ภรรยาจ๋า...สามีหลง [20+]

Chapter 11 คนนี้เมียผม [1]

ณ เวทีหอประชุมใหญ่ภายในมหาวิทยาลัย ชญาธรอยู่ในชุดเกาะอกลูกไม้ซีทรูเรียบหรู สวมทับด้วยสูทสีขาวและกางเกงสีเดียวกัน สลัดคราบเด็กสาวกะโปโลออกจนหมด เหลือเพียงสาวแกร่งที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ยืนเด่นสง่าอยู่บนรองเท้าส้นสูงสี่นิ้ว ใบหน้าอ่อนใสยามนี้ถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางอย่างพอเหมาะพอดี ริมฝีปากบางเคลือบด้วยลิปสติกสีส้มอิฐ ส่งเสริมบุคลิกให้เธอกลายเป็นนักการเมืองสาววัยสามสิบกว่าปีได้อย่างไม่น่าเชื่อ ดวงตาคู่สวยไม่ได้ถูกบดบังด้วยแว่นสายตาอีกต่อไป ชญาธรสวยงามและโดดเด่นจนใครก็คาดไม่ถึง

ธีทัตเองก็เช่นกัน เขารู้ว่าชญาของเขาเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์หลบใน เหมือนเพชรที่ยังไม่รับการเจียระไน แต่ชายหนุ่มก็ไม่คิดว่าเมื่อได้รับการเจียระไนแล้ว เพชรเม็ดนี้จะงดงามเลอค่าถึงเพียงนี้ หากรู้เขาคงไม่อนุญาตให้เธอรับบทนำในละครเวทีที่มีคนมาชมเป็นร้อยคนเช่นนี้

“คุณชญาโคตรสวยเลยครับคุณธี” เสียงลูกน้องของธีทัตกระซิบกระซาบอยู่ข้างหู แต่เขาก็ไม่ได้ละสายตาจากชญาธรเลยแม้แต่น้อย

“ขอบคุณนะครับที่อุตส่าห์ซื้อตั๋วเหมาทั้งแถวให้พวกผมได้มาดูอะไรสวยๆ งามๆ แบบนี้” ลูกน้องอีกคนพูดเอาใจหัวหน้ายกใหญ่ งานนี้พี่ธีเปย์ไม่อั้น ลงทุนเหมาที่นั่งแล้วเกณฑ์ลูกน้องให้มาดูแฟนตัวเองเล่นละครเวที ซึ่งชญาธรไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน ถ้ารู้เธอคงไม่ปล่อยให้แฟนเล่นใหญ่เล่นโตขนาดนี้แน่นอน

“ตั้งใจดูเถอะน่า...กำลังไคลแม็กซ์แล้ว” ธีทัตดุลูกน้องเบาๆ โดยที่สายตายังจับจ้องอยู่บนเวที เพื่อเฝ้ารอฉากสำคัญของเรื่อง

.

.

.

“คุณไม่ควรมาที่นี่...” หญิงสาวสะบัดใบหน้าหนีชายหนุ่มที่เอื้อมมือมาประคองใบหน้าของเธอ เธอเดินห่างออกมาจากเขา แต่ข้อมือบางก็ถูกคว้าเอาไว้

“ผมรักคุณ” ร่างสูงดึงเธอเข้ามาใกล้ สวมกอดจากทางด้านหลังและวางปลายคางลงบนศีรษะของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา

“ปล่อยฉัน” น้ำเสียงแข็งขืนไร้เยื่อใย แต่นัยน์ตาของเธอเริ่มสั่นระริก

ริมฝีปากสีสดเม้มแน่นเพราะไม่อยากเอ่ยถ้อยคำที่ทำร้ายจิตใจชายคนรักไปมากกว่านี้ โค้งสุดท้ายของการเลือกตั้ง เขาและเธอไม่ควรมาพบกันเช่นนี้

“ขอผมอยู่ตรงนี้อีกสักพักนึงเถอะ ต่อไปผมจะไม่มารบกวนคุณอีก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอาลัยอาวรณ์

“คุณก็รู้ว่าความรักของเรามันเป็นไปไม่ได้ เราอยู่ขั้วตรงข้ามกัน อุดมการณ์ของเรามันแตกต่างกัน” เธอบอกกับเขาอย่างหนักแน่นและพยายามสะกดกั้นน้ำตาเอาไว้ ไม่อยากเอาเรื่องหัวใจมาปะปนกับเรื่องงาน

“ผมจะลาออกจากพรรค” เขาบอกอย่างหนักแน่น

“คุณหมายความว่ายังไง” เธอนิ่งงันไปเพราะถ้อยคำจากปากของเขา ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่กำลังสั่นเทา

“ผมจะไม่ลงชิงตำแหน่งนายกฯ กับหัวหน้าพรรคของคุณ” ธันว์ถูกวางตัวให้เป็นผู้ท้าชิงเก้าอี้นายกรัฐมนตรีแข่งกับหัวหน้าพรรคของเพชรรุ้งคนรักของเขา

“ครอบครัวของคุณไม่มีทางยอม ที่นั่นมันไม่ใช่แค่พรรคการเมืองแต่มันเป็นบ้านของคุณ ส่วนฉันเป็นแค่คนทรยศ”

“คุณทรยศพรรค แต่คุณไม่ได้ทรยศอุดมการณ์ของตัวเอง ผมรู้ว่าอุดมการณ์ของพรรคมันเปลี่ยนไปจากเดิมและผมก็เข้าใจว่าคุณไม่อาจจะยอมรับมันได้ ผมเองก็เหมือนกัน...”

“อย่าพูดเลยค่ะ...สุดท้ายแล้วครอบครัวของคุณก็ไม่ยอมรับฉันอยู่ดี พรรคของคุณไม่มีทางอนุญาตให้คุณมีภรรยาเป็นฝ่ายตรงข้ามแน่นอนเพราะฉะนั้นเรามาลงแข่งในสนามเลือกตั้งกันแบบแฟร์ๆ เถอะนะคะ”

“ผมไม่อยากแข่งอะไรทั้งนั้น ผมแค่อยากอยู่กับผู้หญิงที่ผมรัก”

“แต่ฉันรักประชาชนมากกว่ารักคุณ...” เธอบอกสวนออกไปทันที

“ผมรู้...” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

“แล้วคุณยังจะมาที่นี่อีกทำไม” หญิงสาวสบตากับเขาเรียบนิ่ง

“ผมแค่อยากมาบอกให้คุณระวังตัว...ผมเป็นห่วงคุณ”

“ฉันจะระวังตัวค่ะ...คุณก็เหมือนกัน”

“ผมบอกกับที่พรรคไปแล้วว่าผมขอลาออก พวกเขาไม่ได้ปฏิเสธ มันหมายความว่าตอนนี้เขาหาผู้ท้าชิงคนใหม่แทนผมได้แล้ว”

“แล้วคุณจะไปอยู่ที่ไหน...”

“ผมคงออกไปอยู่ที่ชนบทเงียบๆ ไปช่วยชาวบ้านบนดอยทำมาหากิน ผมเบื่อการแก่งแย่งชิงดีกัน พอกันทีกับเส้นทางสายการเมือง...”

“ฉันเป็นต้นเหตุให้คุณตัดสินใจแบบนี้ใช่มั้ยคะ ฝันของคุณมันยิ่งใหญ่กว่านี้ ฉันรู้ว่าคุณมีความฝันเดียวกับฉัน ทำไมคุณถึงยอมแพ้”

“ผมไม่ได้ยอมแพ้ ผมแค่หลีกทางให้คุณ...ช่วยทำความฝันนี้แทนผมทีนะ”

เขาดึงร่างบางเข้ามากอด คราวนี้เธอไม่ได้ขัดขืน เธอสะอื้นเบาๆ อยู่ในอ้อมกอดของเขา ในที่สุดแล้วอุดมการณ์ที่สวนทาง ทำให้ความรักของทั้งคู่ไม่สามารถมาบรรจบกันได้ ราวกับเส้นขนานที่ไม่มีทางบรรจบกัน

นักการเมืองสาวไฟแรงแหงนใบหน้ามาชายอันเป็นที่รักเป็นครั้งสุดท้ายเขาโน้มใบหน้าลงมาหาเธอช้าๆ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดกันและกัน ริมฝีปากของทั้งคู่เคลื่อนเข้ามาใกล้ หัวใจทั้งสองดวงเต้นรัวเร็ว...

Talk เอ็นดูความเหมาทั้งแถวแล้วเกณฑ์ลูกน้องมาดู 555555555 หนูชญาไหนหนูบอกว่าไม่มีเลิฟซีนไงลูกกก

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย B@lly
ลุ้นๆๆๆต่อไป
เมื่อ 3 สัปดาห์ 3 วันที่แล้ว

รีวิว