รสรักคนสวน

คฤหาสน์หลังงาม

กุลธิดา รุ่งเรืองอนันต์ หญิงม่ายวัยสามสิบเศษแต่ใครๆ คิดว่าเธอยังเป็นสาวรุ่นขบเผาะบอกอายุไปเป็นได้ช็อก มองหน้าซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้นบางครั้งถึงขนาดต้องเอาบัตรประชาชนให้ดูเลยทีเดียวถึงจะยอมเชื่อกัน

มารดาจากเธอไปด้วยโรคมะเร็ง ยังไม่ทันจะได้ทำใจความโศกเศร้าครั้งใหม่ก็ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง สามีของเธอก็ลาโลกไปด้วยพิษร้ายของมะเร็งเช่นกัน ตอนที่เสียแม่ยังได้สามีเป็นกำลังใจคอยปลอบโยนปัดเป่าความเศร้าหมองแต่ตอนนี้ไม่เหลือใครแล้ว ชีวิตแต่ละวันช่างมืดมนเหลือเกิน เงินทองมากมายทรัพย์สมบัติมหาศาลดูจะเปล่าประโยชน์กับหญิงสาวที่แสนเดียวดาย เธอตื่นขึ้นมาเพื่อให้มันพ้นไปอีกวันและอีกวัน

“คุณลุงเจอแม่ของหนูแก้มบ้างไหมคะ” หญิงสาวหยิบรูปครอบครัวขึ้นมาแล้วถามกับชายหนุ่มหน้าตาคมสัน เธอยืนอยู่ตรงกลางด้านซ้ายคือแม่ส่วนด้านขวาก็คือกำธรหรือที่ใครๆ เรียกว่าคุณกำธรส่วนเธอเรียกว่าคุณลุงเพราะเรียกจนติดปากตั้งแต่สมัยที่ยังเป็นเพื่อนบ้านกัน

คุณลุงข้างบ้านขยับฐานะมาเป็นคนรักจากนั้นก็เป็นสามีแม้จะไม่มีโซ่ทองคล้องใจเพราะกุลธิดามีปัญหาเรื่องระบบสืบพันธุ์แต่ก็ไม่ได้ทำให้ทั้งสองรักกันน้อยลงมันตรงข้ามต่างหากเพราะความรักของกุลธิดาและกำธรหวานชื่นมั่นคงมาตลอดหลายสิบปี

หนุ่มใหญ่ที่มีพร้อมทั้งหน้าตาและเงินทองเป็นที่อิจฉาของผู้ชายมากมายเพราะกุลธิดาคือสาวน้อยวัยใสสวยสะพรั่ง ส่วนผู้หญิงก็อิจฉากุลธิดาเหมือนกันเพราะสามีของเธอเพียบพร้อมในทุกๆ ด้าน

การครองคู่กับกำธรคนอื่นอาจจะคิดว่ามันช่างยาวนานแต่สำหรับกุลธิดามันคือเวลาที่แสนสั้นเหลือเกิน เธออยากมีเวลาอยู่กับสามีให้นานกว่านั้นรวมถึงแม่ด้วยแต่ก็ไม่มีใครฝืนกฎของธรรมชาติได้ คฤหาสน์รุ่งเรืองอนันต์จึงเดียวดายเหลือเกิน ไม่มีอีกแล้วรอยยิ้มหวานละมุนของแม่ ไม่มีอีกแล้วเสียงหัวเราะนุ่มทุ้มของคุณลุง

“เข้ามาได้เลยจ้ะ” เสียงเคาะประตูปลุกให้กุลธิดากลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงแม้โลกใบนี้มีแต่ความเจ็บปวดแต่เธอก็ต้องอยู่ให้ได้เพราะยังมีหน้าที่ให้รับผิดชอบมีผู้คนที่ต้องอุ้มชูดูแล

“หนูแก้มคะ ป้าเอารายการอาหารเพลมาให้ดูเป็นครั้งสุดท้ายค่ะถ้าหนูแก้มเห็นด้วย ป้าจะได้ไปเตรียมซื้อของค่ะ” มาลัยแม่บ้านใหญ่ของคฤหาสน์เข้ามาปรึกษาหารือกับกุลธิดา

“ตามนี้เลยจ้ะป้ามาลัย รบกวนหน่อยนะคะ” กุลธิดากวาดตามองรายการอาหารทั้งคาวและหวานก็พอใจดี

“ไม่ได้รบกวนเลยค่ะแล้วหนูแก้มจะรับชาเลยไหมคะ นี่ก็บ่ายสามแล้ว”

“ก็ดีจ้ะป้า”

“งั้นเดี๋ยวป้าไปเอามาให้นะคะ” กุลธิดาส่งยิ้มจางๆ ให้แม่ครัว เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติยิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนเคยแต่มันก็ยากยิ่งนัก การต้องเสียแม่และสามีในช่วงไล่เลี่ยกันไม่ใช่เรื่องที่จะทำใจกันได้ง่ายๆ

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว