“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”-บทที่26.สูญเสีย

โดย  พ้างปิงปิง

“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”

บทที่26.สูญเสีย

ไม่นานเหล่าผู้คุ้มกันคนสกุลสวีก็เร่งรีบมาที่เกิดเหตุ ลงมือฆ่างูที่กำลังจะเลื้อยหนีจนไม่มีชิ้นดี

ฟากราชครูสวีไป่อวี้รีบรุดมาโอบอุ้มอนุจ้าวผู้เป็นที่รักออกคำสั่งให้ออกรถม้ากลับจวนสกุลสวีโดยไว งูพิษชนิดนี้ในจวนเขามีผู้รู้ด้านการรักษาอย่างหลิวเจินย่อมมีทางรักษา...

ราชครูสวีพร้อมอนุจ้าว

กลับถึงจวนเป็นเวลานานหลิวเจนก็ไม่โผล่หัวมา ราชครูสวีโกรธกริ้ว ออกคำสั่งให้ตามหมอหลวงมารักษาอนุจ้าว ยิ่งรักษาอาการยิ่งแย่ลง

หลิวเจนหลบเลี่ยงจากที่เกิดเหตุ รอจนพลบค่ำถึงหอบสังขารที่บอบช้ำกลับมาบอกว่าโดนซุ้มโจมตีอาการหนักถึงขั้นเลือดตกยางออกครั้นราชครูจะให้นำยามารักษาอนุจ้าวก็ไม่ทันเสียแล้ว...เพราะนางทำทีสลบสไลไม่ได้สติ ทุกอย่างเป็นอุบายของนาง...

ผ่านมาสองวัน..

“ท่านพี่ ข้าปวดเหลือเกิน ไยข้าไม่ดีขึ้นเลยเจ้าคะ” แผลที่โดนงูกัดยิ่งลุกลามเป็นวงกว้างน่าสยดสยอง..

“จางลี่ข้าจะพาหลิวเจินมารักษาเจ้าให้ได้” ราชครูกล่าวปลอบใจเตรียมตัวลุกจะจากไป นางเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อ..

“มะไม่!! ท่านพี่หากให้นางรักษาจะกลายเป็นชิงลงมือฆ่าข้าเสียมากกว่า”นางพูดทีเหนื่อยหอบที น้ำตาไหลเหงื่อตกหน้าปากซีดคล้ายคนฝืนทนอย่างหนัก

ราชครูหันควับ เพราะคำว่า‘นาง’ที่อนุเจ้าพูดถึงนั้น หมายถึงนางรู้แล้วว่าหลิวเจนเป็นหญิง...

“จางลี่!! เจ้ารู้ว่านางเป็นหญิง! “

“ใช่!! ท่านคิดว่าหูตาข้าบอดหรือไร”

“แล้วเจ้ารู้เรื่องใดอีก!!!”

“หากข้าบอกว่าข้ารู้ทุกอย่างที่ท่านทำ ท่านจะฆ่าข้าเช่นนั้นหรือ”นางร้องไห้ออกมาในที่สุด

ราชครูนิ่งเงียบ..ใช่ทุกคนที่ล่วงรู้ต้องตายตกไปพร้อมความลับที่ยิ่งใหญ่นั้น เรื่องรอบปลงพระชนครั้งนั้น หากถูกจับได้ ประหารเจ็ดชั่วโครตยังไม่สาสมด้วยซ้ำ...

“แต่ข้าสัญญา ข้ารักท่าน ข้าย่อมไม่เปิดเผยสิ่งใดจะไม่ทำให้ท่านตกที่นั่งลำบาก ข้าเป็นคนของท่านตายเป็นผีก็ยังเป็นผีสกุลสวี ท่านพี่ท่านเชื่อข้าหรือไม่..” นางร้องไห้ออกมาอีก

“แต่เรื่องที่ท่านมีนางข้างกาย ข้าก็ปวดใจไม่น้อย...” ว่าแล้วก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น

ราชครูฟังแล้วก็สะท้อนใจ เห็นใจนางขึ้นมาทันที..มือเอื้อมไปเช็ดน้ำตาให้

“เช่นนั้นก็ดี..เจ้าพักผ่อนเสียก่อนเช่นนั้นข้าจะไปเอายาที่หลิวเจนเอง...

ราชครูสั่งให้คนตามหลิวเจน แต่นางกลับไม่อยู่ในจวนบอกบ่าวไพร่ไว้ว่ารู้เบาะแสคนร้าย เวลาเย็นถึงจะกลับราชครูได้แค่บอกว่าหากกลับมาให้รีบไปเรือนอนุจ้าวโดยไว...

เมื่อเวลาเย็นราชครูมาเยี่ยมอนุจ้าวกุมมือนางข้างเตียง อนุจ้าวโดนพิษงูจริงๆแล้วไม่น่าจะหนักถึงขั้นล้มหมอนนอนเสื่อเช่นนี้ แผลที่ขาก็ลุกลามน่ากลัวคนป่วยเวลานี้หายใจรวยรินชวนให้คนมองปวดใจ....

“ท่านพี่ อยู่เป็นเพื่อนข้า..”

“อืม” จากนั้นไม่นานได้ยินเสียงคนเดินมา..

เสียงเปิดประตูพร้อมการก้าวเดินเข้ามาของหลิวเจิน...

“เจ้า!!!หลิวเจินเจ้าเป็นใครกันแน่!เจ้าทำอะไรกับข้า”..พูดไปเหนื่อยหอบไป...พิษที่แทรกซึมสู่ร่างกายมาถึงวันนี้นางรู้แล้วว่ายังงัยคงไม่รอด กัดฟันพูดน้ำตาไหลด้วยความโกรธแค้น..

“ทำอะไรเช่นนั้นหรือฮ่าๆๆๆๆๆ”

นางเงยหน้าหัวเราะสะใจเมื่อมีแค่นางกับอนุเจ้า ใยนางต้องเอ่ยวาจาเกรงอกเกรงใจ..

“งูพิษนั้นฤทธิ์มันก็แค่ธรรมดาใยรักษาไม่หายงั้นหรือ..เพราะเข็มพิษของข้าที่ยิงใส่เจ้าวันนั้นร้ายแรงกว่าพิษงูไม่รู้กี่ร้อยเท่าพันนะซิฮึ!!”

“เจ้าเจ้ามะมันเลว!!ทะทำไม..”!!

“คนที่ล่วงรู้ความลับของท่านราชครูยังงัยเสียก็ต้องตาย ปล่อยไว้ย่อมเป็นเสี้ยนหนาม ข้าเองที่รอคำสั่งท่านราชครูไม่ไหวเลยชิงลงมือเสียก่อน จุ๊จุ๊จุ๊” นางทำเสียงยียวน..

ท่านได้ตายด้วยน้ำมือคนรักเช่นนี้ ทำข้าอิจฉาแล้วนะนี่”

“เจ้า!! เจ้ารู้ได้เช่นไรว่าราชครูอยากสังหารข้า เป็นเจ้าที่คิดไปเอง“เสียงเริ่มกระท่อนกระแท่น..นางพูดต่อ

“เจ้าต่างหากที่อยากให้ข้าตาย ข้ารักท่านราชครูอย่างบริสุทธิ์ใจไม่มีเหตุอันใดไปป่าวประกาศว่าเขาชั่วร้าย..ข้ารักเขาแล้วเขาก็รักข้า เจ้าฆ่าข้าเพราะอิจฉาริษยาที่ท่านราชครูรักข้ามากกว่าเจ้า..ถึงข้าตายไปเจ้าก็ไม่มีวันได้หัวใจเขาจำไว้ด้ว...”

นางพูดไม่ทันขาดคำก็โดนหลิวเจนเข้ากอบกำที่ลำคอ กดน้ำหนักมือลงไปค่อยๆบีบหนักขึ้นๆคราแรกกะจะปล่อยให้นางตายเพราะยาพิษ แต่พอนางจี้ใจดำแบบนี้คนจะตายอยู่แล้วอนุเคราะห์ให้ตายเร็วขึ้นจะเป็นไรไป...

“รนหาที่ตายให้ไวขึ้นนะจ้าวจางลี่ ข้าเกลียดเจ้า....”

“อะอะ“อนุจ้าวพูดได้แค่ก็ชักกระตุกเกร็งร่างหมดลมหายใจอยู่คามือที่กอบกุมอยู่...

..คนยืนฟังบทสนทนาของสตรีทั้งสองอยู่หลังฉากกั้นในห้องนอนคือราชครูสวีไป๋อี้นั่นเอง..เขากัดฟันกรอด กำมือจนเส้นเลือดโปดปูน ดวงตาแดงกร่ำน้ำตาปริ่มขอบตา เมื่อรับรู้นางอันเป็นที่รักหมดลมหายใจเพราะน้ำมือของหลิวเจนคนสนิท ...ก้าวเท้าออกมาจากฉากกั้นเดินไวถึงตัวหลิวเจินกระชากคอเสื้อจากทางด้านหลัง...ให้นางปล่อยมือ .อนุเจ้านางล้มลงดังตึง...หลิวเจนโดนกระชากจนล้มลงไปบนพื้นนัยย์ตาเบิกกว้างปากขยับไม่มีเสียง

“ท่านราชครู!!!!”

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย vrnk
รอตอนต่อไป
เมื่อ 1 เดือน 3 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว