“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”-บทที่36.เดินทางขึ้นเหนือ

โดย  พ้างปิงปิง

“รักข้าไหม..แม่ทัพเฉิน”

บทที่36.เดินทางขึ้นเหนือ

ตอนที่36 .เดินทางขึ้นเหนือ..

เรือนอันฝู

หยงจิงตัวนางเองไม่รู้เป็นอะไรช่วงนี้นางตื่นสายและเหน็ดเหนื่อยง่ายอยู่เป็นประจำบางครั้งถึงขั้นฟุบหลับที่ห้องคุณหนูของนาง

“หยงจิงเจ้าเป็นอะไรหรือไม่”

หยงจินนอนฟุบโต๊ะหายใจรวยริน เหงื่อไหลลงใบหน้าเหมือนคนเหนื่อยหนัก เมื่อเช้านางอาเจียนจนหมดใส้หมดพุง..

“คุคุณหนูบะบ่าวว”

“เจ้าอย่าพึ่งพูดอะไรได้ไหม!! “นางเอ่ยเสียงร้อนรนตะโกนเรียกคนข้างนอกให้ไปตามหมอของจวนมาดูหยงจิง...

ฮูหยินใหญ่รวมทั้งหลีอวี่เยียนจ้องคนป่วยสายตาร้อนรน หมอหยุนชางตรวจชีพจรนางทำหน้างุนงงหัวคิ้วจรดกัน

“เป็นอย่างไรบ้างท่านหมอ”ฮูหยินใหญ่ซักถาม”

คนป่วยลืมตาหน้าซีดเซียวรอฟังคำตอบเช่นกัน

“เอ่อ ข้า “

“ท่านหมอพี่หยงจิงเป็นอะไร??”

“เอ่อ ...แม่นางหยงจิง ตั้งครรภ์ราวๆ3สัปดาห์แล้วขอรับ”

“ตั้งครรภ์!!!!!“ฮูหยินใหญ่ร้องเสียงดัง

“นางจะท้องได้อย่างไรนางยังๆๆ”

เป็นหลีอวี่เยียนที่ได้สติ

“ท่านแม่ให้พี่หยงจิงพักซักครู่ข้าขอคุยกับท่านแม่นะเจ้าคะ”

เสียงสวบสาบบนที่นอน...หันไปอีกทีคนท้องแทบไม่มีแรงนั่งก้มโขลกศรีษะดังปึก

“ฮูหยินใหญ่ คุณหนู บ่าวผิดไปแล้วเจ้าคะ” ก้มต่ำน้ำตาไหล

“เจ้าเป็นถึงคนใช้สนิทคุณหนูเป็นถึงบ่าวอาวุโสแล้ว ใยทำตัวเช่นนี้ได้ หากวันนี้ข้าไม่ดุด่าว่าเจ้าข้าจะได้ชื่อว่าเป็นนายเจ้าได้หรือ”

นางน้ำตาไหลหมอบต่ำยิ่งกว่าเดิมด้วยความสำนึกผิด..

“ใครกันกล้าทำเรื่องเช่นนี้ในจวนข้าได้”

“เอ่อ ท่านแม่ ....เป็นคนของสามีลูก ซานฟงเจ้าคะ”

“ห๊ะ!!” “คุณหนู!!” อีกคนประหลาดใจที่เป็นซานฟง อีกคนประหลาดใจที่คุณหนูนางทราบเรื่องแล้ว..

นางเอายต่อ...

“ข้าคิดว่ารอซานฟงกลับมาเขาคงต้องมารับผิดจากท่านแม่และท่านพ่อและมารับผิดชอบพี่หยงจิงแน่นอนเจ้าคะ ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกแล้ว อีกอย่างนางก็ท้อง นี่เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือเจ้าคะ เดิมทีลูกก็อยากปรึกษาท่านแม่ให้พี่หยงจิงตกแต่งเสียที ลูกโตแล้วไม่ต้องดูแลเหมือนตอนเด็กๆแล้ว พี่หยงจิงควรมีความสุขเสียทีเจ้าคะ”

“คุณหนู...”พูดได้เท่านั้นน้ำตาก็ไหลเป็นทางซาบซึ้งน้ำใจของคนเป็นนายยิ่งนัก..

ฮูหยินใหญ่ได้แต่ถอนใจยอมรับฟังเหตุผลของบุตรสาว..

“ได้รอหลี่จวินกับซานฟงกลับมาค่อยว่ากัน”

หันกลับไปหาบ่าวคนสนิทของบุตรสาว

“เจ้าก็พักผ่อนมากๆ เรื่องวันนี้ค่อยว่ากันภายหลังดูแลตัวเองก่อน”

“บ่าวทราบแล้วเจ้าคะ” โน้มตัวก้มต่ำจรดที่นอนด้วยความซาบซึ้งใจเนิ่นนาน......

...เมืองเซียงหยาง...

เฉินหลี่จวินซานฟงพร้อมผู้ติดตามเดินทางด้วยความรีบเร่งไม่ถึงสิบห้าวันก็มาถึงเมืองเซียหยาง

เซียเหวินต้อนรับขับสู้คนทั้งหมดด้วยไมตรีจิต โดนเฉพาะแม่ทัพเฉินหลี่จวินความนอบน้อมนั้นเกิดขึ้นอย่างธรรมชาติ ทำให้คนมาเยือนอย่างเฉินหลี่จวินเบาใจ...แม่ทัพใหญ่มาเยือนทั้งที่แคว้นเซียหยางจึงจัดงานเลี้ยงต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่..ทั้งอาหารเครื่องดื่มแม้แต่สุรานารีก็ไม่ให้ขาดทหารผู้ติดตามทั้งสิบนั้นล้วนมีสตรีรินสุราอยู่เคียงข้าง แล้วเหตุใดแม่ทัพใหญ่และรองแม่ทัพคนสนิทถึงได้นั่งอ้างว้างรินสุราเดียวดายเล่า...

“ท่านแม่ทัพเฉินสาวงามที่นี่ไม่ถูกใจท่านหรือไร “

“ท่านเซียหญิงงามที่นี่ไม่ด้อยไปกว่าฉางอานเลย”

“แล้วเหตุใดท่านยังต้องนั่งเดียวดายอีกเล่า”

“ข้าไม่ถนัดท่านก็รู้”อีกอย่าง......

ก่อนมาฮูหยินของเขามอบนิยายมาหลายเล่มตอนแรกเขานึกว่านางกลัวเขาเหงาจึงให้นิยายเหล่านั้นมาไว้อ่านหากแต่เดินทางมาได้ครึ่งทางก็เปิดอ่านเพราะความคิดถึงนาง..แต่เรื่องราวในนิยายกลับไม่เป็นเช่นนั้น กลับเป็นนิยายเรื่องสั้นชื่อชวนขนหัวลุกยิ่งนัก เช่น

‘บทลงโทษของบุรุษนอกใจภรรยา ‘

‘ผลแห่งกรรมถ้าท่านทำฮูหยินเจ็บ’

‘นอกใจภรรยาง่ายแต่ได้ใจภรรยาคืนยาก’

และอีกสองสามเล่มที่มีภาพประกอบสยดสยองถึงผลกรรมที่จะได้รับ เขาอ่านไม่กี่เล่มก็ส่งต่อให้ซานฟง รายนั้นอ่านแล้วนัยย์ตาเหลือกลานเหงื่อตกไม่ต่างจากเขาเลย..

‘เรื่องก็เป็นเช่นนี้เรื่องรินเหล้าหรืออุ่นเตียงก็เป็นอันตกไป เขาทำเองได้ทั้งสิ้นขอท่านเซียอย่าได้เป็นเดือดเป็นร้อนอีกเลย’

การเจรจาสำเร็จลุล่วงเหลือแค่เดินทางกลับฉางอาน การกลับไปครั้งนี้จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างในวังหลวงไปตลอดกาล..........

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย พ้างปิงปิง
555 ขอบคุณคะ Tao
เมื่อ 1 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย 婉 桃 Tao
555 ไรด์แต่งไดฮามากค่ะ
เมื่อ 1 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว