ภรรยาจ๋า...สามีหลง [20+]

Chapter 11 คนนี้เมียผม [2]

ปัง ปัง ปัง

เสียงปืนดังสนั่นทำให้ร่างสูงใหญ่สะท้านก่อนจะทรุดตัวลงอย่างรวดเร็ว เลือดสีแดงฉานเริ่มไหลซึมออกมาจากด้านหลัง ยามนี้เขาอยู่ในอ้อมกอดของคนรัก

ระหว่างที่ข้างบนเวทีกำลังดราม่าน้ำตาซึม แต่บางคนที่นั่งอยู่ข้างล่างเวทีกำลังลอบยิ้มออกมาอย่างสะใจ ริมฝีปากยังไม่ทันได้แตะกัน ไอ้หนุ่มนั่นก็ถูกยิง

หึ...รีบๆ ตายไปเถอะ อย่าริจะมาจูบชญาของเขาเป็นอันขาด!

“ธันว์! ธันว์คะ!” หญิงสาวตะโกนเรียกชื่อชายอันเป็นที่รักและหัวหน้าพรรคฝ่ายตรงข้าม มีคนร้ายมาลอบยิง แต่เธอไม่อาจรู้ได้ว่าเป้าหมายของมันคือเธอหรือเขากันแน่

“คุณจะต้องไม่เป็นอะไร!” หญิงสาวลนลานควานหาโทรศัพท์มือถือแต่เขากลับดึงมือของเธอมากุมเอาไว้ เธอมองเขาด้วยความอาลัยรัก

“พวกเขาไม่ปล่อยผมไปหรอก” เขาพูดอย่างยากลำบาก

“เขากลัวว่าเราจะร่วมมือกันแล้วพวกเขาจะเป็นฝ่ายแพ้ เขาต้องการจะกำจัดเราทั้งสองคน...คุณต้องระวังตัว” ชายหนุ่มยกมือเปื้อนเลือดของตนขึ้นสัมผัสใบหน้าสวยซึ้งอย่างช้าๆ เธอกุมมือของเขาเอาไว้แน่น

“พอ...พอเถอะค่ะ หยุดพูดได้แล้วฉันจะโทรตามรถพยาบาล”

“ผมคงไม่มีโอกาสได้เห็นคุณในสภาฯ” เสียงของเขาเบาลงทุกที

“ฉันบอกให้พอ...” หญิงสาวร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ชุดสีขาวบริสุทธิ์เต็มไปด้วยคราบเลือด บนตักของเธอมีศีรษะของชายผู้เป็นที่รักหายใจรวยรินซบอยู่

“สู้เพื่ออุดมการณ์ของคุณ ทำให้ประเทศนี้เป็นประชาธิปไตยให้ได้ ผมรู้ว่าคุณฝันถึงวันที่ทุกคนมีความเท่าเทียมกัน ผู้รู้ว่าคุณอยากเห็นประชาชนมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น...สัญญากับผม...”

“ค่ะ...ฉันจะสู้...ต่อให้ต้องด้วยแลกชีวิตก็ตาม” เธอรับปากกับเขาอย่างหนักแน่น แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นและตั้งใจ หนทางยังอีกยาวไหน

แต่หากเรายังไม่สิ้นศรัทธา วันที่ดีกว่าจะต้องมาถึงอย่างแน่นอน

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบางๆ ให้คนรักเป็นครั้งสุดท้าย “ผม...รัก...คุ...”

“ธันว์!!!!!” หญิงสาวหวีดร้องเหมือนคนเสียสติกอดร่างไร้วิญญาณของชายหนุ่มเอาไว้ แม้จะเขย่าร่างสูงแรงแค่ไหน เขาก็ไม่ฟื้นขึ้นมา เธอประคองใบหน้าของเขาด้วยมือที่สั่นเทาแล้วโน้มลงไปจุมพิตที่หน้าผากของเขาอย่างแผ่วเบา

ทั้งที่รู้ว่าการเดินทางมาหาหญิงสาวในวันนี้อาจจะทำให้เขาต้องจบชีวิตแต่ชายหนุ่มก็ยังยืนยันที่จะทำ เธอกระซิบบอกเขาว่าเธอจะลากคอคนร้ายมาลงโทษให้ได้ เขายอมจากไปพร้อมกับความฝันที่จะพัฒนาประเทศชาติ ยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องเกียรติของตัวเอง ที่ถูกผู้มีอำนาจบีบบังคับให้ทำเรื่องขัดกับอุดมการณ์ เธอจะไม่ยอมให้เขาต้องตายฟรี

ม่านการแสดงถูกปิดลงช้าๆ พร้อมกับเสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วหอประชุม ก่อนที่ม่านจะเปิดออกอีกครั้ง สตรีเกล้าผมมวยเรียบร้อยสวมชุดสูทสีดำยืนอยู่หลังโพเดียมท่ามกลางผู้ชายนับสิบคนที่ยืนเรียงแถวอยู่ด้านหลัง

“ดิฉัน....พร้อมที่จะเป็นนายกรัฐมนตรีคนต่อไปค่ะ” หญิงสาวประกาศผ่านไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงดังกังวาน ตอกย้ำความหนักแน่นและจริงจังของเธอ ดวงตาคู่สวยมองทอดยาวออกไปเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่

เมื่อได้รับสิทธิ์ให้มีชีวิตอยู่ต่อ เธอก็จะสู้! ด้วยพลังและความหวังที่จะได้เห็นการเปลี่ยนแปลง แม้ว่าจะต้องใช้เวลาทั้งชีวิตก็ตาม…

เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง ธีทัตมองแฟนสาวของตนที่อยู่บนเวทีด้วยความภาคภูมิใจ เขาปรบมือค้างอยู่นานเสียจนลูกน้องต้องสะกิดให้หัวหน้ารีบนำช่อดอกไม้ที่เตรียมไวไปให้นางเอกเจ้าบทบาทซักที

“เก่งมากค่ะ” ธีทัตยื่นช่อดอกไม้ให้ชญาธรและกระซิบข้างหูเธอเบาๆ

“ขอบคุณนะคะพี่ธี” เธอจูบแก้มเขาเร็วๆ และผละออกไปยิ้มเขิน

“คุณรามกับคุณญาดาฝากช่อดอกไม้มาให้ด้วยครับ” ลูกน้องของราเมศที่ยืนอยู่ข้างธีทัตรีบยื่นช่อดอกไม้อีกช่อให้ชญาธร แทนญาดาและราเมศที่มาดูไม่ได้เพราะลูกยังเล็กอยู่

“ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวยิ้มหวานรับดอกไม้อีกช่อเอาไว้ในมือ

“เดี๋ยวเจอกันที่บ้านนะคะพี่ธี”

“แล้วจะไปเลี้ยงฉลองที่ไหนกันคะ ให้พี่ไปรับมั้ย”

“เดี๋ยวให้ลูกหว้าไปส่งค่ะ พี่ธีกลับไปรอที่ห้องก่อนนะ”

“ครับผม...คืนนี้แต่งตัวแต่งหน้าลุคนี้ให้พี่ดูอีกครั้งนะครับชญา” เขามองเธอตาเป็นประกาย แล้วแกล้งกัดริมฝีปากเบาๆ

“รู้นะคะว่าคิดอะไรอยู่”

“รู้ก็ดีแล้วค่ะที่รัก เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ให้ดีๆ ก็แล้วกัน” ธีทัตขยิบตาให้ชญาธรอีกที

“พี่ชญาครับ...ไปกันเถอะ” เสียงมาร์กน้องรหัสรูปหล่อที่เล่นบทคนรักของชญาธรเมื่อครู่เดินมาตามหญิงสาวเข้าไปที่หลังเวที

“อ้อมาร์ก...นี่พี่ธีแฟนพี่เองค่ะ พี่ธีคะนี่น้องมาร์กน้องรหัสของชญานะ” ชญาธรแนะนำมาร์กให้ธีทัตรู้จักอย่างเป็นทางการ พี่ธีของเธอก็เลยหน้าบานขึ้นมาเล็กน้อยเพราะแฟนของเขาไม่ได้คิดจะปิดบังคนอื่นว่าตัวเองมีแฟนแล้ว

“หวัดดีครับพี่” หนุ่มรุ่นน้องยกมือไหว้

“แฟนมาร์กเค้าเป็นพีอาร์ให้ละครเวที ยืนอยู่ตรงนู้น” เธอบอกเพิ่มแล้วโบ้ยปากไปทางรุ่นพี่ที่ยืนอยู่อีกฟาก

“รายงานครบเรียบร้อยแล้ว คราวนี้ก็ไม่ต้องหึงแล้วนะคะคุณลุง” ชญาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูธีทัตอีกครั้ง เขายิ้มกว้างจนปากแทบฉีก

“ไปกันมาร์ก” ชญาธรแตะแขนน้องรหัสเบาๆ แล้วทั้งครู่จึงเดินกลับเข้าหลังเวทีไปด้วยกัน ธีทัตก็เลยเดินกลับมาหาลูกน้องที่ออกมารอหน้าห้องประชุมกันอย่างพร้อมเพรียง

“แหม...หน้าบานเชียวนะครับคุณธี คุณชญานี่ทั้งสวยทั้งเก่งเลยเนอะ”

“เพื่อนเล่นเหรอ?” เขาหันไปดุลูกน้องที่แซว

“เวรกรรมตามทันนายแล้วธีทัต เมื่อก่อนแซวคุณรามเขาไว้เยอะ ตอนนี้เลยโดนลูกน้องมันแซวบ้าง” ชาลีหัวเราะเพื่อนสนิทที่กำลังแยกเขี้ยวใส่ลูกน้องอยู่

“ว่าแต่คุณธีเกณฑ์พวกผมมาทำงานวันหยุดแบบนี้จะไม่เลี้ยงเครื่องดงเครื่องดื่มอะไรหน่อยเลยเหรอครับ ไหนๆ ก็อยู่กันครบองค์แล้ว ไปดริ้งกันมั้ยครับคุณธี” หนึ่งในบอดี้การ์ดหนุ่มหล่อชวนขึ้นมา

“คุณธีเขาไม่ไปหรอก เขาต้องรีบกลับไปรอนายกฯ หญิงที่บ้าน” ชาลีเป็นคนแซวขึ้นมาซะเอง

“นายเนี่ยนะชาลี...จะเป็นพวกฉันซักหน่อยก็ไม่ได้เลย แบบนี้เด็กๆ มันจะเชื่อฟังฉันมั้ยเนี่ย” ธีทัตบ่นอุบ

“สรุปว่าไปมั้ยครับคุณธี” ลูกน้องยังไม่ยอมลดละ

“เออๆ ไปก็ไป” ธีทัตส่ายหน้าอย่างระอา ไอ้ลูกน้องพวกนี้นี่มันจริงๆ เลย พอไม่ใช่เวลางาน จากบอดี้การ์ดมาดเข้ม พวกมันก็กลายเป็นเด็กหนุ่มซนเป็นลิงกันซะหมด

.

.

.

10:00 PM

ชญาธรสวมชุดที่เธอใส่เล่นละครเวทีกลับมาที่บ้านตามคำขอของธีทัต หญิงสาวเปิดประตูเข้ามาก็เห็นว่าห้องรับแขกปิดไฟมืดอยู่ แต่รถของธีทัตก็จอดอยู่ที่ลานจอดรถแล้วนี่

“ไหนบอกว่าจะรอ” ชญาธรบ่นพึมพำ สงสัยพี่ธีของเธอจะหลับไปแล้ว

หญิงสาวไม่รอช้ารีบเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน ปลายเท้าสะดุดกับเสื้อเชิ้ตที่ถูกถอดทิ้งเอาไว้ตั้งแต่หน้าประตูห้อง

“อะไรของเขาเนี่ย” ปกติแล้วธีทัตเป็นคนเจ้าระเบียบจะตายไป

ชญาธรเดินเข้าไปหาร่างสูงที่นอนเปลือยท่อนบนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง เธอยื่นมือไปเขย่าตัวเขาเบาๆ

“พี่ธีขา พี่ธี ว้าย!”

ไม่ทันได้ตั้งตัวร่างเล็กก็ถูกเหวี่ยงลงบนเตียงอย่างรวดเร็ว โดยมีร่างสูงคร่อมทับเอาไว้ ธีทัตมองเธอตาหวานเยิ้มและซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมละมุน

“อื้อพี่ธี...ชญาหนัก” มือเรียวพยายามดันแผงอกกว้างให้ถอยออกไป แต่เขากลับโถมทั้งตัวลงมาใส่ ปลายจมูกเริ่มซุกไซร้ที่ซอกคอขาว

“เมาใช่มั้ยคะเนี่ย” ชญาธรตีต้นแขนล่ำแรงๆ อาการแบบนี้คงโดนพวกลูกน้องมอมเหล้ามาแน่นอน พี่ธีของเธอยิ่งเป็นพวกคออ่อนอยู่ด้วย

“สวยจังเลยค่ะ” เขาผงกหัวขึ้นมามองหน้าชญาธรตาฉ่ำปรือแล้วยิ้มหวาน ก่อนจะโน้มลงจูบเรียวปากนุ่มโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

“คนเก่งของพี่ธี” ชายหนุ่มกระซิบด้วยน้ำเสียงหวานละมุน พาให้หัวใจของชญาธรเต้นแรงกว่าเดิม เธอจูบตอบเขาอย่างไม่อิดออด ยกสองมือขึ้นขยี้เรือนผมของชายหนุ่มเบาๆ ตามอารมณ์ที่หวามไหว

“ขอบคุณนะคะคนดีของชญา” ขอบคุณที่ปล่อยให้ชญาได้ลองค้นหาตัวเอง ขอบคุณที่ผลักดันให้ชญากล้าแสดงออก แล้วก็ขอบคุณที่คอยเป็นกำลังใจให้ชญาในทุกๆ เรื่อง

คราวนี้เธอเป็นฝ่ายจูบรุกไล่เขากลับ ธีทัตครางในลำคอด้วยความพอใจ แลกเปลี่ยนลมหายใจกันอยู่ได้ไม่นาน ใบหน้าหล่อเหลาก็ผละออกอย่างอ้อยอิ่ง เขาค่อยๆ พรมจูบลงมาที่ปลายคางมนและลากไล้ไปตามร่องอกที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้เกาะอกลูกไม้ซีทรู สูทสีดำอ้าออกปล่อยให้ใบหน้าหล่อเหลาคลุกเคล้าอยู่บนอกอวบ จนหญิงสาวต้องแอ่นอกรับลิ้นร้อนๆ ของเขา

“พี่ธีคะ” เสียงหวานเรียกคนรัก

“พี่ธี” เธอเรียกอีกครั้ง แต่เขาไม่ตอบกลับ ใบหน้าของธีทัตซุกอยู่กับอกอิ่มอย่างนั้น ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกให้รู้ว่าใครบางคนหลับกลางอากาศไปแล้ว

ชญาธรได้แต่หัวเราะเบาๆ แล้วปล่อยให้คนตัวโตหลับหนุนอกของเธออยู่อย่างนั้น มือเรียวลูบเส้นผมสีดำอย่างทะนุถนอม ทั้งขำ ทั้งเอ็นดู

พี่ธีคนดุ อุตส่าห์สั่งให้เมียแต่งตัวเป็นเวิร์กกิ้งวูแมนมายั่วยวน สุดท้ายกลับกลายเป็นตัวเองที่ตกม้าตาย เมาหลับคาอกเมีย ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนที่แกล้งมอมเหล้าพี่ธีของเธอจะโดนลงโทษยังไง แต่ที่รู้ๆ คือ คืนนี้ชญาจะได้นอนหลับสบายไร้คนก่อกวน หลังจากที่เธอต้องเหน็ดเหนื่อยจากการซ้อมละครเวทีอย่างหนักหน่วงมานานหลายเดือน

.

.

.

TALK555555 อดเห็นพี่ธีเดือดนะคะทุกคน ผู้ยังไม่ทันได้จูบก็ตายซะแระ พี่แกไปจ่ายเงินคนเขียนบทรึเปล่า เอิ๊กก

นอกจากพี่ธีจะเป็นผู้ชายอ่อนโยนแล้ว...พี่ยังเป็นผู้ชายที่คออ่อนด้วย หลงเลยยย อยากจะไปช่วยน้องชญาดูแล

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย B@lly
ฮ่าๆๆ น่าสงสาร
เมื่อ 2 สัปดาห์ 18 ชั่วโมงที่แล้ว

รีวิว