“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”-บทที่24.หญิงงามท่านราชครู

โดย  พ้างปิงปิง

“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”

บทที่24.หญิงงามท่านราชครู

“ท่านพี่ นิยายที่ท่านแนะนำข้าเรื่องนั้น ขายดีจนบัณฑิตเหอให้ข้าคัดเพิ่มอีกหลายเล่มเจ้าคะ”

“จริงหรือ”

“จริงซิเจ้าคะ..เรื่องราวแปลกใหม่ชวนให้ผู้อ่านเปิดหูเปิดตาเช่นนั้น เป็นใครก็ชอบ”

“ข้าขอถามเจ้า หากเป็นเรื่องจริง คนเป็นอนุนั้นต้องลงมือเองหรือไม่ หรือรอให้นางที่ปลอมตัวตายไปเองในหน้าที่”

“ต้องจัดการอยู่แล้วซิเจ้าคะ ใครจะปล่อยให้ตัวเองทุกข์ตรมเช่นในนิทานเล่า”

“อืม..”ชายหนุ่มหวังว่าแผนแทรกซึมลึกชนิดนี้จะทำลายความสัมพันธ์ของราชครูกับหลิวเจินและคนในจวนบ้างไม่มากก็น้อย..

จวนราชครู

“นายท่านมะรืนองค์ชายรองจะเสด็จประภาสป่าล่าสัตว์ข้าต้องทำอะไรหรือไม่”

“ไม่ต้อง เจ้าทำพลาดครั้งที่แล้วเสมือนแหวกหญ้าให้งูตื่น ช่วงนี้เงียบๆไปก่อน”

“ข้าทราบแล้ว”

ในห้องมีเขากับนางเพียงสองคนเมื่อสบโอกาส..นางพุ่งตัวเข้ากอดราชครูด้านหลัง

“ไป๋อวี้ ช่วงนี้ท่านไม่มาหาข้าบ้างเลย”

ชายหนุ่มหันมาดึงมือนางออก พร้อมหน้าตาเฉยชา

“ข้าบอกเจ้าแล้วอย่าทำลุ่มล่ามในจวนข้าหากใครรู้เรื่องแล้วสืบเสาะเรื่องคราก่อนที่ลอบปลงพระชนฮ่องเต้ถูกแพร่งพราย ข้าไม่โดนประหารเจ็ดชั่วโครตหรือ”

นางโถมตัวเข้ากอดอีกครั้ง“ก็ข้าคิดถึงท่าน“เมื่อโดนหญิงงามกอดรัดราชครูสวีก็ใจอ่อนยวบ

“งั้นเย็นนี้ข้าจะไปหาเจ้าดีหรือไม่”

ประจวบเหมาะกับอนุจ้าวมาหาราชครูพอเห็นภาพตรงหน้าถึงกับเข้าใจความลับอย่างถ่องแท้ กัดฟันกรอดล่าถอยออกไปหลบมุม ทำทีเปล่งเสียง...ก่อนจะกรีดกรายนวยนาดตามเสียงมา..

“ท่านพี่ อยู่หรือไม่เจ้าคะ”

ทั้งสองที่กอดกันกลมรีบผละออก..

เมื่อนางเดินเข้ามา หลิวเจินปรับเสียงให้ดูเข้ม

“คาระวะอนุจ้าว”

“อ้าวหลิวเจนท่านก็อยู่หรือ”ทักทายพร้อมก้าวไปหาราชครูสวี่

“ท่านพี่เหนื่อยไหมเจ้าคะน้องตุ๋นยาจีนมาให้เจ้าคะ”กล่าวพลางจับจูงราชครูนั่งเก้าอี้ที่โต๊ะน้ำชากลางห้อง

“เด็กๆยกมาซิ”

นางปรนนิบัติราชครูสวีต่อหน้าหลิวเจินเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้นางจงใจมากขึ้นมาอีกนิด ระหว่างบีบนวดก็ทั้งบดทั้งเบียดอกอวบเข้าชิดต้นแขน ถูไถไปมายั่วยวนน่าหลงไหล ปกติสวีไป๋อวี้ก็ชื่นชอบอนุจ้าวอยู่แล้ว หากนางทำเช่นนี้มีแค่จับนางขึ้นเตียงเท่านั้นจึงจะสาสม...

ครั้งนี้ก็เช่นกันเขาไม่ได้สนใจหลิวเจินแต่อย่างใด เมื่ออารมณ์ประทุเขากลับลากอนุจ้าวมานั่งค่อมตัก ครอบครองริมฝีปากนางอย่างเร้าร้อน บ่าวไพร่รู้หน้าที่ต้องหลบถอยออกไป มีแค่หลิวเจินที่คุกเข่าข้างเดียวนั่งนิ่งฟังเสียงรัวลิ้นบดจูบที่ดูดดื่มของทั้งสองไม่ได้ไปไหนจวบจนราชครูลุกขึ้นอุ้มอนุจ้าววางบนที่นอนเสียงสวบสาบดังขึ้นพร้อมเสียงอนุจ้าวเริ่มครวญครางมาให้ได้ยิน.....นางถึงสำนึกได้ว่าไม่ควรอยู่ขวางความสำราญใคร....

จวบเย็นที่เฝ้ารอราชครูก็ไม่มาหานางตามที่นัดหมาย...ความแค้นเคืองเริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ ความรักที่ตนทุ่มเททุกอย่างดูคล้ายจะเลือนลางลงไปทุกทีนางกัดฟันกรอดมือขยุมผ้าปูที่นอนสีแดงจนหลังมือเห็นเส้นเลือดเด่นชัด...คิดแผนการในใจต้องทำอย่างไรจึงจะกำจัดศรัตตรูหัวใจให้พ้นทาง...

อนุจ้าวทราบเรื่องว่าหลิวเจินเป็นหญิงมาพักนึงแต่หาทราบความเป็นมาเป็นไปของนาง ได้แต่ออกอุบายให้นางเจ็บใจไปวันๆดูซิจะทนได้ซักกี่มากน้อย ต่างจากหลิวเจินที่สุขุมนุ่มลึกวางแผนสังหารอนุจ้าวเงียบเชียบเลือดเย็น...

...นางเชี่ยวชาญด้านพิษจตุรทิศพิษทั้งสี่สมุทรแปดดินแดนนางทำขึ้นมาจนหมดสิ้น เป็นเหมือนมารตัวร้ายที่เกิดมาบนยุทธภพ หากหมายจะเอาชีวิตผู้หญิงเช่นอนุจ้าวไม่ได้ยากเย็นเลย หากแต่กาลก่อนทำตัวเหมือนน้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลองต่างคนต่างอยู่แต่มาพักนี้อนุจ้าวเสมือนจงใจกลั่นแกล้ง และล่วงรู้เรื่องฐานะของนาง ปากสตรีเช่นอนุจ้าวหากได้หลุดปากพูดไปย่อมเป็นภัยแก่เขาและราชครู สู้ชิงลงมือนางก่อนค่อยเอาความดีความชอบไปบอกราชครูสวี อย่างนี้นางได้ทั้งขึ้นทั้งร่อง..แผนการชั่วเริ่มขึ้นที่จวนราชครูสวี...แต่ จะจบลงที่ใดนั้นไม่รู้ได้......

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว