“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”-บทที่25.งูพิษ

โดย  พ้างปิงปิง

“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”

บทที่25.งูพิษ

จวนสกุลเจิน...

เสียงร้องไห้ของสตรีผู้ได้ชื่อว่าเป็นเมียเอกดังไม่หยุด หลังสามีของนางย่ำยีตบตีเพราะอารมณ์กรุ่นโกรธ ไม่เหลือเค้าชายสกุลใหญ่เหมือนตอนแรกที่นางรู้จัก..สามีสกุลเจินที่นางตบแต่งมาแท้จริงแล้วหาใช่คนดีไม่ ทุกคืนต้องออกเที่ยวเตร่ที่หอนางโลมทิ้งนางช้ำใจอยู่ในจวนไม่เว้นวัน...อนุน้อยใหญ่เมียบ่าวคนรับใช้ในจวนล้วนเป็นของเขาที่ช้ำใจสุดเห็นจะเป็นการที่คุณชายเจินนั้นพาซือหยงบ่าวคนสนิทของนางขึ้นเตียงด้วย เท่ากับเป็นอนุคนหนึ่ง ซือหยงเมื่อตกเป็นเมียอีกคนของผู้เป็นนายก็มีจิตใจมักใหญ่ใฝ่สูง หลายครั้งที่นางใช้วาจาถากถางเมียเอกของสามีอย่างไม่ปราณี ไม่คิดถึงครั้งเก่าว่าเคยเป็นนายบ่าวกันมา..ด้วยความแค้นที่มีต่ออนุหยางนางกลับมาลงที่หลีหวันชิง พยายามแย่งชิงคุณชายสกุลเจินไม่เว้นแต่ละวัน..ทำความโกรธแค้นให้หลีหวันชิงไม่สิ้นสุด นางได้แต่โทษคนสกุลหลีที่ทำให้นางเป็นเช่นนี้....

....อนุหยางแม่ของนางก็ถูกส่งไปอยู่อารมชีอย่างเงียบเชียบ..ตลอดชีวิตคงไม่พบหน้า...น้องสาวต่างมารดาที่พยายามกำจัดกลับยังลอยนวล แผนที่วางไว้พังทลาย กลับเป็นชีวิตนางเสียเองที่พังยับเยิน...คิดแล้วได้แต่กำมือตาแดงกร่ำ กัดฟันกรอด ทำอย่างไรถึงจะเอาคืนทุกคนให้สาแกใจ....

...2วันถัดมา..ณชายป่าเขตพระราชฐาน

องค์ชายรัชทายาทหลี่เจี้ยนเฉิงพร้อมด้วย

องค์ชายรองหลี่ซือหมิ่น

องค์ชายสามหลี่หยวนจี๋

ทั้งสามเสด็จประภาทป่าล่าสัตว์พร้อมคนสนิทและผู้ติดตามเป็นจำนวนมาก

ฝ่ายองค์รัชทายาทนั้นมีราชครูสวีไป๋อี้คนสนิทและเสนาบดีที่เป็นคนของราชครูทั้งนั้น..องค์ชายสามก็ตามติดพระเชษฐาไม่ห่างเป็นลูกหม้อรับส่งกันอย่างดีมาตลอด..

แตกต่างจากองค์ชายรองหลี่ซือหมิ่นที่มีแค่แม่ทัพหลีจิ้งกับเฉินหลี่จวินคอยอยู่เคียงข้างไม่ห่าง...

หากแต่การขี่ม้ายิงธนูล่าสัตว์ไม่ใช่เรื่องถนัดขององค์รัชทายาทอยู่แล้ว..ได้แต่ยิ้มหยันให้องค์ชายรองเหน็ดเหนื่อยล่าสัตว์ออกคำสั่งอยู่เพียงลำพัง..วันทั้งวันก็มิได้ใส่ใจอันใด ขอเพียงทำให้ประเพณีที่สืบกันมาลุล่วงเป็นอันพอ..ตัวเขาคิดว่าพอเขาเข้าวังก็แค่กราบทูลเสด็จพ่อพระราชทานรางวัลต่างๆก็แค่นั้น ไม่เห็นว่าเป็นเรื่องสลักสำคัญอันใด......

...ทำความเอือมระอาให้เหล่าอำมาตย์เสนาบดีที่ติดตามขบวนมาอย่างมาก ความคาดหวังของราชสำนักคือการมีฮ่องเต้ปกครองบ้านเมืองด้วยความเอาใจใส่ เก่งให้ได้ทุกทาง แตกฉานทุกวิชาทุกแขนง ไม่ใช่มีการใดก็สั่งลูกน้องคนสนิททำ มีแค่อำนาจหามีบารมี..

อย่างนี้จะใช้ได้ที่ไหน...

ผิดกับองค์ชายรองที่พวกเขามองแล้วให้ความรู้สึกเคารพยำเกรง...หากฮ่องเต้จะทรงเห็นอย่างที่พวกเขาเห็นละก็ ตำแหน่งองค์รัชทายาทนั้นอาจมีโอกาศสั่นคลอนเป็นแน่.....

เสียงสนทนาของฮ่องเต้กับกงกงคนสนิท...

“ไป๋กงๆเราแก่ชราลงมากแล้ว เรื่องอะไรล้วนผ่านมาหมด..ทั้งดีและร้ายไม่ได้เกรงกลัวอะไร..เหตุการณ์ครั้งนั้นเราไม่เคยลืมไป๋กงกง บุตรที่คิดฆ่าบิดามารดาใช่เป็นดี....แต่หากจะให้เราปรับเปลี่ยนองค์รัชทายาทในเร็ววันนี้เห็นจะเป็นไปไม่ได้...”

“ฝ่าบาท..โอรสของพระองค์ตอนนี้แยกคนดีชั่วชัดเจน..หากพระองค์ประวิงเวลาไว้นานเกินไป กระหม่อมเกรงว่า....”

“อืม เราเข้าใจดี...รออีกนิดก็แล้วกัน ไว้เราแน่ใจและชัดเจนกว่านี้ เรามีทางจะจัดการอยู่แล้วไป๋กงกงอย่ากังวลไปเลย”

ไป๋กงกงถอนหายใจไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์รอบปลงพระชนต์เป็นครั้งที่2หากมีครั้งหน้ากลัวเหลือเกินว่าฝ่าบาทจะทรงได้รับอันตรายมากกว่าที่ผ่านมา

“พะยะค่าฝ่าบาท”

ราชครูสวีที่พาอนุจ้าวมางานล่าสัตว์ในครั้งนี้ด้วย เขามิได้สนใจใครจะติฉินนินทราแม้แต่น้อย หากแต่ยังยกย่องเทิดทูลอนุมากกว่าเมียเอกอยู่เสมอจนชาวบ้านร่ำลือถึงความหลงไหลสตรีนางนี้อย่างมาก....

ระหว่างก้าวเดินที่จะขึ้นรถม้านั้น

“ท่านพี่ข้าล่วงหน้าไปที่รถม้าก่อนนะเจ้าคะ”อนุจ้าวเอ่ยขึ้น..

“อืม“เขาพยักหน้าให้อนุคนงาม

ตอนนี้องค์ชายทั้งสามเสด็จกลับแล้วเหลือเพียงคนสำคัญอำมาตเสนาบดีที่ต่างแยกย้ายกันขึ้นม้า เหล่าบรรดาฮูหยินอนุที่ตามมาต่างเตรียมตัวกลับ..

“ท่านพี่นั่นหรือไม่ท่านหลิวเจน”

ขายหนุ่มมองตามที่หลีอวี่เยียนบุ้ยใบ้ทางสายตา..

“ใช่สาวๆในฉางอานก็เหมือนกันหมดนิยมชมชอบชายหนุ่มรูปงาม”

“ก็จริงนี่เจ้าคะ อนุจ้าวก็งดงามรอบกายท่านราชครูคัดผู้ติดตามที่หน้าตาหรือไรเจ้าคะ”

“ความงามก็ใช่ว่าจะไม่มีพิษภัย น้องสามเจ้าก็อย่าประมาท”

“กรี๊ดดด ....โอ้ยยย...ช่วยข้าด้วย”

เสียงอนุจ้าวร้องดังโหยหวนจนผู้คนแตกตื่น บ่าวไพร่รอบกายอนุจ้าวคนหนึ่งตะโกน

“งู งู งูพิษเจ้าคะ ช่วยด้วย”!!!!!

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว