“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”-บทที่28.ที่หลบซ่อน

โดย  พ้างปิงปิง

“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”

บทที่28.ที่หลบซ่อน

ปัง!!!เสียงตบโต๊ะด้วยความโกรธของราชครู

“มันเป็นใคร “!!

“พวกเราโดนซุ่มก่อนที่จะไปถึงตัวท่านหลิวเจินขอรับ ..สู้รบกับทหารชุดดำฝีมือดีนับสิบ เลยไม่ได้เจอคนร้ายที่มาช่วยท่านหลิวเจินไป”

“พอทหารพวกนั้นล่าถอยพวกทหารที่เจอตัวคนร้ายก็ตายกันหมดแล้วขอรับ!!”

ทหารอีกคนเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้ผู้เป็นนายฟัง

ราชครูสวีขบคิดหากปล่อยหลิวเจินไปเท่ากับปล่อยเสือเข้าป่า เขาสั่งฆ่านางไปแบบนั้นในใจคงคิดเจ็บแค้นเขาไม่น้อย..ไม่ได้การต้องสั่งทหารฝีมือดีติดตามแล้วสังหารนางซะ...

“สั่งหน่วยสังหารมาพบข้าด่วน!!”

วังเหยาหนาน....

พระราชวังที่ขึ้นชื่อว่าเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ถังเกาจูอีกสถานที่หนึ่งพระราชวังที่เต็มไปด้วยดอกไม้และสมุนไพรนานาพันธ์ มีครั้งหนึ่งที่พระองค์ทรงได้รับพิษร้ายแรง แต่หากพิษนั้นเข้าสู่ร่างกายพระองค์ได้เพียงครึ่ง ก็ถูกองค์ชายรองหลี่ซือหมินช่วยเหลือไว้ทันท่วงที องค์ชายรองได้นำผู้เชี่ยวชาญด้านพิษชนิดนี้

มารักษาเป็นการส่วนพระองค์ เคลื่อนย้ายฮ่องเต้มาอยู่วังเหยาหนานชั่วคราวปิดข่าวการรอบปลงพระชนด้วยการให้ขันทีประกาศ

‘ว่าด้วยฮ่องเต้อยากพักผ่อนที่ตำหนักเหยาหนานไม่มีกำหนด งดออกราชกิจชั่วคราวส่วนงานว่าราชการให้องค์รัชทายาทว่าราชการแทน”

ช่วงนั้นองค์ชายรองต้องปลีกตัวจากศึกทางเหนือกลับมาพร้อมเฉินหลี่จวินเร่งด่วนเพื่อเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านพิษมารักษาอย่างลับๆเป็นพระประสงค์ของฮ่องเต้ที่ไม่อยากแพร่งพรายให้ผู้ใดรู้ นอกจากไป๋กงกงองค์ชายรองแม่ทัพหลีจิ้งและเฉินหลี่จวิน

บุรุษจากเขาฟงซานอันลึกลับห่างไกลชาวยุทภพเรียกขานประมุขพรรคบนเขาฟงซานคนนี้ว่า

‘เซียนจตุรพิษ ป๋ายฝูซาน’ เฉินหลี่จวินเรียกขานเขาเป็นศิษย์พี่เพราะเคยช่วยเหลือกันและกันมาเมื่อครั้งเยาว์วัยมีใจผูกพันธ์ถึงขั้นดื่มน้ำสาบาน...

5ปีที่ป๋ายฝูซานต้องลงมาดูอาการฮ่องเต้อย่างลับๆปีละครั้งทุกครั้งต้องพักที่ราชวังเหยาหนานอย่างเงียบกริบพร้อมรายงานให้องค์ชายรองและเฉินหลี่จวินทราบถึงพระอาการที่ดีขึ้นตลอดการรักษา หากแต่ครั้งนี้เขามาอยู่ที่ราชวังนี้พักหนึ่งแล้วด้วยข่าวที่ได้รับจากเฉินหลี่จวินเกี่ยวกับป๋ายเฉิงชิงนั้นเอง.....

.....ข่าวที่ป๋ายเฉิงชิงปลอมเป็นชายติดตามคนรักอย่างสวีไป๋อวี้ล่วงรู้ถึงหูเขาในเวลาถัดมา ตอนนางหนีออกจากเขาฟงซาน ในใจอาจารย์นั้นเศร้าหมองเพราะความรักที่มีให้ศิษย์ถูกเก็บงำมาตลอดจนกระทั่งนางจากไปเขาถึงได้รู้ใจตัวเอง...ไม่นานก็ทราบข่าวว่านาง’ปรุงพิษเหนือใต้’ขึ้นเพื่อใช้เป็นยาพิษทำร้ายฮ่องเต้... ด้วยเหตุนี้เฉินหลี่จวินจึงต้องนำตัวเขามาจากหุบเขาฟงซาน

พิษที่ปรุงจากศิษย์ในสำนัก ต้องถูกขจัดด้วยประมุขพรรคจตุรพิษอย่างเขาเท่านั้น!!

ชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาพาศิษย์รักข้ามกำแพงวังเหยาหนานเข้ามาถึงห้องปิดประตูแน่นหนาทำการดึงลูกศรออกจากอก..ฉึบ!!

“อ๊ะ!”นางเจ็บจนดิ้นพล่านเขารีบนำยาลดความเจ็บปวดให้นางกิน กินไปไม่นานความเจ็บปวดก็ลดลงแต่ตากลับลืมไม่ขึ้นจนต้องหลับตาปล่อยให้ป๋ายฝูซานลงมือกับแผลต่อไป...

แผลอยู่เหนือบริเวณหน้าอกเมื่อเขาคลายชุดนางออกจำเป็นต้องปลดเปลื้องผ้าแถบที่นางพันแน่นหนานั้นออกไป...ทำให้หน้าอกของนางหลุดออกจากการห่อหุ้ม

สายตาที่จ้องบริเวณแผลถึงอย่างไรก็หลบหนีไม่พ้น..เขาต้องรวบรวมสมาธิอย่างหนักเพื่อทำแผลใส่ยาให้ผ่านพ้นตรงนี้ไปชายหนุ่มกัดฟันกรอด..อารมณ์พุ่งพล่านตลอดการทำแผล....ตัวนางมีไข้สูงเพราะฤทธิ์บาดแผลตัวเขาเองคืนทั้งคืนได้แต่เฝ้าดูแลเช็ดตัวให้นางจนรุ่งสาง...

เรือนอันฝู

“ท่านพี่กลับมาแล้ว”

“เจ้ายังไม่นอนอีกน้องสาม”

“พอดีมีของชำร่วยมาส่ง

ช่างที่ร้านตัดเย็บก็เอาชุดท่านพี่กับข้ามาส่งด้วยเจ้าคะ”

“ของชำร่วยและชุดที่ไปงานที่สกุลลู่ใช่หรือไม่”

“เจ้าคะอีกสองวันแม่นางเย่ก็จะตบแต่งแล้ว ท่านพี่ก็เหมือนญาติผู้ใหญ่ของนางข้าถึงต้องใส่ใจให้มาก”

ชายหนุ่มยิ้มขอบคุณที่นางไม่รัวเกียจเย่จิงหง

“หากนางรู้ต้องดีใจเป็นแน่...”

หญิงสาวพยักหน้า...ทั้งสองยิ้มให้กัน...

ชายหนุ่มเหนื่อยหนักจากการสู้รบจึงอยากผ่อนคลายด้วยการอาบน้ำ...หญิงสาวผู้เป็นภรรยาลงมือจัดการปรณนิบัติด้วยตัวเอง

ห้องอาบน้ำขนาดใหญ่มีควันจากความร้อนของน้ำพวยพุ่งไม่หยุด ชายหญิงนั่งซ้อนกัน ฝ่ายชายขัดถูลูบไล้แขนเนียนไปมา...

“ท่านพี่ งานล่าสัตว์ปีหน้าท่านต้องพาข้าไปด้วยอีกนะเจ้าคะ”

“อืม ...ขอข้าคิดดูก่อน”

“หะ ทำไมละเจ้าคะ ขี่ม้าข้าก็ขี่เป็นแล้ว ยิงธนูก็พอทำได้ “

“เดี๋ยวข้าพาเจ้าไปเอง...”

“คนน้อยจะสนุกอะไรเจ้าคะ”

“ข้าไม่อยากให้เจ้าไปงานเช่นนั้น พบเจอผู้คนมากมาย ข้าไม่อยากเห็นใครมองเจ้าด้วยสายตาใคร่รู้แบบวันนั้น”

หญิงสาวยิ้มหวาน..หันกลับไปด้านหลังหลี่ตามองเขา...

“ท่านพี่หึงข้าหรือเจ้าคะ...”พูดแล้วก็หันหลังกลับหน้าแดงลามไปถึงใบหู หากเขารักใคร่ถึงขั้นหึงหวง เขาคงรักนางบ้างแล้ว

หันกลับมาแล้วก็ไม่ได้ยินเสียงตอบกลับมีเพียงมือที่เริ่มเลื้อยขึ้นมากอบกุมปทุมถันคู่งามพร้อมบีบแรงๆครั้งนึง

“อ๊ะท่านพี่ข้าเจ็บนะเจ้าคะ”หญิงสาวประท้วง ชายหนุ่มก้มหน้าใช้ปากไล้เล็มติ่งหู

“จะได้หยุดถามเสียที..หึงแล้วอย่างไรไม่หึงแล้วอย่างไร เจ้าก็คือภรรยาข้า”

“ก็...มันไม่เหมือนกันนี่เจ้าคะ..”อาร์...เสียงเริ่มเบาลงจนกลายเป็นเสียงครางเบาหวิว...

เขาใช้ลิ้นเลียวนในรูหูนาง ปากหนาดูดขบติ่งหู ลากเลื้อยลงมาต้นคอระหง เม้มกัดเบาๆจนนางขนกายลุกซู่...

มือร้อนซุกซนอยู่ไม่สุข มือซ้ายบีบคลึงเต้าอวบ มือขวาลากลงด้านล่างนิ้วชี้เขี่ยติ่งสวยดั่งเม็ดทับทิมของนางจนต้องขยับหนี...

ร่างนางเริ่มส่ายเพราะความเสียวซ่าน ด้านหลังเบียดชนแท่งแกร่งของผู้เป็นสามี มันดิ้นเล็กน้อยชนหลังของนางเพราะความตื่นตัวเป็นระลอกๆยิ่งอารมณ์ปะทุขึ้นยิ่งขยายใหญ่แข็งจนสัมผัสได้...

นางหันหลังกลับไปรับจูบดูดดื่มที่เขามอบให้ เสียงปากลิ้นเลียดูดกลืนกันแผ่วเบาชวนสยิว...

“อ๊ะ!”ชายหนุ่มยกร่างงามลอยขึ้นมาบนริมบ่น้ำพุ ทั้งสองร่างเปลือยเปล่า เขาจับนางคลานเข่าหันหลังให้เขาจากนั้นจ้วงแทงลำรักจากทางด้านหนัง กระแทกกระทั้นความเป็นชายลงสู่ร่องรักในทันที...

แรงกระแทกหนักๆเน้นๆจากบุรุษร่างแกร่งผู้เป็นสามีทำร่างงามสั่นไหวไปมาหน้าอกใหญ่เกินตัวโยกไหวตามแรกกระแทก ..เฉินหลี่จวินแหงนเงยใบหน้าครางลึก ไม่นานก็ก้มหน้าลงมาเมื่อเห็นภรรยาหันหน้าเผยอปากอยากให้เขาจูบนาง...เขาโน้มตัวบดจูบริมฝีปากอิ่มดูดดื่มพร้อมกระแทกร่องรักเน้นๆมือหนาที่รวบบีบหน้าอกสวย...กระแทกร่องดังปึกปึกเน้นหนักเป็นครั้งสุดท้าย ไม่นานสองร่างก็ครางฮือในลำคอปล่อยการครอบครองริมฝีปากกันและกัน ส่งเสียงครางยาวสุขสมข้างบ่อน้ำพุร้อน ซานซบกอดเกยซ้อนทับ เป็นการอาบน้ำที่เหน็ดเหนื่อยคละเคล้าความสุขซึ่งกันและกันไม่เบื่อหน่าย...

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย vrnk
thank you ka
เมื่อ 1 เดือน 3 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว