นเสี่ยงๆขึ้นมาในหัว แล้วที่โวยวายกว่าชั่วยามนี้มันอะไรกัน ... ข้าหิวน้ำเหลือเกินอยากจิบชาร้อนๆซักชาม...ว่าแล้วก็หลบออกไปตามช่องประตูหนีความผิดอย่างว่องไว....

ซานฟงที่อยู่ริมประตูเห็นท่าทางของนางก็อดยิ้มขำไม่ได้ นายบ่าวสองคนน่าจะได้รับข่าวที่ผิดๆมาจึงโวยวายเจ้านายของเขา...

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย vrnk
thank you ka
เมื่อ 1 เดือน 3 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว