รสรักคนสวน

บัวตอง

“ลุงเข้มจ๊ะ บัวตองเอาน้ำมาให้จ้ะ” เด็กสาววัยขบเผาะหอบน้ำเย็นใส่กระติกใบโตมาให้คนสวนสุดล่ำถึงโคนต้นไม้แม้จะร้อนแทบละลายแต่แม่หนูขาวอวบก็อดทนเพราะอยากมาอยู่ใกล้ๆ คุณลุงสุดหล่อ

“จะเที่ยงอยู่แล้ว ลุงเดินไปกินที่ห้องครัวก็ได้บัวตองแต่ก็ขอบใจนะแล้วนั่นหอบปิ่นโตมาด้วยจะเอาไปให้ใครรึ” หนุ่มใหญ่วัยเฉียดห้าสิบขอบคุณสาวน้อยแล้วถามไถ่ถึงของที่ถือมา

“ของลุงเข้มกับบัวตองจ้ะ เห็นว่าต้องรีบทำตรงนี้ให้เสร็จบัวตองก็เลยตักมื้อเที่ยงมาให้ ลุงเข้มจะได้ไม่ต้องเดินตากแดดไปกินในครัวให้เสียเวลา”

“ขอบใจมากนะบัวตอง มาๆ เดี๋ยวลุงเอาผ้าขาวม้าปูให้ตรงนั้นมันร่มหน่อย ความจริงแค่ตักมาเผื่อลุงก็พอนะบัวตอง ตรงนี้มันร้อนจะตายไป”

“ไม่เป็นไรจ้ะ บัวตองอยากมากินลุงเข้มมากกว่า”

หนุ่มใหญ่เอะใจกับคำพูดของเด็กสาวแต่ก็ไม่ได้ทักท้วง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่บัวตองพูดจาสองแง่สองง่ามให้คนแก่คิดเตลิดไปไกล ที่ทุกอย่างมันยังไม่เลยเถิดก็เพราะความยับยั้งชั่งใจของเข้มล้วนๆ ส่วนนึงเพราะจิตใจใฝ่ดีอีกส่วนเพราะเกรงใจแกมเอือมระอายัยมาลัย ป้าแท้ๆ ของบัวตอง

“สงสารคุณแก้มจังเลยนะจ๊ะลุง ครบปีแล้วแต่คุณเขายังไม่หายเศร้าเลย” สาวน้อยพูดถึงเจ้าบ้านที่ตกพุ่มแม่ม่ายมาหนึ่งปีเต็ม สามีของเธอจากไปด้วยโรคมะเร็งที่น่าเศร้ากว่านั้นก็คือมารดาอันเป็นที่รักก็เสียชีวิตด้วยโรคเดียวกันแถมห่างกันแค่สามปี ยังไม่ทันจะได้ทำใจเรื่องแม่สามีก็จากไปอีกคน

คุณนายของบ้านหลังนี้จึงสวมแต่ชุดสีดำ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความสดใสที่หญิงสาวเคยมีเมื่อตอนที่สามีกับมารดายังอยู่ไม่เคยเกิดขึ้นอีกเลยในคฤหาสน์รุ่งเรืองอนันต์

“คุณนายกับคุณผู้ชายเขาเป็นรักแท้ของกันและกันหักใจยาก” หนุ่มใหญ่ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานานเอ่ยแบบคนเข้าใจโลก ตัวเขาเองก็ไม่เคยลืมเมียที่เป็นรักแท้แม้ว่าเธอจะจากโลกนี้ไปหลายสิบปีแล้ว

“หนูอยากเจอรักแท้บ้างจัง” บัวตองตักแกงเข้าปากแต่ก็ไม่วายจะพูดคุยแบบสาวน้อยช่างฝัน เธอเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่งถึงแม้จะเป็นเด็กก้นครัวแต่ก็ได้รับการศึกษาตามเกณฑ์ ต้องขอบคุณนายหญิงของบ้านนี้เป็นที่สุดเพราะเธอสนับสนุนให้เด็กกำพร้าได้มีโอกาสเข้าเรียนเพื่อหาความรู้ใส่ตัว

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว