ของแปลกอย่าลองทาน คนไร้บ้านอย่าลองคบ คำสอนประโยคนี้ คนต่างถิ่นอย่างนางควรท่องจำให้ขึ้นใจ แต่ไฉนกลับลืมเสียได้  ด้วยภารกิจทางทหาร นางจำต้องเดินทางมายังเขตชายแดนอันทุรกันดาร ข้ามป่าเขาอันหนาวเหน็บ เคลื่อนทัพผ่านภูมิประเทศอันสลับซับซ้อน มายังที่ที่คำสาปและตำนาน อยู่คู่กับวิถีชีวิตของชาวบ้านอย่างแยกกันไม่ออก ณ ที่แห่งนี้ นางได้ช่วยเหลือเด็กชายตัวน้อยที่ความจำเสื่อมคนหนึ่งเข้า นางเรียกเขาว่า ‘จิ้นอัน’  จิ้นอัน ไร้ชาติกำเนิด ไม่มีครอบครัว  ตัดขาดทุกสิ่งทุกอย่างราวกับผุดขึ้นมาจากความว่างเปล่า แต่นั่นจริงหรือ? แล้ว ‘จอมยุทธ์ปริศนา’ ที่มักจะปรากฏกายทุกครั้งหลังพระอาทิตย์ตกเป็นใครกัน เหตุใดเขาถึงรู้ชื่อนาง ช่วยเหลือนาง และมองนางด้วยสายตาอบอุ่นถึงเพียงนั้น เขาเป็นญาติของเด็ก หรือเป็นใครกันแน่  ที่สำคัญเขามายุ่งอะไรกับนางนักหนาเล่า!