“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”-บทที่23.จิตใจสตรียากแท้หยั่งถึง

โดย  พ้างปิงปิง

“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”

บทที่23.จิตใจสตรียากแท้หยั่งถึง

เมื่อลู่จินหยวนกับเย่จิงหงกลับไปแล้ว ความกระดากกระเดื่อใจของหลีอวี่เยี่ยนก็มากขึ้น บิดามารดาถามหาเหตุผลที่นางคร่ำครวญไปเมื่อชั่วยามที่แล้ว นางก็บอกปัดไปว่าเพราะนางหงุดหงิดเล็กน้อยขอโทษที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง แล้วรีบเดินเร็วออกมาจากเรือนฟู่ฉาง....

“หยงจิง เจ้าเวลานี้ไปไหนใยทิ้งข้า”

“กลิ่นน้ำส้มช่างรุนแรงเหลือเกิน”เสียงเฉินหลี่จวินไล่หลังมา...

นางหน้าร้อนแดงเห่อลามมาถึงใบหู ตัดสินใจหันมาหาเขา เห็นเขาทำหน้าเคร่งขรึมก็ใจหาย....

ชายหนุ่มแกล้งเฉยชาเดินผ่านเฉียดไหล่นางเข้าเรือนไป...หญิงสาวรู้ว่าตัวเองไร้เหตุผลอย่างไม่น่าให้อภัยจึงรีบร้อนตามเข้าไปหวังขอโทษ...

เป็นเวลาเกือบชั่วยามที่เขาเงียบขรึม แม้แต่ตอนนางปรนนิบัติอาบน้ำยังเฉยชา จนกระทั่งขึ้นเตียงมาเขาก็ยังนั่งนิ่งอ่านตำราไม่คุยกับนาง.....

“ท่านพี่...ข้าขอโทษ“

นางไต่ขึ้นมานอนบนอกเขากล่าวเสียงหวาน ชุดนอนผ้าไหมบางเบาที่ใส่ทำให้ร่างสองร่างใกล้ชิดแนบสนิท...

“อืม..”

นางไม่พอใจยกศรีษะขึ้นมอง เขยิบตัวขึ้นไปใช้ริมฝีปากสัมผัสเคราครึ้มของเขา

“ให้อภัยข้านะเจ้าคะ“พูดชิดริมฝีปากชายหนุ่ม..

เขาให้อภัยนางนานแล้วจะบอกว่าไม่เคยโกรธด้วยซ้ำ รู้ที่นางหึงหวงเพราะเขาเองที่พูดน้อยไม่อธิบายให้นางเข้าใจ

”ข้าต้องทำอย่างไรท่านถึงจะหายโกรธ” ข้าไม่ได้เจ้าเลห์หากแต่คำถามเจ้าเข้าทางข้านัก..

“เจ้าอยากรู้หรือไม่”

นางพยักหน้าเร็วๆชายหนุ่มยื่นปากไปกระซิบข้างหูนาง ส่งยิ้มเล็กๆมุมปาก...

...นางส่งยิ้มหวานตอบกลับ..เขยิบตัวลงมาปลายเท้าชายหนุ่ม ถอดกางเกงนอนเขาให้พ้นกาย..มือเล็กเลื้อยลากกอบกุมแท่งลำกึ่งกลางกายชาย..ก้มหน้าก้มตาทำตามคำกระซิบบอกอย่างตั้งใจ หวังว่าสามีจะให้อภัยในสิ่งที่นางทำ เสียงครางลึกในลำคอเพราะความเสียวซ่านดังเป็นระยะๆคืนทั้งคืนเฉินหลี่จวินก็กรำศึกรักอย่างหนักหน่วงจวบค่อนคืนเสียงสวรรค์เหล่านั้นถึงเงียบลง......

“ข้าจะเข้าวังพบองค์ชายรอง หากหลักฐานเกี่ยวกับขวดยาพิษที่เจ้าว่าเป็นของจวนราชครูสวี๋จริงก็น่าจะเป็นตัวการในกาลอบสังหารข้าครั้งนี้

“ไม่ผิดท่านพ่อยาชนิดนี้ชื่อ’พิษเหนือสยบใต้‘มีแค่ศิษย์’สำนักจตุรพิษ’เท่านั้นที่ผสมพิษร้ายแรงชนิดนี้ออกมาใช้ได้...ข้ามีสหายเป็นชาวยุทธหลายคนรู้เรื่องพวกนี้ไม่มากก็น้อย”

“แล้วจะมีใครทำพิษร้ายแรงแบบนั้นได้เล่า”

“คนสนิทราชครูสวี๋‘หลิวเจน’ขอรับ”

“หลิวเจินงั้นหรอ”แม่ทัพจิ้งทวนชื่อชายหนุ่ม

“ขอรับ เมื่อก่อนเป็นจอมยุทธ์ท่านหนึ่งเอ่ยชื่อไปท่านต้องรู้จัก “

“ใคร”

“พิษบูรพา‘ป๋ายเฉิงชิง’ขอรับ“

“นางเป็นสตรีมิใช่หรือ“

“ขอรับท่านพ่อนางมีใจรักต่อราชครูสวี๋ข้าไม่ทราบต้นสายปลายเหตุครั้งนึงราชครูสวี๋ไป๋อี้โดนพิษแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายต้องหลบกายรักษาตัวอยู่บนหุบเขาฟงซานอันแสนลึกลับนานนับปีทั้งสองน่าจะพบรักกันที่นั่น ป๋ายเฉิงชิงจึงตัดสินใจออกจากยุทจักรติดตามราชครูกลับมาเมืองหลวงปลอมตัวเป็นชายอยู่ข้างกายท่านราชครูมิห่าง”

“อืมๆมิน่าหลิวเจินคนนี้ถึงมีหน้าตาหล่อเหลาราวเทพเซียนมาจุติ เพราะนางเป็นสตรีนี่เอง.....มียอดฝีมืออยู่รอบกายช่างเป็นบุคคลที่อันตรายต่อราชสำนักยิ่ง”

“เจ้ารอบรู้ยิ่งนักเฉินหลี่จวิน”

“ท่านพ่อเอ่ยชมเกินไปแล้ว ข้าแค่ศึกษาหลายๆศาสตร์เป็นประโยชน์ต่อกองทัพขอรับ”

“ดีๆข้าไม่ผิดหวังที่มีคนสนิทและลูกเขยเช่นเจ้า”

ทั้งสองพูดคุยกันอีกเล็กน้อยส่วนแม่ทัพหลีเข้าวังพบองค์ชายรอง ส่วนเฉินหลี่จวินกลับเรือนอันฝู...

เรือนอันฝู...

เขาเข้ามาเห็นภรรยาตั้งใจคิดบทนิยายเล่มใหม่ของนางเพื่อส่งให้ทันในอีกครึ่งเดือน..

“นิยาย.ของเจ้าขายดีมากหรือน้องสาม”

“ดีซิเจ้าคะทั้งบุรุษสตรีทั่วฉางอานชื่นชอบนิยาย.ที่ข้าแต่งยิ่งนัก..”

“ที่เจ้าแต่งเป็นเรื่องเช่นไร”

“ก็ชิงรักหักสวาทเมือเอกเมียรองตบตีแย่งชิง โศกเศร้าเคล้าน้ำตาเจ้าคะ บางคนอ่านไปร้องไห้ไปก็มีนะเจ้าคะท่านพี่ บัณฑิตเหอเคยเล่าให้ข้าฟังฮ่าๆ”

นางกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

“ทำได้ขนาดนั้น...ข้าน้อยเลื่อมใสยิ่งนัก”ชายหนุ่มยกมือคาระวะหยอกเย้า

“มิได้ๆ“นางทำทีลูบหนวดเชิดหน้ากล่าวเสมือนผู้รู้แก่ๆ

....”เจ้าบอกว่ามีทั้งสตรีบุรุษทั่วทั้งฉางอานชอบอ่านใช่หรือไม่”...

“ใช่เจ้าคะ คนสนิทราชครูสวี๋ยังอ่านของข้านะเจ้าคะ”

หลิวเจินงั้นหรอ ชายหนุ่มเลิกคิ้วครุ่นคิด ฟังนางพูดต่อ...

”ข้ามีเล่มใหม่เขาต้องมาซื้อทุกครั้ง บัณฑิตเหอบอกว่าเขาเป็นบุรุษรูปงามที่ชอบอ่านนิยาย.ของข้า แต่ไม่เคยเห็นข้านะเจ้าคะ ทุกคนที่อ่านไม่รู้ว่าข้าคือใคร ข้าบอกบัณฑิตเหอไว้ไม่ให้บอกใคร”

ชายหนุ่มครุ่นคิดซักพัก หากจะเล่นกับจิตใจสตรีเรื่องชิงรักหักสวาทนี่แหละทำให้สตรีดูแย่ที่สุดแล้ว ขนาดภรรยาเขาที่ดูสุขุมทรงภูมิมิใช่เพราะหึงหวงหรอกหรือถึงขาดสติได้ขนาดนั้น..

“เช่นนั้นก็ดี หากข้าจะขอเสนอนิยาย.ให้เจ้าเขียนเรื่องหนึงเจ้าจะยินดีหรือไม่.......”

‘พลึบ!!!หลิวเจินปิดตำราเล่มบางน้ำตาไหลไม่หยุด นิยาย.เรื่องใหม่ของนักเขียนนาม“‘ฝูฝู”เรื่องนี้นั้นช่างโศกเศร้าตราตรึง ตรงกับชีวิตนางอย่างกับตาเห็น หญิงที่ปลอมแปลงเป็นชายอยู่ข้างกายคนรัก จะมีโอกาศได้เชิดหน้าชูตาได้อย่างไร ในเมื่อเขามีทั้งเมียเอกอนุเต็มจวน ไม่ใช่เขาอยากฝังร่างนางไว้เป็นบุรุษเช่นนี้ไปตลอดหรอกหรือ ในนิยายเล่าว่านางโดนหลอกใช้ต่างๆนาๆสุดท้ายจบชีวิตลงเพราะอนุของชายคนรักอย่างไม่ตั้งใจ...ยิ่งคิดในใจยิ่งเศร้าตรม..,เพราะชวิตจริงราชครูสวี๋ไป๋อี้นั้นรักอนุของเขายิ่งกว่าใครในจวนนี้ทั้งหมด...ทำไมนิยายจึงลงเอยเช่นนี้..หากสุดท้ายนางต้องตายไปอย่างไร้ประโยชน์เช่นนั้น จะทำเช่นไร..

ฟากอนุของสวี๋ไป่อวี้นามว่าจ้าวจางลี่

น้ำตาไหลปิดนิยายเล่มเล็กลงเช่นกันชีวิตอนุในนิทานน่าสงสารเหมือนเช่นนาง กว่าจะได้ความรักมาต้องผ่านอะไรมามากมาย ในนิยาย.ที่นางอ่านศรัตตรูหัวใจนั้นมีมากมายไม่เว้นแม่แต่บุรุษรูปงามข้างกายสามีที่สุดท้ายแล้วกลับกลายเป็นหญิงแล้วแย่งชิงสามีนางไปอย่างไม่ใยดี.. แต่สุดท้ายอนุในนิยายก็สมหวัง.....เรื่องของนิยายก็จบไป

...แต่ชีวิตจริงใยถึงครุ่นคิดหนัก..ทบทวนความเป็นมาเปรียบเปรย ตาลุกวาวคิดถึงคนข้างกายราชครูผู้เป็นที่รัก หลิวเจินผู้นั้นงดงามเฉกเช่นสตรี หรือว่า!!!

.........................................................

ความหึงหวงของสตรีก็เป็นเช่นนี้...

ไม่เข้าใครออกใครขอแค่เป็นหนึ่งในบุรุษที่นางใฝ่ฝันก็พอ...

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย พ้างปิงปิง
ขอบคุณคะ เดี๋ยวแก้ไขนะคะ
เมื่อ 1 เดือน 3 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย vrnk
ขอบคุณ น่าจะเป็นนิยายมากกว่านิทานหรือตำรา
เมื่อ 1 เดือน 3 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว