“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”-บทที่27. จับกุม

โดย  พ้างปิงปิง

“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”

บทที่27. จับกุม

“ทหารๆจับตัวนางไปคุมขัง!!!”

เสียงราชครูตะโกนบอกเกรี้ยวกราด

“ท่าน!!”หลิวเจนพูดได้แค่นั้น

ยอดฝีมือของจวนสกุลสวีก็กรูกันเข้ามาเพื่อจะจับกุมนาง..หลิวเจนนั้นวิทยายุทธสูงส่ง การจะจับตัวนางนั้นไม่ง่าย..

ไม่ว่าจะหอกหรือดาบที่พุ่งตรงมานางก็หลุดรอดไปได้ การสู้รบไม่หยุดจุดมุ่งหมายคือจับนางให้อยู่หมัด..นางเอาอยู่ทุกกระบวนท่า หลบหนีการต่อสู้จนมาถึงลานหน้าเรือนรับรอง...กำลังจะวิ่งตรงไปเพื่อใช้วิชาตัวเบาเหาะข้ามกำแพง หันหลังมองชายคนรักที่ยืนตรงหันมองมาทางนี้ นางรู้ดีว่านั่นคือแววตาไม่ให้อภัยของสวีไป๋อวี้ นางทำผิดพลาดที่พลั้งมือฆ่าอนุจ้าวด้วยวิธีนี้ฆ่าคนที่เขารักอย่างเลือดเย็น...ตอนแรกนางกะจะให้อนุจ้าวตายไปเพราะพิษงูไม่คิดจะให้ผู้ใดล่วงรู้ความลับนี้โดยเฉพาะราชครูสวี..

ไม่คิดว่าอนุจ้าวแม้กระทั่งจะตายยังเอาคืนนางเช่นนี้

นางดูถูกความรักที่ราชครูให้จ้าวจางลี่มากเกินไป เขาคงไม่ปล่อยนางไว้แน่..คิดได้กลับตัวจะหลบหลีกขณะนั้น

ฟิ้ว...ลูกธนูจากระยะไกลพุ่งตรงมาที่นางเสียบที่หัวไหล่เฉียดหัวใจไปนิดนึง..

‘ฉึก’!!

“อะ..”ลูกธนูเสียบอยู่อย่างมั่นคง นางกลั้นใจใช้วิชาตัวเบากระโดดข้ามกำแพง..

ทหารจากจวนราชครูยังตามมาติดๆนางวิ่งพร้อมกุมบาดแผล เจ็บปวดเจียนใจจะขาด ไม่นานทหารก็ตามทันคราวนี้กลุ่มทหารเห็นนางบาดเจ็บแล้วต้องจับนางได้อย่างแน่นอน...

“ท่านหลิวเจิน ท่านกลับไปกับพวกเราเถอะ ท่านราชครูอาจจะเมตตาท่าน”

หลิวเจนไม่เชื่อว่าเขาจะปล่อยนางไปได้ความรักที่เขาให้นางไม่ถึงครึ่งที่ให้อนุจ้าวด้วยซ้ำไป..กลับไปนางต้องตายเป็นแน่.. อีกอย่างคนที่ล่วงรู้ความลับของเขาก็เหลือแค่นางแล้ว กำจัดนางไปซักคนก็คงไม่แปลก...นางคิดแล้วน้ำตาไหลที่หางตา ไม่รู้เพราะความเจ็บปวดของบาดแผลหรือเจ็บปวดหัวใจกันแน่

เมื่อเห็นว่าหลิวเจนยืนถือดาบยืนนิ่งไม่ไหวติงเหล่าทหารของจวนสวีก็ถืบดาบพุ่งเข้ามาหมายจับกุมคนสนิทของท่านราชครู..

ห้องหนังสือสกุลหลี..

“นายท่านใหญ่ นายท่าน สายเรามีรายงานด่วนขอรับ!!!” ซานฟงกล่าวเร่งรีบ

นายทั้งสองหันมาสบตา

“ท่านพ่อ..”

“เจ้ารีบไปจัดการเถอะหลี่จวิน”

“ขอรับ” ชายหนุ่มรับคำ มือถือกระบี่คู่กายรีบรุดออกจากจวนกับทหารคู่กายอย่างซานฟงตรงไปทิศทางจวนราชครู..

เสียงสู้รบไม่หยุดดังแว่วเข้ามาใกล้ นายบ่าวใส่ชุดดำใช้ผ้าดำปิดหน้าครึ่งหนึ่งกระโดดนั่งบนเหนือกำแพง..

“นายท่าน นางจะไม่ไหวแล้วขอรับ”

เฉินหบี่จวินยกมือข้างนึงให้ซานฟง

“รอก่อนเขากำลังมา”

“อะ“เลือดพุ่งออกจากปาก นางแข้งขาอ่อนแรงสู้ก็สู้ไปจนหมดแรงแล้ว..

คุกเข่าลงข้างนึงใช้กระบี่ค้ำยันไม่ให้ตัวล้มลง..เหล่าทหารของจวนราชครูเห็นดังนั้นพุ่งตัวกันเข้ามาหมายจับกุ่ม..

‘ฟิ้วๆๆๆ’เสียงของมีคมขนาดเล็กแหวกอากาศมา ปักที่ร่างกายของทหารที่กำลังเข้าถึงตัวหลิวเจินชายชุดขาวปรากฎกายท่ามกลางความมืดมิด ผมที่ไม่ได้รวบมัดเหมือนบุรุษชาวฉางอานทั่วไป ทำให้มองใบหน้าเขาไม่ชัด..พัดที่ถือใช้ต่างอาวุธสู้รบกับเหล่าทหารไม่หยุด ฝีมือเหนือกว่าหลิวเจินไม่รู้กี่เท่า.คนของราชครูยิ่งสู้รบยิ่งเพิ่มจำนวนเพราะตามมาสมทบไม่หยุด..

หลิวเจนเบิกตาที่กำลังลิบลี่ ที่มุมปากมีเลือดเริ่มไหลมากขึ้น ข่มกลั้นความดีใจยิ้มแยกเขี้ยวเอ่ยเสียงเบา..

“อาจารย์!!”ก่อนมือทิ้งกระบี่แล้วล้มลงไปทั้งตัว....

“ซานฟงไป!!”เสียงเฉินหลี่จวินสั่งลูกน้องคนสนิท กับเหล่าทหารของจวนสกุลหลี กรูกันเข้าไปช่วยชายชุดขาว อีกส่วนหนึ่งรีบรุดตัดกำลังตรงทางจวนราชครู ทำให้ที่บริเวณนี้เหมือนโดนปิดวงล้อม ทหารที่ไม่สามารถมาสมทบจึงเหลือไม่ถึงสิบ ไม่นานก็โดนสังหารจนหมดเกลี้ยง

“ฉางชิง ฉางชิง ป๋ายฉางชิง!!!” ชายหนุ่มชุดขาวเรียกปลุกนาง นางลืมตาที่ปิดปรือเพียงเล็กน้อย ขยับปากขมุบขมิบ....

เฉินหลี่จวินมาถึงร่างหลิวเจน

“ศิษย์พี่ท่านนำนางไปก่อน ทางนี้ข้าจัดการได้”

“ขอบคุณเจ้ามากศิษย์น้องนางอยู่ที่ใดข้าจะบอกเจ้าภายหลัง”

ทั้งสองพยักหน้าให้กัน ชายชุดขาวอุ้มแบกร่างหลิวเจนหลบหนีไป....

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย 婉 桃 Tao
สนุกมากค่ะ
เมื่อ 1 เดือน 3 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว