บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)-Ep9/2 : ช่วงเฝ้าระวังหัวใจ

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)

Ep9/2 : ช่วงเฝ้าระวังหัวใจ

วางจำหน่ายในรูปแบบ ebook แล้ว สามารถโหลดซื้อได้ที่ meb ookbee Hytexts...

ละอองฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้ใบหน้าหวานชวนหลงใหลเริ่มรู้สึกกังวลใจ หากเม็ดฝนเทลงมาหนาตาหนักขึ้นมากกว่านี้ เส้นทางตัดถนนเล็กๆ เส้นนี้จะปลอดภัยดีหรือไม่ เมื่อทั้งเธอและขคราชก็ไม่ค่อยจะคุ้นชินกับถนนสายนี้เสียด้วยสิ...

“หนาวหรือเปล่า...” เขาถามเสียงห้วนแต่ก็ไม่รอคำตอบ ร่างใหญ่ค่อยๆ ชะลอความเร็วของรถลง พรางเอี้ยวตัวไปทางด้านหลังเบาะโดยที่ตายังมองจ้องถนน พร้อมกับควานหาเสื้อคลุมตัวหนาแขนยาวยื่นส่งให้คนตัวเล็กข้างกาย เขาสังเกตเห็นขนอ่อนบนลำแขนเล็กเสลาตั้งลุกชันมาได้สักพักหนึ่งแล้ว ตอนแรกกะจะไม่ใส่ใจแต่มันก็อดไม่ได้สิน่า

ฝนเริ่มตกอากาศจึงเริ่มลดอุณหภูมิตามลงเรื่อยๆ ยิ่งมีความเย็นจากช่องแอร์ อุณหภูมิภายในรถจึงยิ่งต่ำลง หญิงสาวมองเสื้อในมือเขาอย่างช่างใจ เธอไม่ได้รังเกียจแต่นึกแปลกใจมากกว่า แต่เจ้าของเสื้อกลับคิดไปอีกอย่าง ดวงตาคมกริบจึงขึงดุบังคับกลายๆ

“ฉันเพิ่งใส่ได้แค่ครั้งเดียวไม่ได้สกปรกอะไรหรอกน่า เอาไปใส่คลุมกันหนาวไว้ก่อน อย่ามาทำตัวเรื่องมาก” มารตรีกำลังจะอ้าปากเถียงเธอไม่ได้เรื่องมาก แต่พอเห็นแววตาขุ่นของเขา เธอจึงเอื้อมมือไปรับเสื้อมาถือไว้พร้อมเอ่ยขอบคุณเสียงเบา

“ขอบคุณค่ะ”

เธอจัดแจงเอาเสื้อโค๊ทตัวใหญ่ทาบไว้บนร่าง นั่งหอตัวมองดูสายฝนโปรยเงียบๆ ซึ่งดูเหมือนจะหนาเม็ดหนักขึ้นเรื่อยๆ ความกังวลใจจึงเพิ่มขึ้นตามลำดับ ถนนเส้นนี้ทั้งเล็กและแคบอีกทั้งนานๆ ถึงจะเห็นเสาไฟสักต้น พอฝนตกท้องฟ้าเริ่มโรยตัวความมืดเริ่มปกคลุมไปทั่ว ทำให้ถนนเส้นนี้ดูมืดสลัวตามไปไม่แพ้กัน

“ฝนเริ่มตกหนักแล้วนะคะ แปลกจริง อยู่ดีๆ ก็ตกลงมาซะอย่างนั้น ทั้งๆ ที่ก็ไม่ใช่หน้าฝน แถมยังไม่มีอะไรบอกเหตุก่อนล่วงหน้าด้วย อยู่ดีๆ ก็ตกลงมาเฉยเลย นี่ถ้ารู้สักนิดจะได้ไม่มาถนนเส้นนี้ตั้งแต่แรก”

เธอบ่นอุบอิบไปตามประสา เนื่องจากถนนเส้นนี้เป็นเส้นทางลัดเพื่อตัดเข้าถนนหลัก มันจะเร็วกว่าถนนที่เธอผ่านมาเมื่อช่วงสาย ถ้าเป็นช่วงอากาศปรกติฝนไม่ตกก็คงไม่มีอะไรน่าหนักใจหรือน่ากลัวเหมือนตอนนี้หรอก

“เธอจะเอาอะไรกับอากาศบ้านเรา ขนาดบางวันยังมีตั้งหลายฤดูเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ภาวนา ขออย่าให้ลงเม็ดหนากว่านี้เลย กลัวน้ำจะท่วมแล้วถนนจะถูกตัดเสียก่อนเราจะพ้นถนนเส้นนี้ก่อนเลี้ยวเข้าถนนใหญ่”

“อีกไกลเลยหรือคะกว่าจะพ้น”

“ก็ไกลพอสมควร...” เขาว่าพร้อมถอนหายใจ มารตรีจึงหยุดซักไซ้แล้วนั่งสงบปากสงบคำเหมือนตอนแรก เพราะกลัวเขาจะรำคาญหาว่าเธอทำลายสมาธิในการขับรถของเขาอีก ผู้ชายคนนี้มักหาเรื่องต่อว่าเธอได้ตลอดทุกเรื่องถ้าเขาอยากจะหา

“ถ้าหนาวก็ขยับมานั่งใกล้ๆ ฉันนี่”

“เอ่อ...รตรีได้เสื้อคลุมตัวนี้ก็หายหนาวแล้วล่ะค่ะ” เธอปฏิเสธเพราะไม่ได้หนาวอะไรมากมายนัก ออกจะอุ่นเพราะเสื้อเขาออกจะตัวใหญ่เสียด้วยซ้ำ

“แต่ฉันหนาว...” คนหนาวเริ่มส่งเสียงดังงอแง มารตรีจึงปรายตามองคนหนาวว่าเขาแกล้งโวยวายหาเรื่องอะไรอีกหรือเปล่า แต่พอเห็นเสื้อเชิ้ตลายดอกที่เขาสวมใส่มันมีเนื้อผ้าบางเบา หญิงสาวจึงตัดสินใจคิดจะคืนเสื้อคลุมบนตัวเธอให้เขาไปใส่แทน

“นั้นเอาเสื้อคลุมของคุณคืนไปก็ได้ค่ะ รตรีไม่ค่อยหนาวสักเท่าไหร่” เธอดึงเสื้อคลุมออกจากาย หวังยื่นส่งให้เขาเพื่อใส่กันหนาว แต่กลับถูกเสียงเข้มตวาดห้ามไว้ เขาชักสีหน้าบึ้งตึงจนมารตรีนึกอ่อนใจ คนอะไรเดี๋ยวอารมณ์ดีเดี๋ยวอารมณ์ร้าย เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาไม่ต่างจากคนมีปัญญาภาวะด้านอารมณ์

“ไม่เอา ไม่ใส่” หญิงสาวตวัดตามองเด็กในร่างผู้ใหญ่แต่ไม่ได้นึกเอ็นดูเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับนึกหมั่นไส้เสียมากกว่า ถ้าเป็นน้องเป็นนุ่งเธอจะจับมาหวดให้ก้นลาย คนอะไรเอาแต่ใจตัวเองก็ที่หนึ่ง

“ก็คุณบ่นว่าหนาว ถ้าไม่ใส่จะหายหรือคะ เอาไปเถอะค่ะ รตรีไม่ได้หนาวแล้วจริงๆ” เธอคะยั้นคะยอส่งเสื้อในมือเพื่อคืนเขา

“ไม่เอา ฉันบอกว่าหนาว ไม่ได้บอกว่าอยากได้เสื้อคืนสักหน่อย ฉันอยากได้ไออุ่นจากเธอมากกว่า ขยับมานั่งใกล้ๆ ฉันนี่สิ อย่าให้ต้องบังคับกันตลอดเวลาเลยน่า เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบคนขัดใจ เธอไม่ขัดใจฉันสักเรื่องมันจะตายมั้ยหะรตรี ทำตัวให้ว่านอนสอนง่ายเข้าไว้เธอจะได้ไม่เดือดร้อนไง หรืออยากโดนฉันจับปล้ำในรถอีก...” เขาเอ่ยเสียงเข้มไม่พอยังมีหน้ามาข่มขู่เธออีก

“คนบ้า...” คนถูกขู่กระฟัดกระเฟียด ขว้างค้อนจนตาคว่ำ

“หรืออยากจะโดนจริงๆ อากาศยิ่งเป็นใจเสียด้วยสิ” เขาว่าพร้อมสาดสายตาวิบวับ มองมายั่วเย้าให้เธอนั่งผวา ดวงตาระยิบระยับสื่อความหมายไปตามที่ปากเขาพูดจนน่าขนลุกขนพอง

“เอาเสื้อคลุมตัวเธอไว้แล้วก็ขยับมานี้” เขาตีมือลงข้างๆ ลำตัวพรางอ้าแขนรอ มารตรีไม่พอใจแต่ก็ทำตามไม่อิดออด เพราะใจก็กลัวจะโดนเขาจับกินนั่นแหละ เธอคลี่เสื้อตัวหนาออกแล้วคลุมกายบางเอาไว้เหมือนเดิม พร้อมกับกระเถิบก้นเข้าไปนั่งเบียดข้างๆ กับผู้ชายเอาแต่ใจแถมยังหื่นได้ตลอดเวลา

พอร่างนุ่มนิ่มเจ้าของความหอมเย้ายวนกิเลสของเขาขยับเข้ามานั่งเบียดในอ้อมแขนตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ริมฝีปากหนาได้รูปจึงคลี่ยิ้มกว้างด้วยความพอใจ กระชับวงแขนรัดร่างน้อยมาเบียดกายกับกายเขามากยิ่งขึ้น

“ก็แค่นี้ ชอบทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยากทุกทีเลยเธอเนี่ย...”

คนเอาแต่ใจยังมิวายบ่น มารตรีอยากจะหยิกเนื้อเขาสักที ชอบนักไอ้เรื่องเอาเปรียบเธอ เล็กๆ น้อยๆ เขานั้นไม่เคยพลาด

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย oranee
ขอบคุณมากมาย
เมื่อ 1 ปี 4 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย silverprincess
เอารัดเอาเปรียบได้ตลอด
เมื่อ 1 ปี 2 เดือนที่แล้ว

รีวิว