บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)-Ep10/1 : ค้างแรม

โดย  กนกรส มาศอุไร

บ่วงอสูรพยศรัก (Ebook)

Ep10/1 : ค้างแรม

วางจำหน่ายในรูปแบบ ebookแล้ว สามารถโหลดซื้อได้ที่ meb ookbee Hytexts...

มารตรีกวาดสายตาหวานจับใจมองไปโดยรอบห้องพักขนาดกลางด้วยความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หัวใจดวงน้อยเกิดความรู้สึกหวาดระแวงไม่ไว้ใจขึ้นมา เมื่อเธอต้องเข้ามายืนอยู่ภายในห้องพักพร้อมๆ กันกับคนหน้ายักษ์จิตใจแสนร้ายกาจ อารมณ์ของเขานั้นก็ดูจะผีเข้าผีออกจนเธอตามเขาไม่ทัน ประเดี๋ยวเขาก็ดีอีกประเดี๋ยวหนึ่งเขาก็ร้ายขึ้นมาใส่เธอซะงั้น เมื่อเขาเกิดไม่พอใจเธอขึ้นมากับอีแค่เรื่องไม่เป็นเรื่องเท่านั้นเอง...

หญิงสาวแอบชำเลืองมองคนหน้าบูดแล้วส่ายหัว กะอีแค่เธอดันไปปฏิเสธกับพนักงานด้านล่าง เมื่อตอนเธอกับเขาเข้ามาติดต่อขอเข้าพักยังโรงแรมแห่งนี้ เธอกับเขาไม่ได้เป็นสามีภรรยากันอย่างที่พนักงานด้านล่างนั้นเข้าใจ เขาก็มาชักสีหน้างอหงิกใส่ กล่าวหาว่าเธอแอบทอดสะพานให้กับพนักงานชายด้านล่างบ้างล่ะ อยากจะหาเหยื่อบ้างล่ะ แต่ละความคิดของเขา มันดีๆ ทั้งนั้น

มารตรีได้แต่ยืนตัวสั่นข่มจิตข่มใจไม่ให้ฟุ้งซ่าน หักห้ามใจตัวเองไม่ให้เดินเข้าไปตบหน้าเขาสักที เธอยืนฟังข้อกล่าวหาของเขาสารพัดอย่างสงบนิ่ง ปล่อยให้เขากระฟัดกระเฟียดไปตามประสา...

ถึงแม้ก่อนหน้านั้นเขาจะเป็นผู้ชายแสนอบอุ่นอ่อนโยนจนเธออดซาบซึ้งในความดีของเขาอยู่หยกๆ แต่พอเขามากล่าวร้ายต่อว่าเธอให้เสียๆ หายๆ อีก ไอ้ความอบอุ่นก่อนหน้าก็มลายหายสาบสูญไปสิ้นจากความรู้สึกของเธอเช่นกัน...

และเมื่อเธอเดินมาหยุดยืนอยู่กลางห้องเคียงข้างกับพ่อคนหน้ายักษ์ ความหวาดระแวงแคลงใจกับสถานที่พัก อาจรวมไปถึงคนเจ้าอารมณ์ด้านข้างนี้ด้วย จนใบหน้าหวานดูยุ่งเหยิงหมกมุ่นอย่างเห็นได้ชัด เธออยากแยกห้องพักคนละห้องกับเขา แต่ก็ไม่กล้าขอ

เธอไม่อยากพักห้องเดียวกันกับเขาสักนิด แต่เมื่อตระหนักถึงความปลอดภัยในทุกๆ ด้านของเหตุผลร้อยแปดพันประการที่ชายหนุ่มยกขึ้นมากล่าวอ้าง เธอก็จนแก่คำพูดจะเอ่ยแย้งเขาออกไปเช่นกัน จึงได้แต่ทำใจปล่อยให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของเขาจะจัดการไปตามแต่เขาต้องการ ในเมื่อคำพูดของเธอมันก็ไม่ต่างจากสายลมพัดผ่านเข้าหูซ้ายทะลุออกหูขวาสำหรับเขาอยู่แล้ว ต่อให้เธอร้องขอจะพักแยกไปอีกห้องแทบแดดิ้นตายต่อหน้าเขา มีหรือผู้ชายจอมอวดเบ่งอย่างเขาจะมานึกสนใจไยดีกับเสียงประท้วงอันไร้ค่าไร้ความหมายของเธอ เขายังคงยืนยันให้เปิดห้องพักแค่เพียงห้องเดียวเท่านั้น นี่ถ้าหากคุณตารู้เรื่องนี้เข้า ท่านจะยังสรรเสริญเยินยอผู้ชายกลิ้งกลอกต่อหน้าอย่างลับหลังอย่างอยู่อีกหรือเปล่านะ ต่อหน้าคุณตาของเธอเขาทำตัวนอบน้อมถ่อมตน แต่พอลับหลังท่านทีไร เขาก็แทบจะกินหัวเธอเข้าไปทั้งตัวได้อยู่แล้ว ผู้ชายอะไรอย่างนี้ก็ไม่รู้ ทั้งจอมเสแสร้งสร้างภาพก็ที่หนึ่ง...

“ถึงมันดูจะอึดอัดคับแคบไปสักหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีที่สุกหัวนอนสำหรับคืนนี้ หรือเธอมีปัญหาอะไรอีก ถ้าไม่พอใจจะไปขอนอนกับไอ้หน้าขาวเหมือนผีผ้าอ้อมนั่นก็แล้วแต่เธอนะ ฉันเหนื่อยแล้วก็ง่วงมาก ไม่มีเวลาหรืออารมณ์มาพิศวาสอะไรเธอนักหรอกตอนนี้ จะไปไหนก็ตามใจเธอเถอะ...”

เสียงกระแทกแดกดันเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบวังเวง จนร่างน้อยที่กำลังยืนเบียดกระแซะไม่ห่างแอบผวาตามเสียง

และดูเหมือนคนเจ้าอารมณ์พอจะเดาอาการหวาดกลัว จากสายตาไม่ชอบใจของเธอออก เขาจึงพูดเสียงแข็งขึ้นพร้อมกับชักสีหน้ารำคาญใจใส่เธอ ก่อนที่เขาจะก้าวเดินอาดๆ ตรงไปยังตู้เสื้อผ้าโดยไม่คิดจะให้ความสนใจอะไรกับเธออีก...

“เอ่อ...คุณราชคะ...” เท้าบอบบางรีบก้าวตามร่างสูงไม่ห่าง ไม่ว่าชายหนุ่มจะย่างกายเดินไปตรงส่วนไหนของห้อง มารตรีเฝ้าติดตามไปทุกก้าว จะยิ่งกว่าเงาตามตัวก็ว่าได้ ก็จะไม่ให้เธอกลัวได้อย่างไร บรรยากาศมันทั้งเหน็บหนาวทั้งวังเวงจนชวนขนลุกขนาดนี้ มีใครบ้างจะไม่นึกกลัว

“อะไรของเธออีก ฉันจะอาบน้ำ”

ขคราชเลิกคิ้วเข้ม หันไปมองร่างแน่งน้อยด้านข้างลำตัวของเขาตามแรงกระตุกตรงชายเสื้อ และเขาก็แทบจะกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ เมื่อร่างน้อยกลิ่นตัวหอมกรุ่นเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ดูมีสีหน้าตื่นตระหนกจนใบหน้าหวานๆ ของเจ้าหล่อนดูขาวซีดไม่ต่างจากสีของกระดาษเลยสักนิด นี่เธอคงจะกลัวจนเกิดอาการหวาดผวากับบรรยากาศวังเวงชวนขนลุกขนพองสยองเกล้าของโรงแรมแห่งนี้แน่ๆ ไม่อย่างงั้นมีหรือที่เจ้าหล่อนจะมาเกาะเขาแจยิ่งกว่าตุ๊กแกเกาะเพดาน ไม่ยอมถอยห่างไปไหนไกลจากเขาสักก้าวเดียวอย่างนี้ได้ เห็นแล้วก็น่าขำดีอยู่หรอก แต่เอาเข้าจริงๆ เขาก็ขำไม่ออกเหมือนกัน ยิ่งเมื่อเห็นอาการตัวสั่นน้อยๆ ของมารตรีเข้า ขคราชจึงตัดสินใจหันร่างใหญ่โตของตัวเองกลับไปเผชิญหน้ากับหญิงสาวอย่างจริงจัง ก่อนจะรวบร่างน้อยทั้งร่างเข้ามาประชิดกับลำตัวของตัวเองเสียเลย...

“อุ๊ย! ปล่อยค่ะคุณราช มากอดรตรีทำไมกันคะ ก็ไหนคุณราชบอกว่าจะไปอาบน้ำแล้วก็อยากพักผ่อนแล้วไม่ใช่หรือไง...”

เสียงหวาดระแวงร้องประท้วง ดวงตาดำโตเบิกโพลง มารตรีแหงนเงยใบหน้าหวานขึ้นจ้องมองใบหน้าคมคายตาเขม็ง ริมฝีปากอิ่มเต่งขบเม้มเข้าหากัน หญิงสาวเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาทันที ก็อยู่ดีๆ เขาจะมาดึงเธอเข้าไปกอดทำไม หรือว่า...

“ไม่นะคะ...รตรีไม่ยอมจริงๆ ด้วย...” ร่างน้อยผลักอกเขาออกห่างเริ่มดิ้นรนขัดขืน เมื่อความคิดของเธอไปไกลจนสุดกู่ ก็ไหนเขาบอกว่าเหนื่อย ไม่คิดพิศวาสอะไรเธอไง แล้วเขามาดึงเธอเข้าไปกอดทำไมกัน

“อะไรของเธออีกแม่ร้อยเล่ห์...เธอจะไม่ยอมอะไรฉันอีกฮะ ยายซื่อบื้อ...” หัวคิ้วดกหนากดลงต่ำลึก ไม่ใช่เขารู้ไม่ทันความคิดของมารตรี แต่เขาก็ยังอยากจะแกล้งเจ้าหล่อนเล่น เลยทำหน้าขึงขังจริงจังใส่

“ก็...ก็...เอ่อ...ก็คุณราชมาดึงรตรีไปกอด...”

“แล้ว...”

“รตรีก็เลยตกใจ...” เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกักออกมาด้วยความขัดเขิน เมื่อกลิ่นตัวสะอาดของบุรุษเพศทำเอาเธอใจสั่นไหวเริ่มไปไม่เป็น พักหลังๆ มานี่เขามักจะเข้าถึงเนื้อถึงตัวของเธออยู่บ่อยครั้ง เอะอะเป็นกอดเอะอะเป็นขโมยหอมแก้มเธอตามแต่อำเภอใจ โดยเขาไม่คิดจะถามไถ่เธอสักคำ เธออนุญาตให้เขากระทำการล่วงเกินเธอหรือไม่ เขาคิดจะทำอะไรเกี่ยวกับตัวเธอเขาก็ทำตามแต่ใจเขาปรารถนา เสมือนตอนนี้เธอตกเป็นนางทาสของเขาไปโดยไม่รู้ตัว ปากก็บอกว่าเกลียดเธอหนักหนา แต่ดูสิ่งที่เขาทำสิ เขาเรียกว่าอะไรมิทราบ คนผีทะเล...

“ก็ฉันเห็นเธอตัวสั่นๆ ก็เลยนึกว่าหนาว ก็แค่จะดึงเธอเข้ามากอดให้หายหนาว ทำไม? เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรเธอ...”

“ก็...เอ่อ...รตรีไม่ได้หนาวเสียหน่อยนี่คะ รตรีก็แค่ ไม่ชินกับบรรยากาศวังเวงของที่นี่ แล้วก็เอ่อ...รตรีกลัวผีด้วยค่ะ...” ปลายหางเสียงอ่อย เธอสารภาพออกมาด้วยความขัดเขิน ดวงหน้าหวานก้มลงงุดเมื่อนึกละอายแก่ใจกับความคิดไม่เข้าท่าของตัวเอง

“เหลวไหลใหญ่แล้วเธอนี่ ผีเผลอที่ไหนมี ถ้ามีจริงเขาคงไม่เปิดให้ใครเข้ามาพักคืนละตั้งหลายพันหรอกนะแม่คุณ ...” เสียงทุ้มเอ็ดขึ้นเมื่อได้ยินความคิดไม่เข้าท่าของหญิงสาว แม้ความจริงบรรยากาศมันจะไม่ห่างไกลกับสิ่งที่หญิงสาวนึกกลัว แต่เรื่องบางเรื่องเราเชื่อได้ไม่ลบหลู่ แต่ถ้าอยู่ที่ใครที่มันซะอย่าง จะต้องไปกลัวเกรงกันทำไม...

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย oranee
ขอบคุณมากมาย
เมื่อ 1 ปี 2 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย silverprincess
ค่ะ รตีกลัวผีค่ะ
เมื่อ 1 ปี 4 เดือนที่แล้ว

รีวิว