“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”-บทที่34. แผนการ

โดย  พ้างปิงปิง

“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”

บทที่34. แผนการ

บทที่34.แผนการ..

วังเหยาหนาน..

1เดือนต่อมา...

ขันทีประกาศราชโองการเสียงก้องตำหนักเรือนรับรองทุกคนคุกเข่าฟังราชโองการ

“เนื่องจากป๋ายฝูซานมีความดีความชอบรักษาฮ่องเต้จนหายขาดจึงได้พระราชทานที่ดินฝั่งเหนือของฉางอาน100ไร่มอบเงินอีก5000ตำลึงทอง ฮ่องเต้ทรงเห็นว่าป๋ายฝูซานโดดเดี่ยวจึงมอบหญิงงามจากวังหลังอีกจำนวน10คน ป๋ายฝูซานสามารถเข้าออกวังเหยาหนานได้ตามที่ต้องการจบราชโองการ”

“กระหม่อมป๋ายฝูซานรับราชโองการขอบพระทัยฝ่าบาทพะยะคะ”

อ่านจบป๋ายเฉิงชิงนำถุงทองขนาดเล็กใส่มือขันทีน้อย ขันทีส่งยิ้มร่ำลาจากไป..

“อาจารย์ฝูมีหญิงงามด้วยนะเจ้าคะ”

เอี้ยชิงพูดไปยิ้มไป..

“มีแล้วอย่างไรไม่มีแล้วอย่างไร”

“แต่ละคนก็ต้องงดงามซิเจ้าคะมาจากวังหลังเชียวนะเจ้าคะ”

ฝูซานเอียงคอขบคิด แล้วเดินออกไป..

ป๋ายเฉิงชิงนิ่งฟังบอกไม่ถูกว่ารู้สึกเช่นไร...

ไม่นานหลังจากนั้นอีก2วันเหล่าหญิงงามก็ย้ายมาอยู่ที่วังเหยาหนานจริงๆป๋ายฉางชิงเฝ้ามองดู ทุกคนงดงามไม่มีที่ติ ทุกวันนี้วังเหยาหนานครึกครื้นมากยิ่งขึ้นมองไปนางไหนก็มีแต่สิ่งสวยงาม....ดึงดูดทุกอย่างให้น่ามองนางคิดว่าแม้กระทั่งมวลผึ้งหรือผีเสื้อในวังวันนี้ยังมากขึ้นกว่าที่เคยมี...หรือสาวงามเหล่านี้จะดึงดูดทุกอย่างได้จริง ดึงดูดได้แม้กระทั่งชายรูปงามทั้งสามบนศาลาพักผ่อนริมสระ...

“อาจารย์ฝูดูแม่นางคนนั้นซิ!!อะไรจะงดงามเช่นนี้..ทำไมเสด็จพ่อไม่พระราชทานให้เราแบบนี้บ้างนะ”

เฉินหลี่จวินส่ายหน้าให้องค์ชายรองที่มีอยู่ในตำหนักนั้นเรียกไม่งดงามได้อย่างไร..

ป๋ายฝูซานมองตามมือองค์ชายรอง

จากแม่นางคนนั้นไปแม่นางคนนี้

ยิ้มกว้างขบขัน...

คนมองจากอีกฟากคิ้วขมวดหมุ่นไม่พอใจ ใยอาจารย์ของนางถึงมีอาการเหมือนลุ่มหลงสตรีเช่นนี้...ไม่รู้ทำไมนางถึงไม่พอใจ

ยืนจ้องอยู่แบบนั้น จนคนโดนมองหันมาสบตาจึงเสมองไปทางอื่นเดินเข้าห้องไป...

พอเขาหันกลับมาจึงเอ่ยถาม

“แผนขององค์ชายรองใช่หรือไม่พะยะคะ”

“ไม่ใช่ข้าซักหน่อย แผนเสด็จพ่อต่างหาก เผื่อหญิงงามของท่านจะชายตามองท่านบ้าง”

ป๋ายฝูซานยกยิ้มส่ายหน้า

“กระหม่อมกลัวนางจะรีบให้กระหม่อมเลือกเฟ้นมาเป็นภรรยาเอกนะซิไม่ว่า”

“อ้าว เลือกก็เลือกซิอาจารย์ฝูป่านนี้แล้วแม่นางข้างกายยังไม่มีซักคน พวกข้าเป็นห่วงท่านน่าาา”องค์ชายรองลากเสียงยาว..

“กระหม่อมอีกไม่นานจะจากไปแล้วไม่ได้ต้องการสิ่งพวกนี้”

“อืม...ฮ่าๆๆๆตามใจท่านๆ”

เมื่อเสร็จสิ้นเรื่องหยอกเย้าอาจารย์ฝูแล้วเรื่องต่อไปคงไม่พ้นแผนการขั้นต่อไป...

“เรื่องจดหมายนั่นจะทำอย่างไรแม่ทัพเฉิน”

“กระหม่อมคิดแผนการไว้แล้ว..อีกสองวันข้าจะกลับเมืองเซียหยางขึ้นเหนือไปพบเซียเหวินด้วยตัวเอง”

“อืม เช่นนั้นก็ดี เซียเหวินผู้นี้ฉลาดปราดเปรื่องมีคุณธรรม หากปกครองเขตแดนของตนเองแบบนี้เราก็หายห่วงเจ้าไปจัดการตามแผนการที่วางไว้ได้เลย อีกไม่นานที่นี่คงเกิดคลื่นกระแสบางอย่าง เสด็จพ่อกำลังทรงชั่งพระทัยอย่างหนัก“

“กระหม่อมก็สงสารพระองค์ที่ต้องทรงตัดสินพระทัยเฉียบขาดแบบนี้”เฉินหลี่จวินเอ่ยจากใจจริง

“เราก็เห็นใจทุกฝ่ายแม่ทัพเฉิน แต่เสด็จพี่ทรงทำพระองค์เองทั้งสิ้นหาไม่เสด็จพ่อคงไม่เด็ดขาดเช่นนี้..”

ทั้งสองคุยกันเรื่องแผนการโดยมีอาจารย์ฝูนั่งฟัง พัดขาวโบกไปมากางหุบกางหุบอยู่เช่นนั้น เรื่องราชสำนักช่างซับซ้อนและน่าเบื่อเกินกว่าชาวยุทย์อย่างเขาจะเข้าใจจริงๆ หันหน้ามองทางตำหนักเหยาหนานคิดหาแผนการจะทำอย่างไรกับป๋ายฉางชิงดี..

“อาจารย์องค์ชายรองกับแม่ทัพเฉินกลับแล้วหรือเจ้าคะ”

“อืม”

“คิดว่าจะอยู่ทานมื้อค่ำนี้เสียอีก”

ชายหนุ่มหยิบตะเกียบขึ้นมาพร้อมหยิบอาหาร..

ไม่นานแม่นางที่ยืนอยู่ใกล้ประตูก็เดินมารินชาให้อย่างเอาอกเอาใจ

“ขอบใจเจ้าชื่ออะไร”

“อาจารย์ฝูเรียกข้าหนี่หวาก็ได้เจ้าคะ”

“อืม..แล้วเจ้าละ “แม่นางหน้าตางดงามที่ยืนอยู่ข้างๆเขา

“อาจารย์ฝูเรียกข้าว่าเซียวหงก็ได้เจ้าคะ”

“อืม..”

ป๋ายเฉิงชิงรู้สึกอาหารมื้อนี้จืดชืดไม่น่ากินเหมือนเช่นทุกมื้อ ไม่นานนางก็อิ่ม แต่อาจารย์นางรู้สึกอาหารมื้อนี้จะถูกปากซะเหลือเกิน แม้กระทั่งนางกล่าวลาก็มิชายตาแล..

“หึบุรุษก็เหมือนๆกัน”

“แม่นางป๋ายว่าอาจารย์ฝูหรือเจ้าคะ“เอี้ยชิงเอ่ยถาม..

นางส่งสายตาละอายใจที่หลุดปากว่าอาจารย์ต่อหน้าผู้อื่น..ตัดใจพูดต่อ..

“ก็จริงนี่น่า เจ้าดูซิเอี้ยชิงหน้าตาอาจารย์ข้าดูมีความสุขไหมเล่า”

เอี้ยชิงหันกลับไป

“อุย!!จริงด้วยเจ้าคะแม่นางพวกนี้ก็เหลือเกินนะเจ้าคะ คงเก่งเรื่องปรนณิบัติพัดวีเสียจริง อีกคนนวดอีกคนรินชาอีกคนพัดวี “

ป๋ายฉางชิงมองตาม เห็นอาจารย์นางนั่งให้หญิงสามคนปรนณิบัติจริงๆ ส่งเสียงฮึ!!อย่างขัดเคืองเดินตรงไปเรือนพักทันที......

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว