บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)-Ep8/4 : ทำหน้าที่

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)

Ep8/4 : ทำหน้าที่

วางจำหน่ายในรูปแบบ ebook แล้ว สามารถโหลดซื้อได้ที่ meb ookbee Hytexts...

ตอน...ทำหน้าที่

“ไม่รัดให้ตายหรอกแต่จะทำอย่างอื่นแทน สนุกกว่าเป็นไหนๆ”

พอพูดจบเขาจึงคลายวงแขนเปลี่ยนจากรัดเป็นกอด ลูบไล้แผ่นหลังเล็กก่อนจะหยุดลงตรงสะโพกผาย แกล้งลงน้ำหนักบีบจนกายสาวสั่นสะท้าน

“จะทำอะไร ปล่อยนะ” เธอดึงใบหน้าออกห่างจากหัวไหล่หนา พรางยื่นมือดึงมือซุกซนเขาให้หยุดนิ่ง เขายอมปล่อยแต่กลับเปลี่ยนมาจับปลายคางเธอแทน บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้น ก่อนใบหน้าคมหล่อจะโน้มลงมาหาประกบปิดปากอิ่มมอบจูบร้อนแรงให้คนไม่ระวังตัวแทบขาดใจ

ปลายลิ้นร้อนชอนไชเขามากระหวัดหยอกล้อกับปลายลิ้นหวาน กวาดต้อนเอาความละมุนทุกซอกในโพรงปากไปเป็นของเขา ริมฝีปากร้อนคอยบดเบียดแนบชิดไม่ยอมห่าง เนื้อแนบเนื้อเหมือนไฟกับน้ำมัน พอใกล้กันจึงเกิดเปลวเพลิงลุกฮือ

“หวาน...” ใบหน้าคมคายดึงห่างพร่ำเพ้อ ก่อนจะแนบเข้าหาใหม่อีกครั้งและอีกครั้งติดๆ กันอยู่หลายที ความหวานละมุนนี้ไม่เคยทำให้เขานึกเบื่อหน่าย เขาอยากกลืนกินทั้งตัวเจ้าหล่อนเลยด้วยซ้ำ ถ้าตอนนี้เขาไม่ติดอยู่ริมถนน เขาคงได้ปลดปล่อยเอาความคับแน่นอึดอัดที่มันร้อนรุ่มจนเขาแทบคลั่งลงกับร่างนุ่มนิ่มนี้ไปนานแล้ว...

ฝ่ายคนถูกกระชากวิญญาณด้วยรสจูบ เริ่มตัวอ่อนปวกเปียก ร่างงามเซทับไปบนร่างแกร่งแข็งแรง มารตรีทำได้เพียงยกมือน้อยไร้เรี่ยวแรงเกาะเกี่ยวหัวไหล่หนาไว้ทั้งสองข้าง เธอหลับตาพริ้มตอบรับปลายลิ้นร้ายยามมันคลุกเคล้าตวัดลัดกับปลายลิ้นของเธอ ความหวานของมันซาบซ่าน ไหลลงสู่มวลท้องจนบิดเกลียว แต่พอถูกสัมผัสคลึงเคล้นตรงทรวงงามแม้จะผ่านเนื้อผ้า แต่ก็ทำให้มารตรีสะดุ้งรีบเรียกสติกระเจิงนั้นกลับคืนมาโดยไว ก่อนเขาจะรังแกเธอไปมากกว่านี้...

“อืม...พอ...พอได้แล้วค่ะ” เธอฝืนใจรวบรวมพลังที่มี ดันหัวไหล่ของเขาออกห่าง จ้องเขาด้วยแววตาตื่นตระหนกผสมอ้อนวอน ขอร้องให้เขาพอสักที

“รตรีขอร้อง...” เสียงหวานงึมงำติดริมฝีปากร้อน เมื่อขคราชยอมผละห่างเพียงนิดแต่ยังไม่ไปไหนไกล เขายังวนเวียนแตะริมฝีปากเข้าหาความละมุนอีกหลายที แต่พอสายตาพร่ามัวกระทบเข้ากับใบหน้าขาวซีดเซียวสลับกับแดงก่ำช่างดูน่าสงสาร ขคราชจึงกลั้นใจตั้งสติตัวเองอีกครา กะจะแค่หาความหวานเข้าร่างกายนิดๆ หน่อย แต่พอเครื่องมันติด กลับเตลิดไปไกลจนเขาเจ็บหนึบไปทั้งร่าง ความโป่งพองเรียกร้องให้เขาปลดปล่อยเป็นอิสระ แต่สถานที่ไม่ช่วยเอื้ออำนวยเขาจะทำอะไรได้เล่าตอนนี้

“แต่ฉันกำลัง...” ขคราชกำลังจะหลุดปากพูดแต่มารตรีเริ่มตาแดงๆ เขาจึงสูดลมหายใจแรงๆ เพื่อระงับความร้อนภายในกาย ถึงจะเจ็บเมื่อถูกร่างกายเรียกร้อง หากทว่าเขาก็ใจร้ายกับเจ้าหล่อนไม่ลง

“อย่ามาขี้แยตอนนี้เชียว หยุดร้องแล้วกลับไปนั่งที่ของเธอไป น่ารำคาญชะมัดยาด ฉันอยากจะบีบคอเธอนักแม่ตัวดี...”

คนอารมณ์ร้อนฟาดงวงฟาดงา แสร้งทำทีเป็นผลักไสร่างหอมละมุนให้ออกห่างเพื่อแก้เก้อ พรางสะบัดฝ่ามือลูบหน้าลูบผมตัวเองเพื่อเรียกสติ ตวัดหางตาชำเลืองมองร่างสั่นเทาพร้อมส่ายหน้าหงุดหงิด

“ก็ไม่ทำแล้วไงจะร้องไห้หาสวรรค์วิมานอะไรอีกวะ...” คุณหงุดหงิดตวาดแหว

หวังเอื้อมมือไปกระชากร่างสั่นเข้ามากอดปลอบ แต่มารตรีเหมือนจะรู้ เธอลนลานรีบหันหน้าออกไปทางอีกทาง หนีไปนั่งชิดกับขอบประตูรถ ก่อนจะกอดตัวเองไว้แน่นเพื่อระงับอาการสั่นผวา น้ำตาที่กำลังไหลอาบสองข้างแก้ม เธอฝืนกล้ำกลืนให้มันย้อนกลับเข้าสู่ใจ ไม่ยอมให้มันไหลออกมาประจานความอ่อนแอให้เขาได้เห็น...

ขคราชสบถคำหยาบอีกหลายคำก่อนจะยอมสตาร์ทรถออกไปใหม่ ความเร็วของมันคงไม่ต่างจากความร้อนใจกายของเจ้าพายุ...

*******************

สถานที่ไม่คุ้นเคยปรากฏเด่นแก่สายตาอยู่เบื้องหน้าของเธอก็จริงอยู่ โดยรอบด้านทั้งสองฝั่งข้างถนนหนาตาไปด้วยต้นสนสูงใหญ่พัดไสวลู่ลมจนดูเย็นตา ถัดลงไปอีกประมาณไม่กี่ร้อยเมตรคือคลื่นของน้ำทะเลกระทบเข้าหาชายฝั่งอย่างเอื่อยๆ ฟองขาวแตกกระจายราบเรียบเมื่อม้วนตัวเข้าหาเม็ดทรายแล้วย้อนกลับสู่ท้องทะเลใหม่อีกที

ทว่าความสวยใสของน้ำทะเลสีฟ้าครามนั้น ไม่อาจดึงสายตาเหม่อลอยของคนที่กำลังนั่งจมปลักอยู่กับห้วงความคิดของตัวเองสัมผัสถึงความงดงามนั้นได้เลย ไม่มีแม้แต่อาการตื่นเต้นยินดีกับบรรยากาศโดยรอบตัว...

“ฉันมากับคนหรือมากับหุ่นยนต์กันแน่เนี่ย” พอเขาเลี้ยวรถเข้าสู่เขตเมืองน้ำเค็ม อารมณ์จากร้อนก็เบาบางลง แต่คนข้างกายเขายังคงนั่งหน้าตึงไม่พูดไม่จาสักคำนับตั้งแต่เขาจูบกับเจ้าหล่อน

ไม่รู้จะโกรธอะไรกันนักหนา...

“พูดด้วยก็ไม่พูดด้วย ประเดี๋ยวเถอะจะโดนดีอีก”

“คิดว่ารตรีจะยอมให้คุณทำอีกหรือไง คราวนี้รตรีจะตบให้หน้าหันจริงๆ เลยคอยดู...”

มารตรีหลุดออกจากภวังค์พอได้ยินคำขู่จากคนนิสัยไม่ดี เธอมัวแต่นั่งใจลอยหวนคิดคำนึงไปถึงคำพูดของชายหนุ่มเท่าที่ผ่านมา อะไรคือชนวนต้นเหตุให้เขาเอาแต่คอยพูดจาหยามเหยียดดูหมิ่นใส่เธออยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน และถ้าหากความจำของเธอไม่ได้สั้นจนถึงขั้นมีปัญหา เธอเองก็แทบจะจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เคยไปสร้างปัญหาอะไรไว้ให้กับเขามาก่อนหรือเปล่า...

หรือขคราชจะเป็นผู้ชายมีปัญหาทางด้านสภาวะจิตใจไม่ปกติ สมองของเขาถึงได้ชอบคิดแต่เรื่องแย่ๆ คอยแต่ปรักปรำกล่าวร้ายคนอื่นอยู่ตลอดเวลา แม้เท่าที่ผ่านมาเธอเองมักจะปล่อยให้เขาคิดร้ายกับเธออยู่ฝ่ายเดียว โดยไม่เคยจะเอ่ยคำแก้ตัวอะไรออกไปเพื่อให้เขาได้รับรู้ข้อกระจ่างกับสิ่งถูกผิด เมื่อเธอคิดว่าเธอไม่ได้เป็นอย่างที่เขาว่าร้ายซะอย่าง จึงไม่เห็นความจำเป็นอะไรจะต้องเอาหลักฐานหาคำอธิบายให้เขารับรู้ข้อเท็จจริงเลยนี่นา แต่ในบางคำพูดของเขาก็เล่นเอาเธอน้ำตาร่วงเผาะลงมาได้เหมือนกัน...

คิดแล้วก็คงน่าจะใช่จริงๆ อย่างที่เธอคิดนั่นแหละ ผู้ชายสภาพจิตปกติดีที่ไหนจะทำอย่างที่เขาทำกันบ้าง อารมณ์ก็ขึ้นๆ ลงๆ ยิ่งกว่าสตรีใกล้หมดประจำเดือน จิตใจของเขาก็ช่างดำยิ่งกว่าอีกา ปากคอนั้นก็ช่างเราะร้ายยิ่งกว่าอิสตรีข้างถนน ยามสำรอกวาจาชั้นต่ำใส่กันเสียอีก ไม่รู้เขาได้รับรางวัลผู้บริหารหนุ่มไฟแรงจากสถาบันธุรกิจแห่งประเทศไทยหลายปีซ้อนมาได้ยังไง และเพราะเผลอคิดถึงชายหนุ่มในทางไม่ดี ใบหน้างดงามจึงบิดเบ้ขึ้นตามอารมณ์...

“ทำไม! มากับฉันนี่มันฝืนใจเธอมากนักหรือไงแม่คุณ ถึงได้ทำหน้าเหม็นเบื่อจะเป็นจะตายให้ได้เสียแบบนั้น...”

“ก็อยากจะตายๆ ไปให้พ้นเหมือนกันนั่นแหละ เบื่อคนชอบพูดจาหาเรื่อง”

“อากาศกำลังดีน่า อย่าพึ่งมาชวนทะเลาะกันตอนนี้ได้หรือเปล่า ไม่ชอบหรือไงน้ำทะเล...” พอพูดถึงเรื่องความตาย คนอารมณ์ไม่ปรกติเริ่มพูดเสียงอ่อนลง

มารตรีหันใบหน้านวลกลับมาขว้างค้อนใส่คนชวนทะเลาะตัวจริง ปากจิ้มลิ้มเม้มแน่น อยากเผยอแย้งคำพูดเขาออกไปนัก ใครกันแน่เป็นคนชวนทะเลาะก่อน แต่เมื่อสายตาหวานเหลือบแลเห็นใบหน้าหล่อเหลาดูผ่อนคลายตามปากที่เขาว่าไว้ มารตรีเลยหันไปสูดเอาอากาศสองข้างทางเข้ามาเต็มปอดแทน เมื่อขคราชลดบานกระจกลงทั้งสองฝั่งลง เพื่อให้อากาศบริสุทธิ์ด้านนอกพัดผ่านเข้ามาแทนความเย็นจากช่องแอร์แทน...

“ฉันนึกอยากกินอาหารทะเลสดๆ เพราะตั้งแต่กลับจากต่างประเทศยังไม่มีเวลามาหาทานไกลติดชายทะเลเลยสักครั้ง แล้วอีกอย่าง ไอ้เพื่อนของฉันแต่ละคน มันก็ดันติดงานเร่งด่วนกันทั้งนั้นเสียด้วย เลยไม่มีใครว่างพอจะมานั่งกินเป็นเพื่อนฉันวันนี้ ...เพราะฉะนั้นนี่ก็ถือว่ามันเป็นหน้าที่ของเธอในฐานะคู่รักของฉันที่ต้องทำเหมือนกัน ฉันเป็นนักธุรกิจ เมื่อลงทุนลงเม็ดเงินไปแล้วก็ต้องใช้ให้คุ้มสักหน่อยสิจริงไหม...” พ่อนักธุรกิจเหลียวใบหน้าติดรอยยิ้มหยันหันมาถาม

“ตามใจคุณราชจะบัญชามาเถอะค่ะ รตรีเคยขัดคุณได้สักเรื่องไหม...”

ขคราชเลิกคิ้วกระตุกยิ้มให้คำประชดของแม่ตัวดีข้างกาย

“ก็หวังว่าเธอคงจะชอบมันนะ...”

คำถามแผ่วผิวดังขึ้นแค่ริมฝีปากหยักเท่านั้น เมื่อชายหนุ่มเห็นอากัปกิริยาของหญิงสาวเริ่มตอบสนองต่อความรู้สึกของเขาในขั้นดีเยี่ยมกว่าตอนแรกมากยิ่งขึ้น ขคราชจึงระบายยิ้มกว้างออกมาอย่างลืมตัว ปล่อยให้สายตาดำนิลจับจ้องความงดงามของคนด้านข้างสลับกับบรรยากาศด้านนอกจนเพลินใจไป...

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย oranee
ขอบคุณมากมาย
เมื่อ 1 ปี 3 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย silverprincess
รตีขัดใจเขาไม่ได้เลย
เมื่อ 1 ปี 4 เดือนที่แล้ว

รีวิว