รสรักคนสวน

ได้เลือด

ห้องครัว

มาลัยรีบเร่งกลับมาที่ครัวเพื่อเตรียมชาอุ่นๆ ให้เจ้าบ้าน บางคนเรียกว่าคุณนาย บางคนเรียกว่าหนูแก้ม บางส่วนก็เรียกซะเต็มยศว่าคุณกุลธิดาแต่ไม่ว่าจะเรียกด้วยชื่อไหนสิ่งที่ทุกคนรู้สึกเหมือนกันก็คือหญิงม่ายคนนี้เป็นคนดีและน่าสงสารจับใจ คนงานส่วนใหญ่อยู่กันมาตั้งแต่เริ่มสร้างคฤหาสน์จึงรักและสนิทสนมเหมือนครอบครัวแม้จะมีถกเถียงกันตามประสาแต่ลึกๆ แล้วก็มีแต่ความหวังดีให้กัน

“ป้ามาลัยหายไปไหนมาเนี่ย ผมมารอตั้งนาน” พนักงานส่งแก๊สยืนรออยู่ที่หน้าครัวเพราะเข้าไปข้างในไม่ได้

“ตายจริง ! ขอโทษที ลืมไปเลยว่าสั่งแก๊สไว้ มาๆ เข้ามาไอ้หนุ่ม” มาลัยกุลีกุจอเปิดประตูให้

“เอ้า ! ไอ้หนุ่มป้าสั่งสองถังนะ”

“จริงดิป้า ทำไมในใบงานเขาบอกถังเดียว” หนุ่มร้านแก๊สหยิบใบงานออกมาดูก็พบว่าเขียนไว้ถังเดียวจริงๆ

“ไม่ได้ละ ป้าต้องใช้สองถังจะมีงานใหญ่อยู่นี่ เตาไฟฟ้ามันไม่ทันใจแถมยกเข้ายกออกลำบากอีก” มาลัยยืนยัน

“เอะอะอีกแล้วยัยมาลัย” เข้มเพิ่งเสร็จงานจึงแวะห้องครัวเพื่อหาน้ำเย็นๆ ดื่ม

“โอ๊ย ! ตาเข้มมันน่าเอะอะไหมล่ะสั่งไปสองถังเอามาถังเดียวจะทำกับข้าวทันไหม”

“ได้ๆ ผมไปเอามาเพิ่มให้เลยไม่เกินครึ่งชั่วโมง”

“รีบไปรีบมาเชียวนะ” มาลัยกล่าวไล่หลังไป

“อ้าว ! ตายจริง ลืมชาของหนูแก้มไปเลยฉัน” แม่ครัวจึงหันไปสาละวนกับกาน้ำร้อน

“แล้วเจ้าเด็กนั่นจะกลับมาเลยใช่ไหม แปบเดียวแหละร้านอยู่ใกล้ๆ เอง”

“ต้องกลับมาเลยสิไม่กลับแม่จะตามไปด่าให้ถึงร้านเชียว”

“ชอบด่าจริงๆ ยัยมาลัยนี่”

“โอ๊ย ! ใครเขาจะใจเย็นเหมือนคุณล่ะคะ” มาลัยแว้ดๆ ใส่คนสวนไม่เลิก

“แล้วจะกลับมาทันเด็กส่งแก๊สไหมนี่” เข้มมองกาน้ำชาแล้วถามแม่ครัว

“นั่นสิ ! ไม่น่าจะทัน ตาเข้มจะไปไหน ฝากไปหน่อยได้ไหม นี่เดินไปๆ กลับๆ จะเป็นลมอยู่แล้ว”

เข้มลัดเลาะไปตามทางเดินเขียวขจีถึงจะเป็นคนสวนแต่ก็มีทักษะการถือของดีเลิศเพราะเคยเป็นเด็กเสิร์ฟมาก่อน งานช่างงานไฟก็ผ่านมือมาหลายปีแต่สุดท้ายก็มาปักหลักเป็นคนสวนที่คฤหาสน์รุ่งเรืองอนันต์เพราะสบายใจที่สุด

เข้มเจอกำธรที่ร้านขายต้นไม้เมื่อหลายปีก่อนทั้งคู่พูดคุยกันถูกคอ เมื่อกำธรรู้ว่าเข้มชอบต้นไม้แถมว่างงานจึงชักชวนให้มาบุกเบิกสวนใหญ่ ตำแหน่งของเข้มคือหัวหน้าคนสวนมีเพียงเข้มคนเดียวที่ได้รับมอบหมายให้ดูแลพืชพรรณรอบๆ คฤหาสน์ คนอื่นจะได้อยูแค่สวนด้านหน้าแล้วก็ทำงานแบบเช้าไปเย็นกลับเหมือนบริษัททั่วไปส่วนเข้มมีห้องพักอยู่ด้านหลัง รวมถึงมาลัย บัวตองและแม่บ้าน

“เข้ามาได้จ้ะ” กุลธิดาบอกอีกครั้ง คงจะเป็นป้ามาลัยกับชาหอมๆ แน่นอน

“ขออนุญาตครับคุณกุลธิดา” เข้มเปิดประตูแล้วยืนรอให้เจ้าของห้องอนุญาตเมื่อเธอพยักหน้าจึงเดินไปหาที่โต๊ะ

“แม่มาลัยเขารอเด็กส่งแก๊ส ผมเลยอาสาเอามาให้คุณครับเพราะจะผ่านทางนี้พอดี”

“ขอบใจมากจ้ะลุงเข้ม” กุลธิดาบอก มีแค่คนเดียวที่เรียกเธอด้วยชื่อเต็มยศนั่นก็คือหัวหน้าคนสวนชื่อเข้มที่หน้าเข้มสมชื่อ มันเป็นทั้งชื่อจริงและชื่อเล่นของเขา

“ถ้าอย่างนั้นผมขอรบกวนเท่านี้นะครับคุณกุลธิดา”

“จ้ะลุงเข้ม” เธอตอบแล้วพยายามจะไม่หัวเราะเพราะสีหน้าและน้ำเสียงของคนสวนจริงจังซะเหลือเกิน

“เอ่อ ! ลุงเข้มจ๊ะ … ว้าย !” หัวสมองกับมือของกุลธิดาทำงานไม่ประสานกัน เธอเพิ่งนึกออกว่ามีเรื่องจะถามเข้มแล้วก็เอื้อมมือไปหยิบกาน้ำชาแต่มันร้อนมากเลยสะบัดมือเต็มแรงแล้วกากระเบื้องเคลือบก็หล่นกระแทกพื้นกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“ผมหยิบให้เองครับคุณกุลธิดา” เข้มบอกด้วยเสียงที่เข้มกว่าหน้าตา

“จ้ะ” ถึงจะเจ็บมือแต่กุลธิดาก็ยังอดขำไม่ได้

คนสวนคนนี้เป็นคนจริงจัง ตอนที่คิ้วดกๆ ของเขาขมวดเป็นปมมันก็ยิ่งดูจริงจังไปกันใหญ่ จะว่าไปเธอแทบไม่เคยต้องสั่งงานเขาเลยว่าต้องทำอะไรเพราะเขารู้จักต้นไม้ทุกต้นเป็นอย่างดีว่าต้นไหนต้องได้รับการดูแลรักษายังไง

“ตรงนี้อีกชิ้นจ้ะลุงเข้ม โอ๊ย !” กุลธิดาเหลือบไปเห็นกระเบื้องชิ้นเล็กที่แอบอยู่ใต้พรมจึงหยิบให้แล้วก็โดนมันบาดเข้าเต็มๆ มือ ทำไมถึงได้ซุ่มซ่ามขนาดนั้นก็ไม่รู้

“ผมบอกแล้วว่าอย่าทำเองเลือดออกเลยเห็นไหม” เข้มคว้ามือของกุลธิดามาจับแล้วมองหาผ้าสะอาดๆ เพื่อกดห้ามเลือด

กุลธิดามือเย็นแบบฉับพลันเมื่อได้รับสัมผัสแสนอบอุ่นจากเข้ม ตั้งแต่สามีจากไปเธอก็ไม่เคยรู้สึกวาบหวามหรืออยากจะข้องเกี่ยวกับผู้ชายอีกแต่แล้วคนสวนกลับทำให้กายสาวม่ายที่แสนเหี่ยวเฉาร้อนรุ่มขึ้นมาภายในเสี้ยววินาที

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว