บอกรัก? มันยากนะครับ

Amer
  •   17 ตอน  (ยังไม่จบ)
  • 496
  • อัพเดทล่าสุด 23/04/2019 05:01:14

บทนำ

W0: ผมเป็นเพื่อนสนิทที่มีค่าแค่เป็นที่หลบภัย เมื่อเพื่อนมีงานดูตัว

" มาแล้ว!!!! สุดยอดเกมแห่งยุค ๆ มาร่วมผจญภัย และเปลี่ยนแปลงชะตากรรมไปกับเรา เหล่าผู้ถูกเลือกเอ๋ย จงกล้าที่จะมากับเรา เพื่อก้าวข้ามทุกอย่างที่เคยเป็น มาเป็นคนพิเศษที่เหนือกว่าใคร ๆ ทุกอย่างอยู่ในมือของคุณแล้ว

ด้วย Re - Human เกมแห่งยุคที่จะพาคุณก้าวข้ามขีดจำกัดไป เปิดให้บริการแล้ววันนี้ มาร่วมเปลี่ยนแปลงไปด้วยกัน เพื่อก้าวข้ามขีดจำกัดในตัวคุณ แล้วมาเป็นคนใหม่กับเรา "

เสียงโฆษณาเกมฟอร์มยักษ์แห่งปีประกาศขึ้นจอมอนิเตอร์ที่ใหญ่ที่สุดในเมือง ท่ามกลางรถยนต์ไร้ล้อที่วิ่งไปมาอย่างไร้เสียง ชายหนุ่มในชุดกันหนาวอย่างหนา นั่งเหม่อมองภาพที่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ บนจอนั้นอย่างเหม่อลอย เหมือนกับว่าเขากำลังรอคอยใครบางคน

หมอนั่นจะเล่นเกมนี้เป็นเพื่อนเราไหมนะ...

ท่ามกลางวุ่นวาย ณ จุตรัสกลางเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยคนหลายหมื่นคนที่เดินไปมา เสียงพูดคุย เสียงฝีเท้าต่างผสมปนเปกันไปหมด มันเป็นความวุ่นวายที่มีชีวิต แต่ทว่าทั้งที่บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยบรรยากาศที่แสนวุ่นวาย ทว่ารอบตัวของชายหนุ่มกลับดูเงียบงันอย่างน่าประหลาด

ไม่ใช่เสียงที่เงียบงัน แต่เป็นบรรยากาศที่เงียบงัน ราวกับตัวของชายหนุ่มได้ตัดขาดจากโลกรอบ ๆ ตัวเองโดยเด็ดขาด เหมือนไม่รับรู้สิ่งใดที่อยู่รอบตัว ซึ่งบรรยากาศนั้นเอง มันทำให้ชายหนุ่มโดดเด่นขึ้นมาจากผู้คนมากมายรอบตัว หลายคนมองมาที่เขาด้วยความสนใจ แต่ทว่าชายหนุ่มก็ไม่ได้สนใจ

ความเงียบสงบรอบกายของชายหนุ่มดำเนินไปอย่างเรียบเรื่อยราวกับไม่มีที่สิ้นสุด แต่ทว่านั่นมันก่อนที่ชายหนุ่มจะพบกับใครบางคนที่เขารออยู่ ทันทีที่ชายหนุ่มมองเห็นคนคนนั้นจากอีกฟากของถนน บรรยากาศเงียบงันเย็นชารอบ ๆ ตัวของชายหนุ่มก็แตกกระจายออก และแทนที่ด้วยบรรยากาศอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิทันที

ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นจากม้านั่ง เขายืนขึ้นแล้วยกมือโบกให้อีกฝ่าย เพื่อให้อีกฝ่ายสังเกตเห็นตัวเอง "วี ทางนี้" เขาเรียกอีกฝ่าย ขณะที่ วี หรือ ปฐวี เพื่อนสนิทมองมาที่เขาแล้วยกมือทักตอบ แล้วเดินข้ามทางม้าลายมาหา เมื่อสัญญาณไฟข้ามถนนเปลี่ยนเป็นสีเขียว

"นายนัดฉันออกมากะทันหันมาก" ชายหนุ่มบ่นออกมา ขณะอ้าแขนรับตัวเพื่อนสนิทที่โถมตัวเข้าใส่ จนตัวของชายหนุ่มที่เล็กกว่าอีกฝ่ายมากโข เซไปด้านหลัง เขากอดอีกฝ่ายไว้ หัวใจของชายหนุ่มเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ขณะผละตัวเองออกจากอ้อมแขนของอีกฝ่าย มันเป็นการเจอกันครั้งแรกในรอบ 1 ปี สำหรับอีกฝ่ายที่มีงานรัดตัว

"แต่นายก็มารอฉันก่อนเวลานัด" ปฐวียิ้ม ขณะมองมาที่ชายหนุ่มอย่างสำรวจ

"..." ชายหนุ่มยืนนิ่งให้อีกฝ่ายมองจนพอใจ แล้วรีบเปลี่ยนเข้าเรื่อง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายชักจะมองเขานานเกินไปจนเขารู้สึกไม่สามารถสู้สายตาที่จ้องมองมานั้นได้แล้ว "แล้วคราวนี้มีอะไรอีกละ"

"แค่อยากเที่ยวด้วยไง" ปฐวีตอบด้วยท่าทางเหมือนชวนออกมาเที่ยวจริง ๆ แต่ขอโทษชายหนุ่มรู้จักอีกฝ่ายดีมาก จนสามารถเดาจุดประสงค์ที่แท้จริงของอีกฝ่ายออก เพียงแค่มองหน้า

"หนีงานดูตัว"

"ฉันเกลียดนายชะมัด" ปฐวีทำปากยื่นใส่

ฉันก็เกลียดที่นายพูดแบบนี้กับฉันเหมือนกัน...

"..." ชายหนุ่มตอบกลับด้วยการกรอกตาใส่ ทั้งที่ในใจของเขารู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาเล็กน้อยกับคำว่าเกลียดนั่น แม้ว่าความจริงชายหนุ่มจะรู้ว่า คำว่าเกลียดของเพื่อนสนิทนั้น ไม่ได้มีความจริงจังเลยซักส่วนเดียว

"ก็ใช่ ฉันหนีงานดูตัวมา ให้ตาย ฉันไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ที่บ้านจะยุ่งอะไรนักหนา กะอีแค่ฉันไม่มีแฟน" ปฐวีใช้มือยีหัวตัวเอง จนยุ่งไปหมด แล้วจบด้วยการถอนหายใจหนัก ๆ ทำท่าเหมือนกำลังเฉาตาย

"พวกเขาคงอยากให้นายเป็นฝั่งฝา" ชายหนุ่มพยายามหาข้อดี? มั้งนะ ให้กับเรื่องนี้ "นายลองเอาเด็กในคอลเลคชั่นนายไปหลอกพ่อแม่ดูสิ" เขาลองแนะนำดู ถึงแม้ในใจของชายหนุ่มเอง เขาอยากจะลองเสนอตัวเองดูก็ตาม

"บ้าเราะ พวกนั้นอยากจะเป็นเจ้าของฉันจนตัวสั่น" ชายหนุ่มโดนปฐวีค้อนเข้าให้ แน่นอนว่ามันไม่น่ารักหรอก "แบบนั้นก็เข้าทางพอดีสิ" ปฐวีปฏิเสธความคิดนั่นแบบเด็ดขาด

"งั้นก็หาคนที่จะจริงจังซะ" เขาเริ่มไม่อยากจะพูดเรื่องนี้แล้ว

"พูดเหมือนกับง่าย" ปฐวีถอนหายใจ

ชายหนุ่มก็รู้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ปฐวี เพื่อนสนิทของเขาหนีงานดูตัวมาหาเขา และมันก็ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายด้วย ตราบใดที่อีกฝ่ายยังไม่มีแฟนจริง ๆ จัง ๆ ไปให้พ่อแม่ดูหน้า

"งั้นก็จบประเด็นนี้ซะ" แล้วชายหนุ่มก็เลือกที่จะตัดบทสนทนาทันที "ตอนนี้จะไปไหนกันดี" ชายหนุ่มองไปรอบ ๆ หาหัวข้อการสนทนาใหม่อย่างรวดเร็ว

ในตอนนั้นสายตาของ ปฐวีก็หยุดที่ร้านอาหารกลางวันเล็ก ๆ ร้านหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล "ฉันหิว ของหาอะไรลงท้องก่อนแล้วกัน" พูดจบก็ออกเดินทันที ชายหนุ่มมองเพื่อนสนิทที่เดินนำไม่รอตัวเองแล้วก็ส่ายหน้า

ให้ตายสิ... นายมันก็แบบนี้ทุกที...

ปฐวีพา เขามาร้านที่หมายตาไว้ เป็นร้านที่ขายอาหารกลางวันเป็นชุดเช็ตง่าย ๆ ทั้งสองต่างไม่เคยมาร้านนี้ เพื่อเซฟตัวเอง ทั้งสองเลยลองสั่งเมนูประจำวันดู ซึ่งหลังจากที่รอกันไปพักใหญ่ ๆ ก็อาหารมาเสิร์ฟ ทั้งสองก็ไม่พูดไม่จานั่งทานกันไปเงียบ ๆ

ชายหนุ่มเป็นคนทานไว เมื่อทานส่วนของตัวเองเสร็จแล้วก็ไม่รู้จะทำอะไร จึงเหม่อมองออกไปนอกร้านอีกครั้ง เพราะแม้ใจอยากจะมองเพื่อนสนิทของตัวเองทานข้าว แต่เดี๋ยวจะโดนว่าให้อีก สายตาของชายหนุ่มกวาดตามองไปเรื่อย ๆ จากตรงนี้เขาเห็นประกาศโฆษณาของโรงพยาบาล ที่วิจัยรักษาผู้ป่วยเป็นเป็นโรค Sleeping Beauty Syndrome โดยใช้เทคโนโลยีการกระตุ้นคลื่นสมอง อยู่แวบ ๆ แล้วตัดไปเป็นประกาศเปิดตัวเกมใหม่อีกเกมหนึ่งอีกครั้ง

"แต่เมื่อกี้นายดูอะไร" ปฐวีเห็นว่า เพื่อนสนิทตัวเองค่อนข้างจะเงียบในวันนี้จึงเอ่ยทักขึ้นมา "ฉันเห็นนายเหม่อ"

ชายหนุ่มรั้งสายตากลับมา "เกมใหม่ เปิดตัวปีนี้ เห็นว่าแหวกเกมแบบเดิมไปเยอะเลย"

"หมายถึงเนื้อเรื่อง หรือระบบ" ปฐวีมองไปด้านนอกบ้าง แต่ตอนนี้หน้าจอนั้น แสดงภาพโปรโมท งานกาชาติที่ถูกจัดด้วยกลุ่มคุณหญิงในวงตระกูลชั้นสูงทั้งหลาย ปฐวีเป้หน้า พลางรั้งสายตากลับ

"ระบบ อยากเล่นน่ะ เห็นว่าระบบทั้งหมดควบคุมด้วย Ai ระดับสูงหมด" ชายหนุ่มว่า เขายืนมองโฆษณาตัวนี้นานพอควร จนแทบจะจำรายละเอียดได้ทุกคำพูด "ไม่มี GM ที่เป็นมนุษย์มายุ่งกับผู้เล่น"

"น่าสนดี" ปฐวีชักสนใจกับเกมที่ว่าเสียแล้ว แต่ทว่าเขาไม่มีเวลามากพอ "แต่ฉันไม่มีเวลาเล่นเป็นเพื่อนนายหรอกนะชา" ปฐวีพูดออกมาตามตรง

"ก็ไม่ได้ขอ" ชา หรือ ชื่อจริง ๆ คือรัชชา ถอนหายใจอย่างเหนื่อย ๆ กับคำพูดนั้น ทั้งที่เวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกันนานสุดก็มีแต่ในเกมเพียงเท่านั้น แต่เพื่อนสนิทของเขาพักหลังมานี้ยุ่งมากจนเกินไป

เราก็แค่เพื่อน...จะเรียกร้องอะไรมากไปก็ไม่ได้ทั้งนั้น...

แค่นี้ก็ดีแล้วนี่....

ชายหนุ่มหลุบสายตาที่จ้องมองไปที่เพื่อนสนิทลงไปมองโต๊ะอาหารที่ว่างเปล่า ก้มหน้าจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ขณะที่ ปฐวีกำลังเลื่อนจอมือถือเช็คตารางงานที่พังไม่เป็นท่า เพราะงานดูตัวบ้าบอของตัวเองอย่างไม่ค่อยพอใจ โดยไม่สนใจเพื่อนร่วมโต๊ะ

ทั้งสองคนเงียบไปซักพัก ก่อนที่ปฐวีจะเป็นคนทำลายความเงียบลง ด้วยการกระแทกมือถือลงกับโต๊ะอย่างหงุดหงิด แววตาของชายหนุ่มแข็งกร้าว ขณะกวาดตามองไปรอบ ๆ แต่แล้วอยู่ ๆ ปฐวีก็ยกยิ้มออกมาอย่างไม่น่าไว้วางใจ ท่าทางเหมือนคิดเรื่องชั่วร้ายในหัว ซึ่งถ้าให้เดารัชชาคิดว่ามันเป็นแผนแกล้งใครซักคน

แล้วใครละที่เป็นเป้าหมายของปฐวี...

ในตอนที่รัชชากำลังคิดว่าใครคือผู้โชคร้ายนั้น โดยไม่ได้มีสัญญาณใด ๆ เตือนล่วงหน้า ปฐวีก็ผุดลุกขึ้น แล้วบอกให้รัชชาลุกตาม แล้วเก็บของ จากนั้นปฐวีก็แตะการ์ดจ่ายค่าอาหารตรงบาร์โค้ดที่โต๊ะ ในขณะที่รัชชากำลังงง ๆ กับท่าทางเหมือนผีเข้าของเพื่อนนั้น เมื่อเขาเก็บของเสร็จ ปฐวีก็จับมือของเขา แล้วดึงตัวให้ออกวิ่งหนีไปทางหลังร้านทันที

"ฮะ-" ในขณะที่รัชชากำลังงง ทางด้านหลังก็มีเสียงโวยวาย พร้อมชายชุดดำมากมายจากที่ไหนไม่รู้ที่ปรากฏตัวโผล่มา รัชชามองแผ่นหลังของเพื่อนสนิทตัวเอง สลับกับคนชุดสูทดำที่ให้เดาก็คนของที่บ้านอีกฝ่ายอย่างตกใจ ในใจของรัชชาเต็มไปด้วยคำถาม ขณะที่ในตอนนั้นเองปฐวีก็หันกลับมามองเขาทั้งที่ยังวิ่งอยู่

"ไปเดทกัน" ปฐวีระบายยิ้มสนุกสนานเต็มใบหน้า ขณะที่ตะโกนบอกออกมา เมื่อทั้งสองสามารถออกจากร้านอาหาร และวิ่งลงไปบนถนนที่เต็มไปด้วยผู้คน

เสียงหัวใจเต้นรัวดังก้องอยู่ในอก รัชชารู้สึกเหมือนหัวใจของเขาดังเกินไปเสมือนมันจะเต้นจนหลุดออกมานอกร่างกาย มันเพราะอะไร เขามักถามตัวเองแบบนั้น ว่าที่หัวใจของเขา ที่เต้นอย่างบ้าคลั่งแบบนี้ มันเพราะความอบอุ่นจากมือที่ใหญ่กว่าของเพื่อนสนิทที่กอบกุมมือของเขาไว้แน่น หรือว่าเพราะความรู้สึกที่เก็บกักมานานของเขา กำลังจะบอกว่า

หัวใจมันอยากจะให้เขากล้าที่จะพูดอะไรกับ ปฐวี ให้ชัดเจนไปซักที

รัชชาหัวเราะร้องไห้ไม่ออกกับความรู้สึกของตัวเอง และท่าทางของเพื่อนสนิท ที่เหมือนจะสนุกเต็มทีกับการปั่นหัวคนของที่บ้านของเขาที่ออกมาตาม ท่ามกลางเสียงหัวเราะของผู้ถูกไล่ตาม และเสียงสถบด้วยความหัวเสียของผู้ตามล่า ใจกลางกลุ่มคนที่จัตุรัสกลางเมืองที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ชายหนุ่มสองคนวิ่งหลบหนีไปตามเส้นทางที่เต็มไปด้วยคน ก่อนจะพากันหายลับไปอย่างไร้ร่องรอยให้ติดตาม

การหลบหนี... สำเร็จ...

การเดท... เริ่ม!!!!!

W1: ห่างไปแสนไกลอีกครั้ง
อ่านฟรี
T 3,546
0
36
W1: เพียงแค่เอื้อมมือ
อ่านฟรี
T 15K
0
28
W1: ทัศนศึกษา
อ่านฟรี
T 10K
0
21
W1: เขาไม่ได้อยู่ที่นี่
อ่านฟรี
T 7,145
0
20
W1: เหมือนกำลังเป็นไปด้วยดี
อ่านฟรี
T 8,123
0
22
W1: ความรู้สึกที่พยายามปฏิเสธ
อ่านฟรี
T 6,842
0
31
W1: กลั่นแกล้ง
อ่านฟรี
T 7,661
0
27
W1: ความเข้าใจผิด
อ่านฟรี
T 7,076
0
21
W1: ใจเต้น!!! การสารภาพรักหลังเลิกเรียน
อ่านฟรี
T 9,382
0
44
W1: นักเรียนใหม่?
อ่านฟรี
T 8,698
0
40
W1: จดหมายรัก?
อ่านฟรี
T 9,141
0
25
W1: บราค่อน
อ่านฟรี
T 7,155
0
19
W1: เกิดใหม่จ้า แต่ที่จริงเรียกว่า สิงร่างชาวบ้านอยู่ดีกว่า
อ่านฟรี
T 5,933
0
25
W0: ความทรงจำ และดวงดาว
อ่านฟรี
T 5,666
0
36
W0: ฝนฤดูหนาวที่ร่วงหล่นลงมา
อ่านฟรี
T 11K
0
26
W0: เพื่อนสนิท และกล่องความทรงจำ
อ่านฟรี
T 10K
0
44
W0: เดท ความจริงก็เป็นแค่การวิ่งหนีที่บ้านเท่านั้น
อ่านฟรี
T 7,568
1
31

รีวิวล่าสุด

ความเห็นโดย Puma1008
ขอบคุณค่ะรอๆๆๆๆๆๆ
เมื่อ 4 เดือน 4 สัปดาห์ที่แล้ว อ่านไปถึง W0: เดท ความจริงก็เป็นแค่การวิ่งหนีที่บ้านเท่านั้น