“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”-บทที่33.หมดหนทาง

โดย  พ้างปิงปิง

“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”

บทที่33.หมดหนทาง

บทที่33. หมดหนทาง

องค์รัชทายาทเมื่อทราบเรื่องที่ฮ่องเต้จับกุมหลิวเจินยิ่งร้อนรนเดินไปมาคิดหาทางกำจัดราชครูให้พ้นทาง

ตัวหลิวเจินนั้นเขาคิดว่าป่านนี้คงโดนเสด็จพ่อสั่งประหารชีวิตไปแล้วเพราะคนของเขาหาเท่าไหร่ก็ไม่พบตัวหลิวเจิน เหลือก็แต่ราชครูที่ยังเป็นหนามยอกอก..

เสนาบดีหวังคนสนิทอีกคนขององค์รัชทายาทไม่ชอบราชครูสวีไป๋อวี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้วเพราะหากไม่มีราชครูเขาถึงจะเป็นมือหนึ่งขององค์รัชทายาทอย่างแท้จริง..

วันใดที่องค์รัชทายาทขึ้นเป็นฮ่องเต้เมื่อนั้นก็ไม่มีใครใหญ่เกินเขาอีกแล้ว..

ราชครูสวี๋ไป๋อี้ปลอมตัวเป็นชาวบ้านหลบหนีออกมานอกเมืองกับทหารอารักษ์ขาอีกสิบกว่าคนมุ่งหน้าสู่เหอเป๋ยทางนั้นเป็นทางออกสู่ชายแดงทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือ หากเขาไปถึงที่นั่นก็จะปลอดภัย...

แต่มันไม่ง่ายเช่นนั้น

จวนสกุลหลี

“ท่านพ่อราชครูสวีไป๋อวี้หนีไปแล้วขอรับ”

“อืม บอกคนของเราถอยห่างจากตรงนั้น..คนที่จะลงมือราชครูไม่ใช่พวกเราแล้ว”

“ขอรับท่านพ่อ “

ฝ่ายองค์รัชทายาท

ความผิดที่มีใหญ่หลวงจะให้เรื่องนี้แพ่งพรายไม่ได้ องค์รัชทายาทออกคำสั่งให้เสนาบดีหวังตามล่าราชครูสวี๋ไป๋อี้หากไม่ได้หัวราชครูห้ามกลับมา!!!

เสียงควบม้าด้วยความรวดเร็วผ่านเมืองเล็กนอกฉางอาน..

ราชครูสวีควบอาชาพระราชทานที่เคยได้รับมาหนีสุดชีวิต มียอดฝีมือในจวนตามมาคุ้มครองนับสิบ

เมื่อถึงตรอกทางเล็กๆแห่งหนึ่งอาชาต้องหยุดวิ่งกระทันส่งเสียงร้องดัง กลุ่มของราชครูโดนไล่ต้อนมาถึงตรงนี้ก็เจอทางตัน

ไม่นานกลุ่มคนไล่ล่าก็มาถึงทั้งสองฝ่ายกรูเข้าหากันสู้รบอยู่นานฝ่ายราชครูนั้นมียอดฝีมือชั้นเยี่ยมพอตัว...แต่ไหนเลยจะสู้องค์รักษ์ในวังหลวงแค่ฝีมือการสู้รบก็ห่างชั้นกัน ไม่รู้กี่ขั้น ..

..ราชครูเบิกตามองก็รู้ว่าเป็นคนของใคร กัดฟันกรอด ในใจได้แต่สาปแช่งคนผู้นั้น...เมื่อสังหารคนคุ้มกันเสร็จสิ้น ราชครูสวีไป๋อี้ก็เหมือนหมาจนตรอกตัวหนึ่ง..

..ลงจากหลังม้ากลับตัววิ่งหนี ไม่นานคมดาบไม่รู้กี่เล่มต่อกี่เล่มก็ตวัดลงมาที่ร่างทั้งฟันทั้งแทงลงมาไม่ยั้งมือ

ฉับฉับฟึบ!ฉึก!! ร่างทั้งร่างโงนเงนล้มคว่ำเหลือกตา นอนตายจมกองเลือดที่ท้ายตรอก หมดสิ้นอำนาจวาสนาแค่เพียงเท่านี้......

ฮ่องเต้ก็มิได้ยินดียินร้ายกับการจากไปของราชครูสวีไป๋อวี้แม้แต่น้อย ...

เรื่องนี้ทำให้องค์รัชทายาทสงสัยเคลือบแคลง หรือบิดาจะทราบเรื่องที่เขาทำแล้ว...

เป็นไปตามที่องค์รัชทายาทคิดไว้ฮ่องเต้ใช้ข้อนี้ปลดเขาลงจากตำแหน่งรัชทายาท รับทราบข้อกล่าวหาที่เคยทำไว้กับพระองค์ มีหลักฐานมากมายที่โยนความผิดมาที่เขา แล้วยังมีพยานสำคัญที่ให้การรักษาบิดาของเขาให้รอดจากพิษร้ายนามป๋ายฝูซานมาร่วมด้วย ทุกข้อกล่าวหาจึงกระจ่างแจ้ง..ทุกคนในราชสำนักทั้งบุ๋นและบู๊ไม่มีใครคัดค้าน

เหมือนทุกคนรอเวลาจะถีบเขาลงมาจากตำแหน่งอยู่แล้วสร้างความโกรธแค้นแก่องค์ชายใหญ่จนกระอักเลือดกองโต....

ความโกรธแค้นที่มีจึงสามารถทำได้ทุกอย่าง หาทางโค้นล้มแม้กระทั่งบัลลังค์ของบิดาตัวเอง จดหมายลับหลายฉบับถูกส่งไปให้อดีตศัตรูตัวฉกาจอย่างเซียหวี่เจ้าเมืองเซียหยางที่เมื่อก่อนปกครองดินแดนแถบเหนือทั้งหมด...

แต่นั่นมันเมื่อก่อน....

จบหมายถูกอ่านโดยเซียเหวินบุตรชายคนโตผู้สืบทอดเมืองต่อจากผู้เป็นพ่อเซียหวี่ที่พึ่งเสียชีวิตไป.....

เซี่ยหวี่ปกครองดินแดนทางเหนือมาช้านานแต่เพราะตั้งตนเป็นใหญ่คิดยึดครองเมืองต่างๆและฉางอานของฮ่องเต้ถงเกาจูจึงถูกกองทัพขององค์ชายรองยกมากำราบ จนเมืองถูกตีแตก พ่ายแพ้ยับเยินไม่มีชิ้นดี ต้องถอยร่นขึ้นไปไร้ที่อยู่อาศัยนานนับปี พึ่งจะตั้งตัวรวบรวมผู้คนได้...

องค์รัชทายาทจะรู้ข้อนี้หรือไม่ถึงส่งจดหมายมาให้เขาช่วยเหลือเช่นนี้ จะรู้หรือไม่ว่าการศึกนั้นเขาทำกันเช่นไรหากเรื่องนี้ถึงหูแม่ทัพเฉินหลี่จวินว่าเขาคิดจะช่วยเหลือองค์รัชทายาทแล้วละก็แม้แต่ชีวิตก็คงรักษาไว้ไม่ได้...

..เขาจดจำศึกที่องค์ชายรองยกมาปราบไม่มีวันลืม กองกำลังที่แข็งแกร่งห้าวหาญขุนพลแต่ละคนเหี้ยมโหดยอดฝีมือ...ถ้าจะให้กลับไปพบเจอเรื่องเหล่านั้นอีกครั้ง สู้เขาตายแล้วเกิดใหม่เสียดีกว่า....

ไม่ได้การเขาต้องร่างจดหมายสักฉบับถึงแม่ทัพเฉินหลี่จวินเสียแล้ว...

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย พ้างปิงปิง
Tao ไม่เกิน 40 ตอนคะ
เมื่อ 1 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย 婉 桃 Tao
สนุกค่ะ กี่ตอนจบคะ
เมื่อ 1 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว