ตรวจสอบสถานะสินค้า

ติดต่อเกี่ยวกับซื้อหนังสือ-หนังสือจอง

บริษัท ห้องสมุดดอตคอม จำกัด

ที่อยู่ 99/191 หมู่ 2 ต.พันท้ายนรสิงห์ อ.เมือง จ.สมุทรสาคร 74000

เวลาทำการ

วันจันทร์ - วันศุกร์

08.00 น. - 17.00 น.

ช่องทางการติดต่อ

โทรศัพท์ 091-9124333, 091-9125333

แย้มเย้ยวิปโยค

ผู้แต่ง Qian Shan Cha Ke
ผู้แปล Hongsamut
ประเภท นิยายจีนโบราณ
ร้านค้าออนไลน์ fictionlog readawrite

เจ็ดปีที่จากไป กลับมาเก็บศพคนทั้งบ้าน! ‘ลู่ถง’ ทิ้งตำราแพทย์ คว้ามีดล้างแค้น เปลี่ยนหีบยาเป็นหีบศพ แม้แต่ผู้บัญชาการสุดโหด ยังต้องสยบให้หมอพญายมชำแหละทั้งเป็น!

บทนำ

เจ็ดปีที่จากลา กลับต้องมาเก็บศพคนทั้งตระกูล!

พี่สาวถูกคนชั่วกดน้ำตาย พี่ชายดับอนาถในคุกมืด
บิดาจมดิ่งสู่ก้นวารี มารดาถูกเผาทั้งเป็น เหลือเพียงกองเถ้าถ่าน

เมื่อสวรรค์วิปลาส กฎหมายวิปริต 
‘ลู่ถง’ จึงทิ้งตำราแพทย์ คว้ามีดสั้นบุกเข้าเมืองหลวง
เจตนาจะเปลี่ยนหีบยาให้กลายเป็นหีบศพ!

ไม่มีหรอก หมอเทวดาผู้เมตตาดั่งโพธิสัตว์ มีแต่พญายมในคราบมนุษย์ 
ที่แม้แต่ ‘เผยอวิ๋นอิ้ง’ ผู้บัญชาการหน่วยราชองครักษ์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม
ก็ยังไม่รอดจากการถูกคุณหมอ ‘ชำแหละ’ ทั้งเป็น!

งานนี้พญายมจำแลง vs ผู้บัญชาการปากกล้า ตาดุ
ใครจะเพลี่ยงพล้ำถูกควักหัวใจ... ในภารกิจเลือด!

สารบัญ

แนะนำตัวละคร


ตำแหน่งฝ่ายการแพทย์

แบ่งเป็นสองฝ่าย ฝ่ายแรกคือแพทย์ของ ‘สำนักแพทย์หลวง’ มีหน้าที่ตรวจและวินิจฉัยโรคและวางแผนการรักษา เทียบกับสมัยนี้ก็คือโรงพยาบาลรัฐ + คณะแพทยศาสตร์

และฝ่ายที่สองคือแพทย์ของ ‘สำนักโอสถหลวง’ มีหน้าที่จัดหา ปรุงและควบคุมยา เทียบกับสมัยนี้ก็คือคลังยา + ห้องแล็บปรุงยา + ฝ่ายคิวซี (QC) โดยทั้งสองสำนักจะแบ่งระดับขั้นของเจ้าหน้าที่ดังนี้

• เจิ้งเยวี่ยนสื่อ: เจ้ากรมสำนักแพทย์หลวง/โอสถหลวง เป็นหัวหน้าสูงสุดของแพทย์ทั้งหมดในวังหลวง นับเป็นขุนนางขั้น 5 (หรือเทียบเท่าแล้วแต่ยุคสมัย) มีหน้าที่ดูแลการบริหารจัดการสำนักแพทย์หลวง จัดสรรเวรหมอ ควบคุมคลังยาหลวง โดยจะรับผิดชอบการตรวจรักษาบุคคลสำคัญระดับสูงสุด เช่น ฮ่องเต้, ไทเฮา, ฮองเฮา รวมถึงต้องรับผิดชอบผลการรักษา หากเกิดข้อผิดพลาดใดๆ ตำแหน่งนี้มักต้องรับโทษหนักที่สุด, ผู้รับตำแหน่งนี้ในเรื่องคือชุยหมิน หรือที่เรียกกันว่า ‘ชุยเยวี่ยนสื่อ’

• ฟู่เยวี่ยนสื่อ: รองเจ้ากรมสำนักแพทย์หลวง / โอสถหลวง เป็นมือขวาช่วยงานเจิ้งเยวี่ยนสื่อ มีศักดิ์รองลงมา (มักเป็นขุนนางขั้น 6) มีหน้าที่ตรวจรักษาราชวงศ์ระดับสูง สนมเอก และเชื้อพระวงศ์ชั้นผู้ใหญ่ หรือรักษาการแทนเมื่อเจิ้งเยวี่ยนสื่อติดภารกิจ, ตำแหน่งนี้ อดีตเป็นตำแหน่งของท่านเหมียวเหลียงฟาง

• อีเจิ้ง: หัวหน้าหมอหลวงประจำแผนก / แพทย์หลวงอาวุโส เป็นหัวหน้าผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางในแต่ละสาขาการแพทย์ (เช่น แผนกอายุรกรรม, กุมารเวช, ศัลยกรรม, ฝังเข็ม) มีหน้าที่นำทีมตรวจรักษาเชื้อพระวงศ์ พระสนม และขุนนางชั้นสูง อีกทั้งต้องทำหน้าที่ประเมินอาการ สอนงาน และกำกับดูแลหมอหลวงรุ่นน้อง, ผู้รับตำแหน่งนี้ในเรื่องคือสือชางผู หรือที่เรียกกันว่า ‘สืออีเจิ้ง’

• อีกวน: ขุนนางแพทย์ / หมอหลวงทั่วไป มีหน้าที่ตรวจรักษาเชื้อพระวงศ์ระดับล่าง เหล่านางใน ขันที และขุนนางทั่วไป โดยจะรับหน้าที่เข้าเวรตามตำหนัก ดูแลการจัดเทียบยา บันทึกอาการ และงานตรวจรักษาทั่วไปในวัง, ตัวอย่างผู้รับตำแหน่งนี้ในเรื่องคือจี้สวิน หรือที่เรียกกันว่า ‘จี้อีกวน’

• ไต้ฟูู: หมอชาวบ้าน / คำเรียกแพทย์ทั่วไป เป็นคำเรียกยกย่องผู้ประกอบวิชาชีพแพทย์ที่เปิดโรงหมอหรือรักษาผู้คนนอกวัง (ชาวบ้านทั่วไป) ที่อยู่นอกระบบแพทย์หลวง, ‘ลู่ไต้ฟู’ เป็นคำเรียกแรกที่ชาวบ้านทั้งหลายใช้เรียกลู่ถง


ตำแหน่งฝ่ายการทหาร

อำนาจทางการทหารจะถูกกระจายเป็นหลายสังกัด/กรม/กอง แต่ละแห่งจะคานอำนาจกันและกัน เพื่อป้องกันการรวมตัวกันก่อกบฏ โดยในเนื้อเรื่องจะแบ่งเป็นสี่ภาคส่วนดังนี้

• กองยุทธนาการ / ซูมี่ย่วน (บุ๋น): หรือก็คือ สภาความมั่นคง/กรมกลาโหมในปัจจุบัน หน้าที่หลักคือวางแผนยุทธศาสตร์การรบ และควบคุม/โยกย้ายกำลังพล (นับเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นระดับเสนาบดี นั่งทำงานในที่ว่าการ วางแผนยุทธศาสตร์บนหน้ากระดาษ) โดยจะมีอำนาจสั่งเคลื่อนพล แต่ไม่มีสิทธิ์คุมทัพ, ตำแหน่งผู้บัญชาการ

ซูมี่ย่วนในเนื้อเรื่องคือ เหยียนซวี

• หน่วยราชองครักษ์ / เตี้ยนเฉียนซือ (บู๊ / ส่วนกลาง): หรือก็คือ กลุ่มราชองครักษ์หน้าพระที่นั่ง หน้าที่หลักคืออารักขาฮ่องเต้ รักษาความปลอดภัยในพระราชวังต้องห้าม และดูแลความสงบเรียบร้อยภายในเมืองหลวง (นับเป็นขุนนางฝ่ายบู๊ มีกำลังพล มีอาวุธจริง) โดยจะมีอำนาจคุมทัพ แต่ไม่มีสิทธิ์สั่งเคลื่อนพลเอง, ตำแหน่งผู้บัญชาการหน่วยราชองครักษ์ในเรื่อง เป็นของเผยอวิ๋นอิ้ง

• แม่ทัพใหญ่ (บู๊ / ภูมิภาค-ชายแดน): แบ่งเป็นแม่ทัพของแต่ละภาคส่วน หรือแม่ทัพของกองกำลังประจำชายแดน พวกเขาจะรับคำสั่งและยุทธศาสตร์จากซูมี่ย่วนแต่ตัวสายการบังคับบัญชาสูงสุดจะขึ้นตรงต่อฮ่องเต้ โดยมีเตี้ยนเฉียนซือคอยคานอำนาจอยู่ข้างหลังอีกที, ตัวอย่างตำแหน่งนี้ในเนื้อเรื่องคือ แม่ทัพเฉินเวย

• กองกำลังพิทักษ์เมือง / โส่วจวิน (กำลังพลหน้างาน): เป็นคำกว้างๆ ที่ใช้เรียกทหารที่มีหน้าที่ป้องกันเมืองนั้นๆ จากการถูกโจมตี มีหน้าที่เฝ้ารักษาเมือง, ป้องกันกำแพงป้อมปราการ (ไม่จำกัดเฉพาะเมืองหลวง เมืองไหนก็มีโส่วจวินได้) ทำงานขึ้นตรงกับแม่ทัพใหญ่ของแต่ละเมือง, ตัวอย่างตำแหน่งนี้ตามเนื้อเรื่อง คือมือปราบเหลย


ตำแหน่งฝ่ายตุลาการ

ฝ่ายตุลาการนับเป็นเสาหลักในระบบกระบวนการยุติธรรมของราชสำนักจีน โดยจะมีการแบ่งหน้าที่และคานอำนาจกันดังนี้

• กรมอาญา / ซิงปู้: เป็นฝ่ายไต่สวนและบังคับใช้กฏหมาย ทำหน้าที่รับเรื่องร้องเรียน ไต่สวนสืบสวนคดีอาญาทั่วแผ่นดิน และกำหนดบทลงโทษตามประมวลกฎหมาย บทบาทเปรียบเสมือนกระทรวงยุติธรรม + กองปราบปรามในยุคนี้ นับเป็นด่านแรกในการสืบสวนและตัดสินโทษของคดีอาญาทั่วไป, ตัวอย่างผู้ที่ทำงานในภาคส่วนนี้ เช่น ใต้เท้าหลี่... ขุนนางหลางจงแห่งกรมอาญา

• กรมตุลาการ / ต้าหลี่ซื่อ: เป็นฝ่ายทบทวนและตรวจทานคำพิพากษา มีหน้าที่หลักคือตรวจสอบความถูกต้องของข้อกฎหมายและคำพิพากษาที่ส่งมาจากกรมอาญา รวมถึงรับพิจารณาคดีที่มีข้อสงสัยหรือมีข้อร้องเรียนว่าตัดสินไม่เป็นธรรม (มีอำนาจตีกลับหรือคัดค้านคำตัดสิน) เปรียบเสมือนศาลฎีกา / ศาลอุทธรณ์ในยุคนี้ คือจะทำหน้าที่ตรวจสอบความถูกต้อง คานอำนาจไม่ให้กรมอาญาตัดสินลงโทษตามอำเภอใจ, ตัวอย่างผู้ที่ทำงานในภาคส่วนนี้คือผู้พิพากษาฟ่านเจิ้งเหลียน




อำเภอฉางอู่ รัชศกหย่งชางปีที่สามสิบสอง

ยามเช้า ท้องฟ้าเริ่มสว่าง ท้องถนนกลายเป็นสีขาวราวกับหยก เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า ส่งผลให้กลอนคู่ที่ติดอยู่ตรงหน้าประตูบ้านหลังเล็กเปียกชื้นไปหมด

ใกล้จะถึงวันปีใหม่แล้ว แต่ในอำเภอแห่งนี้กลับไม่มีบรรยากาศของวันเทศกาลเลยสักนิด ซ้ำบ้านทุกหลังยังปิดประตูหน้าต่างมิดอีกด้วย

เสียงไอเบาๆ ดังมาจากบ้านมืดทึบหลังหนึ่ง จากนั้นเสียงอ่อนเยาว์ของเด็กน้อยก็เอ่ยขึ้นว่า “ท่านแม่ ข้าจะไปตักน้ำ”

ผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้มีเสียงตอบของสตรีดังขึ้น “อย่าไปไกลนักล่ะ”

“ข้าทราบแล้ว”

ประตูเปิดออกดัง ‘เอี๊ยด’ จากนั้นเด็กหญิงอายุประมาณ แปดเก้าปีในชุดเสื้อนวมผ้าไหมสีดอกทานตะวัน เท้าสวมรองเท้าผ้าฝ้ายสีแดงขาดๆ ก็ก้าวออกมาจากในบ้าน นางยกมือขึ้นกระชับหมวกบนหัวให้ตั้งตรงก่อนจะหิ้วถังน้ำเดินไปตามถนน

เมื่อสามเดือนก่อน อำเภอฉางอู่เกิดโรคระบาด ผู้คนมากมายต่างก็ล้มป่วย อาการเริ่มแรกของโรคคือมีไข้ จากนั้นผู้ป่วยก็จะค่อยๆ อ่อนแรงลงจนได้แต่นอนอยู่บนเตียง ทั่วทั้งร่างมีตุ่มสีแดงผุดขึ้นมา ผ่านไปอีกระยะร่างกายก็จะเน่าเปื่อยและตายไปในที่สุด ถึงตอนนั้น คนของทางการก็จะเอาเสื่อมาห่อศพแล้วลากไปเผาทางตะวันออกของเมือง

ครอบครัวตระกูลลู่มีทั้งหมดห้าคน แต่ตอนนี้เหลือเพียงลู่ถงเท่านั้นที่ยังสามารถเดินไปไหนมาไหนได้ การที่เด็กอายุเก้าขวบเช่นนางต้องดูแลบิดามารดาพี่ชายและพี่สาวด้วยตัวเองเพียงคนเดียวเช่นนี้ นับเป็นเรื่องที่กินแรงอย่างยิ่ง

บ่อน้ำอยู่ที่หน้าประตูวัดเก่าทางประตูตะวันออก แต่ลู่ถงกลับหิ้วถังไม้เดินไปทางตะวันตกของเมือง รองเท้าผ้าของนางขาดเป็นรูโหว่ หิมะจึงค่อยๆ ซึมเข้ามาได้

เด็กหญิงหนาวจนหน้าซีดไปหมด

เดินไปได้ประมาณห้าหกลี้ ผู้คนก็ค่อยๆ บางตาลง แต่บ้านเรือนรอบด้านกลับยิ่งงดงามโอ่อ่าขึ้นเรื่อยๆ หลังจากเลี้ยวเข้าไปในตรอกแห่งหนึ่ง จวนหลังใหญ่สามตอนที่มีประตูสีแดงหลังหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า เด็กหญิงหยุดเท้าก่อนจะก้าวไปนั่งลงตรงหน้าสิงโตหินที่ตั้งอยู่ตรงหน้าประตู

นี่คือจวนของหลี่เม่าไฉ... นายอำเภอของที่นี่

หลังจากโรคระบาดผ่านพ้นไป ผู้คนในอำเภอก็ลดน้อยลงมาก เดินอยู่บนท้องถนนก็แทบจะไม่พบเห็นใคร บางครั้งที่เจอก็เป็นเจ้าหน้าที่ของทางการซึ่งรีบร้อนเข็นรถบรรทุกศพ กลอนคู่ที่หน้าประตูจวนตระกูลหลี่ยังคงเป็นของปีที่แล้ว ตัวอักษรสีดำถูกฝนชะจนเลือนราง แต่ตรงเสาซึ่งอยู่ห่างไปไม่ไกลนักกลับมีรถม้าใหม่เอี่ยมคันหนึ่งผูกอยู่

ม้าพ่วงพีสีพุทราแดงหันมามองนางแวบหนึ่งก่อนจะก้มลงดื่มน้ำที่ละลายมาจากหิมะในราง ลู่ถงนั่งขดตัวกอดขาอยู่ตรงหน้าสิงโตหินพลางเหม่อมองท้องฟ้า

บนท้องฟ้ามีเมฆดำครึ้มกับเกล็ดหิมะขนาดใหญ่โปรยปรายลงมา ในตอนนั้นเอง ประตูบานใหญ่ก็เปิดออก จากนั้นคนผู้หนึ่งก็ก้าวออกมา

เท้าคู่นั้นเคลื่อนไหวช้าๆ สวมรองเท้าสีเขียวอ่อนปักลายเมฆ ประดับด้วยไข่มุกที่เปล่งประกายงดงามเม็ดหนึ่ง ชายกระโปรงที่พลิ้วไหวราวกับกลุ่มหมอกตัดเย็บด้วยผ้าแพรไหมสีขาว

คนที่ก้าวออกมาเป็นสตรีซึ่งสวมหมวกม่านปิดบังใบหน้า

สตรีนางนั้นตั้งท่าจะเดินจากไป แต่ในตอนนั้นเอง มือเล็กๆ คู่หนึ่งก็จับชายกระโปรงของนางพอหญิงสาวก้มลงมอง เด็กหญิงก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงขลาดๆ “ไม่ทราบว่า... ท่านคือหมอที่รักษาคุณชายหลี่จนหายใช่หรือไม่?”

หญิงสาวชะงัก ผ่านไปครู่หนึ่งนางก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวานไพเราะราวกับหยกซึ่งแฝงไว้ด้วยความเยียบเย็นอย่างน่าประหลาด “ทำไมถึงได้ถามเช่นนี้เล่า?”

ลู่ถงเม้มริมฝีปากก่อนจะตอบเสียงเบา “ข้ารออยู่ที่นี่มาหนึ่งเดือน แต่ไม่เห็นศพของคุณชายหลี่ถูกยกออกมาเลย ในช่วงหลายวันมานี้ คนแปลกหน้าที่เข้าออกจวนตระกูลหลี่ก็มีแต่ท่านเท่านั้น” เด็กหญิงแหงนหน้าขึ้นมองสตรีตรงหน้า “ท่านคือหมอที่รักษาคุณชายหลี่จนหายใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

ลู่ถงมาเฝ้าอยู่หน้าจวนนายอำเภอหนึ่งเดือนแล้ว ตอนที่เดินผ่านโรงหมอเมื่อสองเดือนก่อน นางเห็นรถม้าของตระกูลหลี่แล่นเข้าไปในโรงหมอ จากนั้นเด็กรับใช้ก็ประคองคุณชายหลี่ที่ไอไม่หยุดเดินเข้าไปข้างใน

คุณชายหลี่ติดโรคระบาดเหมือนกัน

อำเภอฉางอู่มีคนติดโรคระบาดมากมายนับไม่ถ้วนทุกวัน โรงหมอรับไม่ไหว ซ้ำยังไม่มียาจะรักษา หากคนธรรมดาติดโรคก็ได้แต่นอนรอความตายอยู่ที่บ้าน แต่คุณชายหลี่เป็นบุตรชายคนเดียวของนายอำเภอ ท่านย่อมต้องพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาชีวิตของบุตรชาย

ลู่ถงซึ่งมาคอยเฝ้าอยู่ที่หน้าจวนตระกูลหลี่เห็นสตรีแปลกหน้านางนี้เข้าไปในจวน จากนั้นก็มีกลิ่นหอมจางๆ ของยาลอยออกมาจากด้านใน หนึ่งวัน สองวัน สามวัน... จนกระทั่งครบหนึ่งเดือน หน้าประตูจวนตระกูลหลี่ก็ยังไม่ได้แขวนผ้าขาว

หลังจากติดโรคแล้ว อย่างมากก็มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่เกินหนึ่งเดือนเท่านั้น

หากคุณชายหลี่ไม่ตาย เขาคงรอดชีวิตแล้วสินะ

หญิงสาวก้มลงมองลู่ถง หมวกม่านบดบังใบหน้าของนางอยู่ ทำให้ลู่ถงมองไม่เห็นสีหน้าชัดเจน แต่เด็กหญิงได้ยินเสียงเรียบเรื่อยเหมือนไม่ใส่ใจนักของนางเอ่ยว่า “ใช่ ข้าเป็นคนรักษาเขาจนหาย”

ลู่ถงดีใจมาก

โรคระบาดเกิดมาหลายเดือนแล้ว หมอในโรงหมอตายไปแล้วหลายคนจนไม่มีหมอที่ไหนกล้ามาที่นี่อีก ชาวอำเภอฉางอู่ได้แต่นอนรอความตาย ทว่าผู้หญิงคนนี้กลับสามารถรักษาคุณชายหลี่ให้หายได้ อำเภอฉางอู่มีทางรอดแล้ว

“แม่นางรักษาโรคระบาดได้ใช่หรือไม่?” ลู่ถงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

สตรีนางนั้นยิ้ม “ข้ารักษาโรคระบาดไม่เป็น แต่แก้พิษเป็นโรคระบาดก็คือพิษชนิดหนึ่ง ย่อมแก้ได้”

ลู่ถงไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของอีกฝ่ายนัก ได้แต่เอ่ยถามเสียงเบา “แม่นาง... ท่านจะช่วยรักษาคนในครอบครัวของข้าได้หรือไม่?”

สตรีนางนั้นก้มหน้าลง ลู่ถงรับรู้ได้ว่าสายตาของอีกฝ่ายจับจ้องอยู่ที่ร่างของนางเหมือนกำลังสำรวจตรวจตรา ในขณะที่เด็กหญิงเริ่มจะกระสับกระส่ายนั้นเอง นางก็ได้ยินคนตรงหน้าพูดว่า “ได้สิ” แต่ยังไม่ทันได้ดีใจ อีกฝ่ายก็พูดต่อว่า “แต่ค่ารักษาของข้า แพงมากเลยนะ”

ลู่ถงตะลึงงัน “... เท่าไหร่หรือเจ้าคะ?”

“นายอำเภอหลี่จ่ายเงินแปดร้อยตำลึงซื้อชีวิตบุตรชายของเขา แม่หนูน้อย ครอบครัวของเจ้ามีกี่คนกันล่ะ?”

ลู่ถงตะลึงมองอีกฝ่าย

บิดาของนางเป็นแค่ครูสอนหนังสือธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น หลังจากติดโรคระบาดท่านก็ลาออก ส่วนมารดารับงานปักผ้าจากร้านขายของชำเพื่อหารายได้เล็กๆ น้อยๆ ปกติเวลาไม่มีเรื่อง... ชีวิตก็ยากจนข้นแค้นมากอยู่แล้ว ตอนนี้ครอบครัวยิ่งไม่มีรายได้ เงินที่มีหมดไปกับการซื้อยา ซ้ำพี่สาวคนโตกับพี่ชายคนรองยังอาการหนักขึ้นเรื่อยๆ อย่าว่าแต่แปดร้อยตำลึงเลย แม้แต่แปดตำลึง ครอบครัวของนางก็จ่ายไม่ไหว

สตรีนางนั้นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้าวผ่านลู่ถงไปทางรถม้า

ลู่ถงมองแผ่นหลังของนาง ภาพห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นยาที่ทั้งเปรี้ยวทั้งขม ภาพน้ำตาของมารดา เสียงถอนใจของบิดา เสียงปลอบโยนด้วยความอ่อนโยนของพี่สาว ใบหน้าที่พยายามฝืนยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นของพี่ชายปรากฏขึ้นมาในสมองของนาง... เด็กหญิงวิ่งไล่ตามไป “แม่นาง!”

สตรีนางนั้นชะงักเท้า แต่ไม่ได้หันกลับมา

ลู่ถงคุกเข่าลงพลางเอ่ยอย่างรวดเร็ว “บ้าน บ้านข้าไม่มีเงินมากมายขนาดนั้น แต่ข้าสามารถขายตัวเองให้ท่านได้ ข้าทำงานได้มากมาย ข้าไม่กลัวความยากลำบาก!” นางแบมือที่มีรอยหยาบด้านให้คนตรงหน้าดู ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่เชื่อ “ปกติข้าเป็นคนทำงานในบ้านทั้งหมด ข้าทำได้ทุกอย่าง! ขอร้องแม่นาง โปรดช่วยคนในครอบครัวของข้าด้วย ข้ายินดีเป็นวัวเป็นม้ารับใช้ท่านไปตลอดชีวิต!”

หมวกที่เด็กหญิงสวมอยู่ร่วงลงบนพื้น หน้าผากของนางก้มลงแนบกับพื้นหิมะ ท้องฟ้าหม่นมัว ลมเหนือโชยมากระทบกับโคมไฟที่แขวนอยู่ใต้ชายคาทำให้โคมไฟแกว่งไกวไปมา

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงของหญิงสาวก็ดังขึ้น “ขายตัวเองให้ข้า?”

“ข้ารู้ว่าตัวเองไม่มีค่ามากขนาดนั้น” ลู่ถงกล่าวเสียงสะอื้น “แต่ข้าทำได้ทุกอย่าง ทุกอย่างจริงๆ...”

มือคู่หนึ่งประคองนางให้ลุกขึ้น

“เป็นสาวใช้ของข้าลำบากมากเลยนะ เจ้าจะไม่เสียใจจริงหรือ?”

ลู่ถงพึมพำ “ไม่เสียใจ!”

“ดี” หญิงสาวเหมือนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย นางก้มลงเก็บหมวกขึ้นมาสวมให้ลู่ถงด้วยท่าทางอ่อนโยนพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงแปลกๆ “ข้าจะช่วยคนในครอบครัวของเจ้า ส่วนเจ้าก็ไปกับข้า ตกลงไหม?”

ลู่ถงมองนางแล้วพยักหน้า

“เป็นเด็กดีจริงๆ” นางจูงมือลู่ถงพลางเอ่ยเสียงเรียบ “ตกลงตามนี้”

หลังจากผ่านวันจิงเจ๋อ* อากาศก็ค่อยๆ อบอุ่นขึ้น

ทางใต้ของซีเหลียงมีต้นหญ้าขึ้นอย่างอุดมสมบูรณ์ กระแสน้ำอบอุ่น เหล่าบัณฑิตชื่นชอบการปลูกต้นไม้ดอกไม้ ในเรือนหลังเล็กกลางหุบเขาจึงมีกล้วยไม้ป่าและดอกซู่ซิน**ให้เห็นอยู่ทั่วทุกหนแห่ง อวี๋เหม่ยเหริน***ดอกใหญ่บานสะพรั่ง

ยามนี้เป็นยามเที่ยง ดวงตะวันลอยสูงอยู่เหนือศีรษะ รถม้าคันหนึ่งแล่นผ่านป่าไปอย่างรวดเร็ว หญิงสาวในชุดเสื้อคลุมแขนสั้นสีเขียวที่นั่งอยู่ในรถเลิกผ้าม่านขึ้น ร้องถามคนขับรถม้าที่นั่งอยู่ด้านนอก “พี่ใหญ่หวัง อีกนานแค่ไหนจะถึงอำเภอฉางอู่?”

คนขับรถม้าตอบอย่างอารมณ์ดี “ไม่ไกลแล้ว ข้ามภูเขาไปอีกครึ่งลูก สักหนึ่งชั่วยามก็ถึง!”

อิ๋นเจิงปล่อยผ้าม่านลงก่อนจะหันไปมองคนที่อยู่ข้างกาย

หญิงสาวนางนี้มีอายุประมาณสิบหกสิบเจ็ด มีเครื่องหน้างดงาม ผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ ขับเน้นให้ดวงตาของนางยิ่งสุกใสดำขลับ แม้จะสวมเพียงชุดกระโปรงผ้าสีน้ำเงินเข้มลายพืชน้ำกลางเก่ากลางใหม่ แต่บุคลิกกลับนิ่งเงียบเย็นชา พอได้ยินคำพูดของคนขับรถม้า ขนตาเป็นแพของหญิงสาวก็กระเพื่อมเบาๆ ดวงตาเหมือนจะฉายแววหวั่นไหววูบหนึ่ง

อิ๋นเจิงแอบถอนใจอยู่เงียบๆ

นางติดตามลู่ถงมาครึ่งค่อนปี แต่ยังไม่เคยเห็นคุณหนูของตัวเองแสดงอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ออกมาเลย สีหน้าของนางมักจะเฉยชา ราวกับไม่ว่าจะเรื่องใหญ่สักแค่ไหนในสายตาของนางก็ไม่มีค่าควรให้พูดถึง จนกระทั่งใกล้จะถึงอำเภอฉางอู่ นางถึงได้เห็นความมีชีวิตชีวาปรากฏขึ้นมาในดวงตาของลู่ถงบ้าง ดูเหมือนว่ารูปปั้นดินเหนียวท่อนนี้ ค่อยๆ มีชีวิตขึ้นมาเยี่ยงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นคนที่เย็นชาสักแค่ไหน เมื่อกลับถึงบ้านเกิดก็อดจะตื่นเต้นไม่ได้ทั้งนั้น

ลู่ถงนั่งอยู่ในรถม้าเงียบๆ เส้นทางบนภูเขาคดเคี้ยว ทำให้รถม้าโคลงไปโคลงมาจนผลซิ่ง****ที่อิ๋นเจิงเอามาด้วยกลิ้งไปทั่วรถ นางหลุบตาลงมองผลซิ่งบนพื้นพลางปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปไกลแสนไกล

เจ็ดปีก่อน ลู่ถงก็นั่งรถม้าไปจากอำเภอฉางอู่อย่างเช่นวันนี้ ตอนนั้นนางรู้สึกว่ารถม้าแล่นเร็วมาก พริบตาเดียวก็ไปถึงเมืองที่ไม่คุ้นตา แต่วันนี้เส้นทางกลับสู่บ้านเกิดกลับไกลเหลือเกิน ทำอย่างไรก็ไปไม่ถึงจุดหมายปลายทางเสียที

นางอยู่กับอวิ๋นเหนียงบนภูเขาเจ็ดปี จนกระทั่งอวิ๋นเหนียงจากไป หลังจากฝังร่างอวิ๋นเหนียงแล้ว นางถึงได้มีอิสระที่จะกลับมาบ้านเกิดอีกครั้ง

ในช่วงระยะเวลาเจ็ดปีนั้น นางเคยเขียนจดหมายถึงบิดา เพียงแต่ไม่รู้ว่าที่บ้านได้รับจดหมายของนางหรือไม่ ตอนนั้นนางจากไปอย่างเร่งร้อน บางทีพวกเขาอาจจะคิดว่านางตายไปแล้วก็ได้

ระหว่างที่ลู่ถงจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ดวงอาทิตย์ก็ค่อยๆ เคลื่อนคล้อยไปทางตะวันตก ในที่สุดรถม้าก็หยุดลงที่หน้าประตูเมือง

เสียงของคนขับรถม้าดังขึ้นที่ด้านนอก “คุณหนู ถึงอำเภอฉางอู่แล้วขอรับ!”

ถึงอำเภอฉางอู่แล้ว

อิ๋นเจิงประคองลู่ถงลงจากรถม้า หลังจากจ่ายเงินให้คนขับรถแล้ว นางก็เดินเข้าไปในเมืองกับลู่ถง

ลู่ถงเงยหน้าขึ้น จังหวะนั้น ภาพตรงหน้าเหมือนจะพร่ามัวไปวูบหนึ่ง

ยามนี้เป็นฤดูใบไม้ผลิ บนท้องถนนมีผู้คนและรถราอยู่ไม่น้อย สองฟากถนนมีแผงขายน้ำชาอยู่มากมาย บนโต๊ะมีขนมเปี๊ยะส้มและน้ำตาลงาตั้งอยู่ นอกจากนี้ยังมีแผงทำนายตัวอักษรและดวงชะตา ริมทะเลสาบในเมืองมีศาลาพักร้อนหลายแห่ง เงาของต้นหลิวสะท้อนอยู่บนผิวน้ำ ทำให้น้ำในทะเลสาบกลายเป็นสีเขียวเข้มบ้างอ่อนบ้างปะปนกันไป ทอดตามองไปก็เห็นผู้คนเดินผ่านไปมาไม่ขาดสาย บรรยากาศคึกคักมาก

แววยินดีปรากฏขึ้นในดวงตาของอิ๋นเจิง “คุณหนู อำเภอฉางอู่คึกคักเหลือเกิน”

ลู่ถงเหม่อมองภาพตรงหน้า

ตอนที่นางจากบ้านไปเป็นฤดูหนาว ซ้ำยังเกิดโรคระบาดพอดี บนท้องถนนจึงเงียบเหงาไร้ผู้คน ตอนนี้กลับมาบ้านอีกครั้ง อำเภอเล็กๆ แห่งนี้เจริญขึ้นมาก ซ้ำบรรยากาศก็คึกคัก แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจอย่างน่าประหลาด

ลู่ถงชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า “ไปกันเถอะ”

ถนนของอำเภอฉางอู่กว้างขึ้นมาก เมื่อก่อนพื้นถนนเป็นดิน พอถึงฤดูร้อนมีฝนตก บนท้องถนนก็เต็มไปด้วยดินโคลน แต่ตอนนี้ถนนกลับปูด้วยหินละเอียด ล้อรถม้าจึงแล่นผ่านไปได้อย่างมั่นคง

ร้านผ้าและร้านข้าวสารซึ่งเคยอยู่สองฝั่งถนนกลายเป็นร้านสุราและร้านน้ำชาที่ไม่คุ้นตา ทำให้ท้องถนนในยามนี้แตกต่างจากในอดีตโดยสิ้นเชิง

ลู่ถงอาศัยความทรงจำเดินไปตามท้องถนนช้าๆ บางครั้งก็ค้นพบร่องรอยของอดีตที่หลงเหลืออยู่ เช่นบ่อน้ำที่อยู่หน้าวัดทางประตูตะวันออก หรือรูปหล่อวัวสำริดที่ตั้งอยู่ในศาลเจ้าในเมือง

หลังจากเดินผ่านตรอกที่ห่างไกลจากแหล่งชุมชนแห่งหนึ่งแล้วเดินตรงไปอีกสองสามร้อยก้าว ลู่ถงก็หยุดเท้าลง

อิ๋นเจิงมองไปข้างหน้าแล้วก็อดตกใจไม่ได้ “คุณหนู...”

ตรงหน้าคือบ้านที่ทรุดโทรมมากหลังหนึ่ง

กำแพงดินและประตูบ้านถูกไฟเผาจนไหม้เกรียม ตัวบ้านยิ่งไม่มีเค้าในอดีตหลงเหลืออยู่ สิ่งที่เหลืออยู่ในตอนนี้มีเพียงท่อนไม้สีดำเกรียมซึ่งพอจะมองออกว่าเคยเป็นกรอบประตูเท่านั้น เมื่อยื่นหน้าไปดมใกล้ๆ ยังมีกลิ่นควันแสบจมูกอีกด้วย

อิ๋นเจิงมองลู่ถงอย่างไม่สบายใจ คุณหนูหยุดอยู่ตรงนี้ ย่อมหมายความว่าที่นี่คือบ้านของนาง

แต่ตอนนี้ที่นี่หลงเหลือเพียงแต่ซากปรักหักพังหลังจากเกิดไฟไหม้เท่านั้น

แล้วเจ้าของบ้านล่ะ?

ลู่ถงจ้องกรอบประตูไหม้เกรียมตาเขม็ง ใบหน้าของนางซีดลงเรื่อยๆ ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วจนยากจะก้าวเดินต่อไปได้

ในตอนนั้นเอง เสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นที่ด้านหลัง

“พวกเจ้าเป็นใคร มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้?”

ทั้งสองหันกลับไปก็เห็นหญิงชราซึ่งหาบขนมฝูหลิงไว้บนบ่าคนหนึ่ง กำลังมองมาด้วยสายตาสงสัย

อิ๋นเจิงมีสติปัญญาฉลาดเฉลียว นางรีบฉีกยิ้มก่อนจะเดินไปซื้อขนมฝูหลิงในหาบของหญิงชราพลางเอ่ยถาม “ท่านป้า คุณหนูของข้าเป็นญาติห่างๆ ของตระกูลลู่ เรามาที่นี่เพราะคิดจะมาขอพึ่งพิง แต่ทำไม... ที่นี่เกิดไฟไหม้งั้นหรือ ไม่ทราบว่าตอนนี้เจ้าของบ้านไปอยู่ไหนแล้วเจ้าคะ”

หญิงชราที่ขายขนมฝูหลิงได้ยินอิ๋นเจิงพูดถึง ‘ตระกูลลู่’ สีหน้าก็ผ่อนคลายลงมาก นางรับเงินไปจากอิ๋นเจิงพลางตอบ “มาขอพึ่งพิงตระกูลลู่หรือ?” นางเหลือบมองลู่ถงที่ยืนอยู่ด้านหลังอิ๋นเจิงแวบหนึ่งก่อนจะส่ายหน้า “บอกให้คุณหนูของเจ้ารีบกลับไปเสียเถอะ ที่นี่ไม่มีใครอยู่แล้ว”

“ไม่มีใครอยู่แล้ว?” อิ๋นเจิงเหลือบมองลู่ถงที่ยืนอยู่ด้านหลังก่อนจะถามยิ้มๆ “หมายความว่าอย่างไร”

หญิงชราถอนใจ “เจ้าไม่รู้หรือ? คนตระกูลลู่ตายหมดทั้งครอบครัว ตั้งแต่หนึ่งปีก่อนแล้ว”

“ตายไปหมดแล้ว?”

หญิงชราเงยหน้าขึ้นก็พบว่า คนที่โพล่งออกมาคือหญิงสาวที่เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาคนนั้น

จังหวะต่อมา เหรียญทองแดงพวงหนึ่งก็ถูกยัดเข้ามาในมือของนาง อิ๋นเจิงกว้านซื้อขนมฝูหลิงที่อยู่ในหาบชั้นบนสุดไปทั้งหมดพลางเอ่ยถามต่อว่า “เรามาจากต่างถิ่น ไม่ทราบเรื่องของตระกูลลู่ รบกวนท่านป้าช่วยเล่าให้เราฟังหน่อยเถิด เกิดอะไรขึ้นกับตระกูลลู่กันแน่?”

หญิงชราแอบคลำเหรียญทองแดงในมือก่อนจะตอบว่า “จะว่าไปตระกูลลู่ก็ช่างโชคร้ายนัก ก่อนหน้านี้ตระกูลลู่ได้บุตรเขยเป็นคนเมืองหลวง เพื่อนบ้านในตรอกต่างก็อิจฉามาก ใครจะไปรู้ว่า... เฮ้อ!”

สองปีก่อน ลู่โหรวบุตรสาวคนโตของตระกูลลู่ออกเรือน ครอบครัวสามีของนางเป็นตระกูลคหบดีในเมืองหลวง มีฐานะมั่งคั่งร่ำรวย สินสอดที่ส่งมามีจำนวนมากถึงสี่สิบหาบ เพื่อนบ้านเห็นแล้วต่างก็อิจฉามาก ลู่เหล่าเตีย*****เป็นครูสอนหนังสือธรรมดาคนหนึ่งในอำเภอฉางอู่ ซ้ำครอบครัวยังมีฐานะยากจน เดิมการแต่งงานครั้งนี้ตระกูลลู่ก็เป็นฝ่าย ‘อาจเอื้อมจนเกินงาม’ อยู่แล้ว มิหนำซ้ำคุณชายตระกูลคหบดีคนนั้นยังหน้าตาหล่อเหลาและอ่อนโยนอีกด้วย ทว่าเมื่อยืนคู่กับบุตรสาวคนโตของตระกูลลู่ซึ่งมีรูปโฉมงดงามก็นับได้ว่าเหมาะสมกันยิ่งนัก





____________________

* 1 ใน 24 ฤดูกาลของจีน มีความหมายว่าตื่นจากฤดูจำศีล กล่าวคือแมลงและสัตว์ที่จำศีลอยู่จะตื่นขึ้นมาหาอาหาร โดยทั่วไปจะตรงกับประมาณวันที่ 5 – 7 มีนาคมของทุกปี

** มะลิก้านแดง

*** ดอกป๊อบปี้สีแดง

**** แอพริคอต

***** บิดาแซ่ลู่

หลังจากออกเรือน ลู่โหรวก็ติดตามสามีไปอยู่เมืองหลวง

เดิมคิดว่าเป็นบุพเพสันนิวาสที่ยากจะพบพาน แต่ใครจะไปคิดว่า ลู่โหรวไปเมืองหลวงได้ไม่ถึงหนึ่งปี ตระกูลลู่ก็ได้รับข่าวจากเมืองหลวงว่า... ลู่โหรวตายแล้ว

ที่ส่งมาพร้อมกันยังมีข่าวลือที่ไม่น่าฟังอีกมากมาย ลู่เชียนบุตรชายคนที่สองของตระกูลลู่สนิทสนมกับพี่สาวมาตั้งแต่เด็ก เขาจึงหอบหิ้วสัมภาระเดินทางไปเมืองหลวงเพื่อสืบดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ สองสามีภรรยาตระกูลลู่รอไปรอมา สุดท้ายกลับได้รับหนังสือที่ทางการส่งมาฉบับหนึ่ง

หนังสือนั้นแจ้งว่า หลังจากลู่เชียนไปถึงเมืองหลวงก็บุกรุกบ้านของผู้อื่น ขโมยทรัพย์สิน ข่มเหงสตรี พอถูกเจ้าของบ้านจับได้จึงถูกนำตัวไปคุมขัง

อำเภอฉางอู่เล็กเพียงแค่นี้ เพื่อนบ้านใกล้เคียงเห็นลู่เชียนมาตั้งแต่เล็ก ทุกคนต่างก็รู้ว่าเขาเป็นคนที่มีจิตใจดีงาม สติปัญญาฉลาดหลักแหลม ซ้ำยังชอบออกหน้าเรียกร้องความยุติธรรมให้ผู้อื่น ดังนั้นจึงไม่มีใครเชื่อว่าเขาจะกระทำเรื่องเช่นนี้เลยสักคน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสองสามีภรรยาตระกูลลู่ ลู่เหล่าเตียโกรธแค้นอย่างหนัก เขาจึงเขียนหนังสือร้องทุกข์แล้วเดินทางไปฟ้องร้องที่เมืองหลวง แต่ยังไปไม่ถึงก็เจอพายุฝนเข้าระหว่างทาง เรือที่เขาโดยสารล่ม แม้แต่ซากศพก็ไม่เหลือให้เห็น

ระยะเวลาสั้นๆ เพียงแค่หนึ่งปี ลู่ฮูหยินต้องสูญเสียทั้งบุตรสาวบุตรชายและสามี นางย่อมไม่อาจทนรับได้ ด้วยเหตุนี้ นางจึงเสียสติไปในชั่วข้ามคืน

“ถึงจะเป็นบ้า แต่นางก็ไม่ได้ร้องไห้คร่ำครวญ วันๆ นางเอาแต่ถือป๋องแป๋งที่ลู่โหรวเคยเล่นสมัยเด็กไปนั่งร้องเพลงอยู่ที่ริมทะเลสาบ...” หญิงชราเล่าด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ “เพื่อนบ้านกลัวนางจะเกิดเรื่องก็พานางกลับมาบ้าน แต่จู่ๆ คืนวันหนึ่ง บ้านตระกูลลู่ก็เกิดไฟไหม้...”

สตรีซึ่งสติไม่สมประกอบคนหนึ่งทำตะเกียงน้ำมันล้มบนโต๊ะไม้ตอนกลางคืนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก บางทีนางอาจจะบังเอิญได้สติขึ้นมา พอเห็นบ้านที่ว่างเปล่าก็ไม่มีความกล้าที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ จึงตัดสินใจเผาทั้งบ้านและตัวเองเสีย เพื่อที่จะได้หลุดพ้นจากห้วงทุกข์

“ตระกูลลู่นี่เหมือนต้องคำสาปไม่มีผิด ภายในปีเดียวก็ตายกันจนหมดเกลี้ยง” หญิงชราเล่าให้อิ๋นเจิงฟัง “ข้าว่าพวกเจ้าอย่าเข้าใกล้ประตูบานนี้เลย เดี๋ยวจะพลอยเคราะห์ร้ายไปด้วย”

“ร่างของลู่ฮูหยินอยู่ที่ไหน?” ลู่ถงตัดบทคำพูดของนาง

หญิงชราหันไปมองลู่ถง แต่พอเห็นดวงตาล้ำลึกของอีกฝ่าย นางก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล หลังจากตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง นางก็ตอบว่า “ไฟที่ไหม้บ้านตระกูลลู่แรงมาก ซ้ำยังเป็นตอนกลางคืน กว่าจะมีคนรู้ก็สายเกินไป ไฟไหม้อยู่ตลอดทั้งคืน กว่าจะเข้าไปได้บ้านก็เหลือแต่เศษขี้เถ้า จะซ่อมก็ซ่อมไม่ได้ บ้านก็เลยถูกทิ้งไว้แบบนี้”

หญิงชราเห็นอิ๋นเจิงกับลู่ถงยังปักหลักยืนอยู่ตรงหน้าบ้านตระกูลลู่โดยไม่มีทีท่าจะจากไป นางจึงแบกหาบขึ้นมาบนบ่าพลางพึมพำว่า “สรุปแล้ว คนตระกูลลู่ตายอย่างแปลกประหลาด เกรงว่าคงไปแตะโดนอาถรรพ์อะไรเข้า ทางที่ดีพวกเจ้าอย่าเข้าใกล้ที่นี่จะดีกว่า บ้านที่มีคนตายแบบนี้ถือเป็นข้อห้าม ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็อย่าเสียใจภายหลังล่ะ” พูดจบก็แบกหาบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

อิ๋นเจิงหอบขนมฝูหลิงที่ซื้อจากหญิงชราเดินกลับไปหาลู่ถง แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดก็เห็นลู่ถงก้าวเข้าไปในบ้านเสียแล้ว

ไฟไหม้ครั้งนี้รุนแรงมากจนบ้านทั้งหลังไม่มีร่องรอยของอดีตหลงเหลืออยู่อีก รอบด้านมีเพียงฝุ่นละอองและเศษไม้ดำเกรียมเท่านั้น

ลู่ถงเดินดูรอบด้านอย่างเชื่องช้า

นางจากบ้านไปนาน ภาพมากมายในอดีตจึงไม่ค่อยชัดเจนนัก จำได้เพียงแค่ว่าเมื่อก่อนห้องโถงอยู่ค่อนเข้าไปด้านใน เชื่อมต่อกับห้องครัวที่อยู่ด้านหลัง ชายคากระเบื้องก็ต่ำมาก เวลาฝนตก ในลานบ้านจึงมักจะมีน้ำขัง แต่ในซากปรักหักพังซึ่งปะปนไปด้วยไม้ดำไหม้เกรียมแห่งนี้ นางมองไม่เห็นแล้วว่าตรงไหนเป็นลานบ้าน ตรงไหนเป็นห้องครัว

เท้าที่ย่ำลงไปบนซากปรักหักพังก่อให้เกิดเสียงแตกเบาๆ ลู่ถงก้มลงมองก็พบว่ามีส่วนหนึ่งของเครื่องปั้นดินเผาโผล่ออกมาท่ามกลางกองเศษอิฐเศษหิน

นางก้มลงเก็บเศษหินชิ้นหนึ่งขึ้นมา

มันเป็นเศษหินเขียว เดิมบนระเบียงทางเดินใกล้กับห้องครัวมีโอ่งหินเขียวใบหนึ่งตั้งอยู่ ในโอ่งใบนั้นมักจะมีน้ำสะอาดบรรจุเต็มโอ่งเสมอ ก่อนที่นางจะจากไปเมื่อเจ็ดปีก่อน นางยังเป็นคนตักน้ำถังสุดท้ายมาด้วยตัวเอง

อิ๋นเจิงเดินตามมามองกระเบื้องดำเกรียมรอบด้านแล้วก็อดหนาวสันหลังไม่ได้ “คุณหนู ออกไปก่อนดีไหมเจ้าคะ คนที่เจอเมื่อครู่นี้อาจจะพูดถูกก็ได้ อย่าว่าแต่...”

“อย่าว่าแต่อะไร?” ลู่ถงย้อนถาม “อย่าว่าแต่เรื่องที่เกิดขึ้นกับตระกูลลู่แปลกประหลาด ใช่หรือไม่?”

อิ๋นเจิงไม่กล้าพูดต่อ

ลู่ถงหลุบตาลง นางกำกระดิ่งลมที่เหลืออยู่เพียงครึ่งหนึ่งไว้ในฝ่ามือ ตามองซากปรักหักพังตรงหน้าพลางกล่าวเสียงเย็น “แปลกประหลาดมากจริงๆ”

ตาย ติดคุก ประสบอุบัติเหตุทางน้ำ ไฟไหม้...

ด้วยความบังเอิญที่เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นนี้ นางเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า ตระกูลลู่ไปเจอ ‘อาถรรพ์’ ที่ไหนเข้ากันแน่

“เมื่อครู่หญิงชราคนนั้นบอกว่าครอบครัวนั้นคือ ‘ตระกูลเคอแห่งเมืองหลวง’ งั้นหรือ?”

อิ๋นเจิงตั้งสติก่อนจะรีบตอบ “เจ้าค่ะ เห็นว่าเป็นตระกูลที่ทำกิจการเครื่องปั้นดินเผาในเมืองหลวงมานานแล้ว”

“ตระกูลเคอ...” ลู่ถงลุกขึ้นยืน “ข้าจะจำไว้!”


หลังจากนั้น ลู่ถงกับอิ๋นเจิงก็เที่ยวสืบข่าวเกี่ยวกับตระกูลลู่ไปทั่ว

ช่วงเวลากลางวันมักผ่านไปเร็วเสมอ พอใกล้ค่ำ ทั้งสองก็หาโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งเป็นที่พักแรม

พวกนางเดินทางมาเหน็ดเหนื่อย ซ้ำระหว่างทางยังไม่ค่อยได้กินอะไร อิ๋นเจิงจึงออกไปสั่งอาหารกับเถ้าแก่

ลู่ถงนั่งอยู่ในห้องเพียงลำพัง

บนโต๊ะมีขนมฝูหลิงที่อิ๋นเจิงซื้อมาจากหญิงชราวางอยู่ แต่แสงไฟสลัวจากตะเกียงทำให้เห็นเป็นแค่เงาดำตะคุ่มเท่านั้น

ดวงตาของลู่ถงฉายแววเยียบเย็น

นางอยู่บนภูเขามาเจ็ดปี สัมภาระที่มีเรียบง่ายมาก ของที่มีค่าที่สุดมีเพียงหีบยา นางกลับมาบ้านด้วยความคาดหวังเต็มอก แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นข่าวร้าย

แต่ไหนแต่ไรบิดาของนางก็อบรมสั่งสอนลูกๆ อย่างเข้มงวด ตอนเด็กถ้าใครทำความผิด ทั้งสามคนจะต้องถูกลงโทษพร้อมกัน สมัยเด็กลู่เชียนเคยต่อยตีกับผู้อื่น ซ้ำยังพูดจาไร้มารยาท เขาจึงถูกบิดาเฆี่ยนยี่สิบครั้งแล้วถูกบังคับให้ต้องไปขอโทษคู่กรณีด้วยตัวเอง คนทั้งอำเภอฉางอู่ต่างก็รู้ว่าตระกูลลู่อบรมสั่งสอนบุตรเข้มงวดสักแค่ไหน เขาจะกระทำเรื่องต่ำช้าอย่างการขโมยของและข่มเหงสตรีได้อย่างไร?

ลู่โหรวเสียชีวิต เรื่องที่ท่านพ่อประสบอุบัติเหตุทางน้ำยิ่งแปลกประหลาด จากอำเภอฉางอู่ถึงเมืองหลวงต้องโดยสารเรือเพียงระยะหนึ่งเท่านั้น เมื่อก่อนก็ไม่เคยได้ยินว่ามีเรือล่ม แต่ทำไมพอท่านพ่อเดินทางไปเมืองหลวงก็เกิดเรื่องขึ้น? ยังมีท่านแม่... แววตาของลู่ถงดำทะมึน

หนึ่งครอบครัวสี่ชีวิต ทยอยกันเกิดเรื่องภายในปีเดียว บนโลกไม่มีเรื่องบังเอิญแบบนี้แน่

ลู่ถงกำหมัดแน่น

ตอนนี้ท่านแม่ไม่เหลือแม้แต่ซากศพ ผู้คนในอำเภอฉางอู่ให้ข้อมูลได้ไม่ชัดเจน คดีของลู่เชียนต้องมีสำนวนคดีอยู่ในที่ว่าการที่เมืองหลวงแน่

ยังมีลู่โหรว...

คำตอบทั้งหมด บางทีคงต้องไปค้นหาที่เมืองหลวงเท่านั้น

เสียงฝีเท้าดังขึ้นที่ภายนอก จากนั้นอิ๋นเจิงก็ยกชามกระเบื้องเดินเข้ามาพลางบ่นพึมพำว่า

“คุณหนูไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่ตอนบ่าย ข้ายกโจ๊กร้อนๆ มาให้... กินรองท้องหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”

นางวางชามกระเบื้องลงบนโต๊ะก่อนจะหันมาพูดกับลู่ถงอีกว่า “สักเดี๋ยวกับข้าวก็มาเจ้าค่ะ”

สายตาของลู่ถงจับจ้องอยู่ที่ชามกระเบื้อง แต่ไม่มีทีท่าจะขยับเลยสักนิด

อิ๋นเจิงมองสีหน้าของนาง หลังจากคิดดูแล้วก็อดพูดปลอบไม่ได้ “คุณหนู เสียใจด้วยนะเจ้าคะ...”

นางรู้ว่าลู่ถงจากบ้านไปหลายปี บัดนี้กลับมาเห็นทุกอย่างเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงย่อมต้องเสียใจมาก แต่มาเจอเรื่องแบบนี้ อิ๋นเจิงเองก็เค้นสมองคิดหาถ้อยคำปลอบโยนไม่ได้ นางจึงได้แต่ปลอบใจตรงๆ แบบนี้

ลู่ถงถาม “อิ๋นเจิง เจ้าติดตามข้ามานานแค่ไหนแล้ว?”

อิ๋นเจิงชะงักก่อนจะตอบว่า “...ประมาณครึ่งปีแล้วเจ้าค่ะ”

“ครึ่งปี...” ลู่ถงมองตะเกียงบนโต๊ะ

อิ๋นเจิงเริ่มไม่สบายใจนัก ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงของลู่ถงก็เอ่ยขึ้นว่า “เราแยกกันตรงนี้เถอะ”

“คุณหนู!” อิ๋นเจิงมองนางด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ

อิ๋นเจิงเป็นสตรีในหอโคมเขียวซึ่งถูกบิดาผีพนันขายให้สถานเริงรมย์ตั้งแต่เด็ก นางมีหน้าตางดงาม สติปัญญาฉลาดเฉลียว แต่โชคชะตากลับเต็มไปด้วยอุปสรรค อายุสิบหกปีก็ติดกามโรค มามาผู้คุมหอไม่ยอมจ่ายเงินให้นางรักษา ซ้ำยังรังเกียจว่าตัวนางมีกลิ่นเหม็น ไม่สามารถรับแขกได้อีก คืนวันหนึ่ง มามาก็สั่งให้คนรับใช้ในหอนางโลมเอาเสื่อห่อร่างอิ๋นเจิงแล้วแบกไปทิ้งที่ป่าช้าตรงเชิงเขาลั่วเหมย

ตอนนั้นอิ๋นเจิงเหลือเพียงลมหายใจรวยรินและได้แต่นอนรอเวลาที่ลมหายใจจะหมดลงเท่านั้น ไม่คาดว่านางจะได้พบลู่ถงที่ป่าช้า

ลู่ถงแบกนางกลับขึ้นไปบนเขาแล้วรักษาโรคให้ หลังจากนั้น อิ๋นเจิงก็หายเป็นปกติ

จนถึงตอนนี้อิ๋นเจิงก็ยังไม่รู้ว่าทำไมลู่ถงถึงได้ไปที่ป่าช้าตอนดึกสงัดแบบนั้น นางเองก็ไม่เคยถาม

หญิงสาวผู้มีสีหน้าเย็นชาผู้นี้ดูเหมือนจะมีความลับซ่อนอยู่มากมาย นับแต่นั้นเป็นต้นมา อิ๋นเจิงก็ติดตามลู่ถงมาโดยตลอด ลู่ถงเคยบอกให้นางจากไปได้ แต่อิ๋นเจิงไม่เหมือนกับลู่ถง นางไม่มีบ้าน ไร้ญาติ และไม่อยากไปอยู่สถานเริงรมย์อีก คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าอยู่กับลู่ถงสบายใจที่สุด

ไม่นึกว่า วันนี้ลู่ถงจะออกปากไล่นาง

“คุณหนู” อิ๋นเจิงคุกเข่าลง “ข้าทำอะไรไม่ดีหรือเจ้าคะ?” นางเริ่มตื่นตระหนก “ทำไมจู่ๆ ถึงได้ไล่ข้า”

ลู่ถงเดินไปหยุดอยู่ที่ริมหน้าต่างโดยไม่ได้ตอบคำถามของนาง

ยามนี้ฟ้ามืดแล้ว อำเภอฉางอู่ในยามค่ำคืนไม่คึกคักเหมือนตอนกลางวัน แต่ยังคงเงียบเหงาเหมือนในอดีต

“วันนี้เจ้าก็ได้ยินแล้ว คนตระกูลลู่ของข้าตายหมดภายในปีเดียว” ลู่ถงทอดตามองถนนที่อยู่นอกหน้าต่าง แสงสลัวจากโคมไฟใต้ชายคาทำให้ใบหน้าของหญิงสาวดูซีดขาวกว่าปกติ “แต่ข้าไม่เชื่อว่าบนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มต้นจากข่าวการตายของพี่สาวข้า ในอำเภอฉางอู่ไม่เหลือคนที่สนิทสนมคุ้นเคยกับตระกูลลู่ หากอยากจะรู้ความจริงก็มีแต่ต้องไปเผชิญหน้ากับคนตระกูลเคอที่เมืองหลวงเท่านั้น” นางเอ่ย “เรื่องนี้มีพิรุธ ข้าจะไปเมืองหลวง”

“เมืองหลวง?” อิ๋นเจิงลืมความตื่นตระหนกไปโดยสิ้นเชิง “ข้าไปเมืองหลวงกับคุณหนูได้ เหตุใดต้องไล่ข้าไปด้วย?”

ลู่ถงไม่พูดอะไร นางปิดหน้าต่างแล้วเดินกลับไปนั่งลงที่โต๊ะ

บนโต๊ะมีขนมฝูหลิงวางอยู่ หลังจากวิ่งวนไปทั่วตลอดทั้งวัน ขนมฝูหลิงที่เก็บไว้ในอกเสื้อก็แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย พอถูกลมพัด เศษขนมก็ปลิวไปทั่ว ทำให้โต๊ะดูราวกับถูกปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง

เสียงของนางเยียบเย็นราวกับถูกขวางกั้นด้วยหมอกหนา “ท่านยายที่ขายขนมบอกแล้วไม่ใช่หรือ พี่รองของข้าไปเมืองหลวงก็กลายเป็นคนชั่วช้าที่ข่มเหงสตรี ปล้นชิงทรัพย์สินของผู้อื่น ท่านพ่อของข้าจะไปฟ้องร้อง เรือก็บังเอิญล่ม แม้กระทั่งท่านแม่ของข้าที่ไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง อยู่ดีๆ บ้านก็เกิดไฟไหม้จนไม่มีอะไรเหลือเลย” นางหันไปมองอิ๋นเจิง ดวงตาดำสนิทซึ่งอยู่ใต้แสงไฟเปล่งประกายเจิดจ้าจนน่ากลัว “ถ้าข้าไปเมืองหลวง จะรู้ได้อย่างไรว่าจะไม่เป็นรายถัดไป?”

ตอนแรกอิ๋นเจิงยังไม่เข้าใจ แต่พอเข้าใจความหมายในคำพูดของลู่ถง สันหลังของนางก็หนาวเยือกขึ้นมาทันที

คนตระกูลลู่ตายอย่างมีพิรุธ แทนที่จะพูดว่าเจออาถรรพ์ ไม่สู้พูดว่าไปล่วงเกินใครบางคนเข้าน่าจะถูกต้องกว่า ซ้ำฝ่ายตรงข้ามยังสามารถปลิดชีวิตของคนทั้งตระกูลได้อย่างง่ายดาย

คนธรรมดาจะทำเช่นนี้ได้หรือ?

ลู่ถงมองนางพลางพูดเสียงเรียบ “ไปเมืองหลวงครั้งนี้มีอันตรายรอบด้าน ในเมื่อข้าต้องการสืบหาความจริงเกี่ยวกับตระกูลลู่ ก็ต้องเผชิญหน้ากับคนที่อยู่เบื้องหลัง เจ้าไม่ได้เป็นอะไรกับตระกูลลู่ ไยต้องเข้ามาพัวพันด้วย ไม่สู้จากไปตั้งแต่ตอนนี้ นับแต่นี้ไปก็ใช้ชีวิตของเจ้าอย่างสงบสุขเถอะ”

“เช่นนั้น ข้าก็ยิ่งจากไปไม่ได้!” อิ๋นเจิงเงยหน้าขึ้นพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ในเมื่อคุณหนูคิดจะทำการใหญ่ก็ต้องมีผู้ช่วย ถึงข้าจะทำอะไรได้ไม่คล่องแคล่วนัก แต่พูดถึงเรื่องคบค้าสมาคมกับผู้อื่นก็นับว่ายังพอทำเนา บางทีอาจจะช่วยสืบข่าวให้คุณหนูได้ เราไปด้วยกันสองคนย่อมมีโอกาสทำการสำเร็จมากกว่าคนเดียวนะเจ้าคะ”

เห็นลู่ถงยังคงไม่หวั่นไหว อิ๋นเจิงก็พูดต่อด้วยความจริงใจ “ยิ่งไปกว่านั้น คุณหนูเองก็ทราบดี นอกจากติดตามคุณหนู ข้าก็ไม่มีที่อื่นให้ไปอีกแล้ว ถึงตอนนี้คุณหนูจะรักษาอาการป่วยของข้าหายแล้ว แต่ไม่แน่ว่าวันไหนอาการอาจจะกำเริบขึ้นมาอีกก็เป็นได้...” พูดถึงตรงนี้ ความโศกเศร้าก็ผุดขึ้นมาในหัวใจ “บนโลกนี้ มีเพียงคุณหนูเท่านั้นที่ไม่รังเกียจข้า”

นางเป็นหญิงนางโลมซึ่งป่วยเป็นกามโรค คนทั่วไปได้ยินก็มีแต่จะพากันหลีกหนี หรือไม่ก็มองนางด้วยสายตาแปลกๆ มีเพียงลู่ถงเท่านั้นที่ปฏิบัติต่อนางเหมือนคนธรรมดาคนหนึ่ง และมีแต่อยู่ข้างกายลู่ถงเท่านั้น อิ๋นเจิงถึงจะรู้สึกสบายใจ

“คุณหนูช่วยชีวิตข้าไว้ ชีวิตข้าก็เป็นของคุณหนู ต่อให้เบื้องหน้าเป็นถ้ำเสือบึงมังกร ต่อให้เป็นภูเขาดาบทะเลเพลิง ข้าก็จะบุกไปเป็นเพื่อนคุณหนู”

ถึงคำพูดจะห้าวหาญ แต่ผู้พูดกลับไม่ค่อยมั่นใจนัก นางมองคนตรงหน้าพลางรอคอยคำตอบด้วยความกระวนกระวาย

ในห้องเงียบสงัด ผ่านไปครู่หนึ่ง ลู่ถงถึงได้เอ่ยว่า “ลุกขึ้นเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปด้วย”

อิ๋นเจิงดีใจมาก รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนจะวิ่งออกไปข้างนอกราวกับกลัวลู่ถงจะเปลี่ยนใจ พอไปถึงประตูก็หันกลับมาพูดยิ้มๆ ว่า “เราตกลงกันแล้วนะเจ้าคะ คุณหนูอย่าได้ผิดคำพูด... กับข้าวน่าจะเสร็จแล้ว ข้าจะไปเร่งให้พวกเขารีบยกขึ้นมา คุณหนูกินเสร็จก็รีบพักผ่อน ในเมื่อจะไปเมืองหลวง เราก็ต้องเร่งเดินทางอีกแล้ว เราจะต้องรักษากำลังวังชาไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้ตัวเองเหนื่อยจนเกินไป...”

หลังจากนางจากไปแล้ว ลู่ถงก็ลุกขึ้นยืน

ตะเกียงบนโต๊ะเหลือเพียงเปลวไฟสีส้มริบหรี่เท่านั้น ลู่ถงหยิบโคมที่วางอยู่ตรงหน้าโต๊ะตัวเตี้ยขึ้นมา ไม่นานนัก เปลวไฟริบหรี่ในตะเกียงก็ไหววูบก่อนจะดับไปในที่สุด

ประกายไฟที่เหลืออยู่ระเบิดออกมาจากตะเกียงที่แห้งไปแล้ว พอมองไปก็พบว่าเศษไส้ตะเกียงที่ระเบิดออกมากระจายอยู่รอบๆ นั้นดูราวกับดอกไม้เล็กๆ ดอกหนึ่ง

ไส้ตะเกียงระเบิดเป็นรูปดอกไม้ นับว่าเป็นลางดี

ลู่ถงมองเศษขี้เถ้าตรงหน้าเงียบๆ แสงจากโคมไฟที่สะท้อนอยู่ในดวงตาดูราวกับเปลวไฟร้อนแรงในยามค่ำคืนที่แสนมืดมิด

ไส้ตะเกียงราวกับแย้มเย้ย...

นับเป็นลางดี ดูท่า การเดินทางไปเมืองหลวงครั้งนี้คงจะราบรื่นดี

บางทีลางดีที่ว่าอาจจะเป็นความจริง การเดินทางไปเมืองหลวงของนางจึงราบรื่นมาก

กว่าพวกลู่ถงจะไปถึงเมืองหลวงก็อีกหนึ่งเดือนให้หลัง

อิ๋นเจิงส่งหนังสือเข้าเมืองให้ทหารรักษาเมือง จากนั้นก็เดินตามลู่ถงเข้าไปในประตูเมือง เพียงย่างเท้าลงบนท้องถนน ความเจริญรุ่งเรืองของเมืองเซิ่งจิงก็ทำให้นางถึงกับตาพร่า อิ๋นเจิงทอดถอนใจ “สมเป็นเมืองเซิ่งจิงจริงๆ!”

หลังจากเดินผ่านประตูเมืองชั้นใน ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นคึกคักขึ้นมา รอบด้านเต็มไปด้วยร้านสุราใหญ่น้อย ร้านน้ำชายิ่งมีอยู่ทั่วทุกหนแห่ง สตรีในชุดกระโปรงผ้าแพรสีแดงกำลังขายดอกท้อ ทำให้กลิ่นหอมกรุ่นกำจายไปทั่ว ผู้คนในเมืองมีจำนวนมากจนถึงกับเดินชนกันไปมา โคมไฟที่แขวนอยู่ในร้านสุราประดับด้วยม่านไข่มุกเส้นบาง เมื่อสะท้อนกับแสงแดดก็เปล่งประกายระยิบระยับจับตา

ท้องฟ้าสดใสไร้เมฆ ท้องถนนคึกคักเต็มไปด้วยผู้คน ช่างเป็นภาพที่น่าหลงใหลเหลือเกิน

ระหว่างที่อิ๋นเจิงยังทอดถอนใจอยู่นั้น ลู่ถงก็รั้งสายตากลับแล้วพูดว่า “ไปหาโรงเตี๊ยมพักก่อนเถอะ”

ทั่วทุกพื้นที่ของเมืองหลวงล้วนมีค่าราวกับทองคำ ราคาค่าห้องย่อมสูงตามไปด้วย ทั้งสองหาโรงเตี๊ยมเล็กๆ ที่นับได้ว่าสะอาดสะอ้านแห่งหนึ่งเป็นที่พัก จากนั้นอิ๋นเจิงก็ไปเตรียมอาหาร ลู่ถงจึงลงไปข้างล่างก่อน

โรงเตี๊ยมตั้งอยู่ทางตะวันตกของเมือง ห่างจากถนนใต้ที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดค่อนข้างมาก ค่าห้องจึงไม่แพงนัก คนที่มาพักที่นี่ส่วนใหญ่เป็นพ่อค้าที่มาทำการค้าที่เมืองเซิ่งจิง

ลู่ถงเดินไปที่โต๊ะตัวยาว เถ้าแก่ซึ่งเป็นชายวัยกลางคนสวมชุดตัวยาวสีน้ำตาลแดงกำลังก้มหน้าก้มตาดีดลูกคิดอยู่ จู่ๆ ก็ได้ยินคนเอ่ยถามว่า “เถ้าแก่ ใกล้ๆ นี่มีร้านขายเครื่องปั้นดินเผาบ้างหรือไม่?”

เถ้าแก่เงยหน้าขึ้นก็เห็นหญิงสาวอายุน้อยคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า

สตรีชาวเมืองหลวงส่วนใหญ่มักมีรูปร่างสูงโปร่งบุคลิกร่าเริงเปิดเผย แต่หญิงสาวตรงหน้านางนี้กลับตัวเล็กกว่ามาก นางมีใบหน้ารูปไข่ ดวงตาดำขลับเปล่งประกายสุกใส ผิวก็ขาวมาก รูปร่างของนางผอมบาง บนร่างสวมกระโปรงแพรต่วนสีขาวเรียบๆ ผมดำขลับถักเป็นเปียเอียงๆ แล้วทัดดอกไม้แพรสีขาวดอกหนึ่งไว้ตรงข้างหู งดงามราวกับดอกบัวที่เพิ่งโผล่พ้นผิวน้ำ

หญิงงามเช่นนี้ดูราวกับหยกงามซึ่งถูกเลี้ยงดูขึ้นมาท่ามกลางขุนเขาเขียวขจีและลำน้ำไม่มีผิด

เถ้าแก่ยิ้ม “แม่นางไม่ใช่คนที่นี่สินะ มาจากซูหนานใช่หรือไม่?”

ลู่ถงไม่พยักหน้าแต่ก็ไม่ปฏิเสธ นางเพียงแค่ยิ้มบางพลางเอ่ยถามว่า “ได้ยินว่าเครื่องปั้นดินเผาของตระกูลเคอแห่งเมืองเซิ่งจิงมีชื่อเสียงมาก ไม่ทราบเถ้าแก่รู้ไหมว่า ถ้าอยากจะซื้อเครื่องปั้นดินเผาของตระกูลเคอต้องไปซื้อที่ไหน?”

ยังไม่ทันได้คำตอบจากเถ้าแก่ แขกคนหนึ่งที่กำลังกินข้าวอยู่ในห้องโถงก็ชิงร้องขึ้นมาเสียก่อน “ตระกูลเคอ? เครื่องปั้นดินเผาของตระกูลเคอมีอะไรดี ก็แค่บังเอิญโชคดีเท่านั้น”

ลู่ถงหันไปมองก็พบว่าผู้พูดเป็นชายฉกรรจ์ซึ่งแต่งกายเยี่ยงพ่อค้าคนหนึ่ง นางชะงักเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามว่า “พี่ชาย คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร?”

พ่อค้าคนนั้นได้ยินคำว่า ‘พี่ชาย’ ก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที “เดิมตระกูลเคอก็ค้าขายเครื่องปั้นดินเผาอยู่ในเมืองหลวงอยู่แล้ว แต่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ามีฝีมือโดดเด่นกว่าผู้อื่นตรงไหน ชื่อเสียงก็ไม่โด่งดังสักเท่าไหร่ แต่เมื่อหนึ่งปีก่อน ไม่รู้ไปโชคดีมาจากไหน บ่าวของจวนราชครูเลือกซื้อจานชามของตระกูลเคอไปใช้ในงานเลี้ยงวันเกิดของท่านราชครู

งานเลี้ยงวันเกิดของใต้เท้าชีคึกคักมาก ตระกูลเคอก็เลยพลอยมีหน้ามีตาไปด้วย นับแต่นั้นเป็นต้นมา บ้านขุนนางหลายๆ บ้านในเมืองหลวงก็ซื้อเครื่องปั้นดินเผาจากตระกูลเคอ ทำให้เครื่องปั้นดินเผาของตระกูลเคอมีชื่อเสียงโด่งดังขึ้น”

พ่อค้าเล่าถึงตรงนี้ก็ยกถ้วยชาตรงหน้าขึ้นมาดื่มลงไปอึกใหญ่ก่อนจะเอ่ยด้วยความคับแค้นใจ “ระยะนี้ตระกูลเคอแทบจะกุมการค้าเครื่องปั้นดินเผาทั้งหมดในเมืองเซิ่งจิงไว้แต่เพียงผู้เดียว แม้แต่โจ๊กคำหนึ่งก็ไม่ยอมแบ่งให้ตระกูลอื่น ตอนนี้คนที่ค้าขายเครื่องปั้นดินเผาในเมืองหลวงมีแต่ตระกูลเคอเท่านั้น มีส่วนแบ่งของตระกูลอื่นเสียที่ไหน?”

บางทีพ่อค้าผู้นี้คงจะเป็นหนึ่งในคนที่ถูกตระกูลเคอทำร้ายจนไม่มีแม้แต่โจ๊กให้กิน พอเห็นลู่ถงนิ่งเงียบ เขาจึงเกลี้ยกล่อมว่า “น้องสาว อย่าไปซื้อเครื่องปั้นดินเผาจากตระกูลเคอเลย ตอนนี้เครื่องปั้นดินเผาของตระกูลเคอขายให้แต่ขุนนางเท่านั้น ไม่เห็นการค้าเล็กๆ อยู่ในสายตาหรอก ไยต้องหาเรื่องให้ตัวเองอารมณ์เสียด้วย”

รอยยิ้มในดวงตาของลู่ถงจางหายไป แต่ปากยังคงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พี่ชายพูดเช่นนี้ ข้าก็ยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่ อยากเห็นนักว่าเครื่องปั้นดินเผาของพวกเขาจะงดงามสักแค่ไหน ถึงทำให้จวนราชครูที่เห็นของดีจนเคยชิน... หวั่นไหวได้”

“ถ้าคุณหนูอยากซื้อเครื่องปั้นดินเผาของตระกูลเคอจริงๆ ก็ไม่ใช่เรื่องยาก” เถ้าแก่ชี้ทางให้ลู่ถงอย่างยิ้มแย้ม “จวนตระกูลเคออยู่ทางใต้ของเมือง เดินตามถนนสายนี้ไปเรื่อยๆ จะเห็นสะพานลั่วเยว่ ท่านก็เดินตามสะพานไป สุดปลายสะพานมีหอชื่อเฟิงเล่อ ใต้หอนั้นมีตรอกแห่งหนึ่ง เดินผ่านตรอกไปก็จะเห็นจวนตระกูลเคอแล้ว”

ลู่ถงกล่าวขอบคุณเถ้าแก่กับพ่อค้าก่อนจะเดินกลับขึ้นไปชั้นบน อิ๋นเจิงซึ่งเตรียมอาหารเสร็จแล้วเร่งลู่ถงว่า “คุณหนู กินก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

ลู่ถงนั่งลงที่โต๊ะก่อนจะหยิบชามกับตะเกียบขึ้นมา อิ๋นเจิงลองถามหยั่งเชิงว่า “คุณหนู เมื่อครู่ข้าได้ยินท่านถามเรื่องจวนตระกูลเคอจากคนที่อยู่ข้างล่าง...”

ลู่ถงเอ่ย “กินข้าวเถอะ กินเสร็จแล้ว ข้าจะไปจวนตระกูลเคอเสียหน่อย”

พ่อค้าบอกว่า ตระกูลเคอเริ่มโชคดีตั้งแต่หนึ่งปีก่อน หนึ่งปีก่อนก็คือเวลาที่ลู่โหรวป่วยตาย

แบบนี้จะไม่ให้ผู้อื่นคิดมากได้อย่างไร


ถนนใต้คึกคักกว่าทางตะวันตกของเมืองมาก

สะพานลั่วเยว่เต็มไปด้วยผู้คน แม้แต่สายลมที่โชยผ่านมาก็หอบเอากลิ่นหอมของเครื่องสำอางลอยปะปนมาด้วย ใต้ราวสะพานแขวนโคมรูปเขาวัวอยู่หลายดวง ว่ากันว่าเมื่อถึงยามค่ำคืนที่ท้องฟ้ากระจ่างใส แสงจากโคมไฟจะสะท้อนกับผิวน้ำ ทำให้ดูเหมือนมีพระจันทร์เสี้ยวสีเงินยวงตกลงไปในผืนน้ำ

เดินผ่านตรอกใต้หอเฟิงเล่อไป ประตูบานใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ป้ายที่อยู่เหนือประตูเขียนไว้ว่า ‘จวนตระกูลเคอ’

ที่นี่คือบ้านที่ตระกูลเคอเพิ่งซื้อมาใหม่

ตอนนี้เป็นยามเที่ยง คนรับใช้ในชุดสีเขียวคนหนึ่งกำลังนั่งพิงประตูสัปหงกอยู่ ถึงตระกูลเคอจะฐานะมั่งคั่งแต่กลับเข้มงวดและตระหนี่กับคนรับใช้ คนเฝ้าประตูมีแค่ไม่กี่คน แม้ตกดึกจะทำงาน กลางวันก็ยังต้องทำต่อ จึงหละหลวมไปบ้าง ในขณะที่กำลังง่วงอยู่นั้น จู่ๆ ก็ได้ยินคนเอ่ยขึ้นว่า

“พี่ชาย นายท่านของบ้านท่านคือ ‘เคอเฉิงซิง’ ใช่หรือไม่?”

คนเฝ้าประตูสะดุ้งตื่น พบว่าตรงหน้ามีหญิงสาวสองคนยืนอยู่ตรงหน้า หนึ่งในนั้นใช้ผ้าแพรปิดบังใบหน้า

เขาตอบ “ใช่ พวกท่าน...”

“คุณหนูของข้าเป็นญาติผู้น้องของอดีตฮูหยิน วันนี้มาขอพบฮูหยินผู้เฒ่าเคอ”

ในสวนจวนตระกูลเคอมีดอกเสาเย่าบานสะพรั่ง

ฮูหยินผู้เฒ่าเคอไม่ชอบความเรียบง่าย คนทำการค้าเช่นนางชื่นชอบความครึกครื้นมีชีวิตชีวา หลังจากซื้อบ้านหลังนี้ นางก็ให้คนขุดกอไผ่ทิ้งแล้วถมสระน้ำทำเป็นสวนดอกไม้ ในสวนปลูกดอกไม้ไว้มากมายหลายชนิด ดังนั้นจึงมีดอกไม้บานตลอดทั้งปี

ยามนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าเคอกำลังนั่งดูสาวใช้ปักพัดอยู่บนตั่งยาวในห้องโถง นางหยิบขนมส้มน้ำผึ้งกับเกาลัดต้มใส่ปากเป็นพักๆ แต่สีหน้ากลับดูไม่ค่อยพอใจนัก เพราะขนมวันนี้ค่อนข้างจืด

คนเฝ้าประตูเดินเข้ามารายงานเสียงเบา “ฮูหยินผู้เฒ่า ข้างนอกมีคนมาขอพบขอรับ บอกว่าเป็นญาติผู้น้องของอดีตฮูหยิน...”

สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเคอเปลี่ยนไปทันที น้ำเสียงก็สูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ญาติผู้น้องของใครนะ?”

คนเฝ้าประตูทำคอย่น “อดีตฮูหยินขอรับ...”

ฮูหยินผู้เฒ่าเคอขมวดคิ้ว “คนตระกูลลู่ไม่ได้ตายไปหมดแล้วหรอกหรือ ทำไมถึงไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีญาติผู้น้องอะไรนี่ด้วย?”

มามาที่อยู่ข้างกายเอ่ย “บางทีอาจจะเป็นญาติจนๆ ที่แทบจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันก็ได้ นางไม่รู้เรื่องของตระกูลลู่ก็เลยคิดจะฉวยโอกาสมาเกาะกินหาผลประโยชน์อย่างไรเล่าเจ้าคะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเคอคิดตาม แล้วก็สั่งคนเฝ้าประตูว่า “ไม่ต้องสนใจ ไล่ไปเสียก็หมดเรื่อง”

คนเฝ้าประตูรับคำสั่งแล้วเดินออกไป แต่ไม่นานนักก็กลับมาใหม่

ฮูหยินผู้เฒ่าเคอรำคาญ “ยังไม่ไปอีกรึ?”

“ยังขอรับ...” คนเฝ้าประตูลำบากใจ “คนที่มาบอกว่านางใกล้ชิดสนิทสนมกับอดีตฮูหยินมาก ได้ยินว่าตระกูลลู่เกิดเรื่องก็เลยคิดจะมาเอาสินเดิมของอดีตฮูหยินกลับคืนไปขอรับ...”

“สินเดิม?” สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเคอเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งในชั่วพริบตา “เป็นพวกตกอับไม่รู้กฎเกณฑ์จากที่ไหนกัน สินเดิม? ตระกูลลู่ของนางมีสินเดิมอะไร!”

คนเฝ้าประตูกลืนน้ำลายอึกหนึ่งก่อนจะเอ่ยอย่างระมัดระวัง “นางบอกว่า ถ้าไม่ได้พบฮูหยินผู้เฒ่า นางจะยกม้านั่งมานั่งที่หน้าประตูแล้วก็จะไล่ถามเพื่อนบ้านไปทีละบ้านว่าญาตินางอยู่ไหน ฮูหยินผู้เฒ่า ข้างนอกมีคนเดินผ่านไปผ่านมา ถ้าเรื่องนี้แพร่กระจายออกไปเกรงว่าคงจะไม่ค่อยดีนัก...”

สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเคอเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ ผ่านไปครู่หนึ่ง นางก็เปล่งเสียงลอดไรฟันว่า “เรียกนางเข้ามา!”

ลู่ถงเดินตามคนรับใช้ของตระกูลเคอเข้าไปในบ้าน ส่วนอิ๋นเจิงรออยู่ด้านนอก

เพียงก้าวผ่านประตูเข้าไปก็เจอกับสวนดอกเสาเย่า สวนดอกไม้ของตระกูลเคอใหญ่มาก ดอกไม้ก็กำลังบานสะพรั่ง เพียงก้าวเข้าไปก็เหมือนหลงเข้าไปอยู่ในดงดอกไม้ ทั่วทั้งบ้านเต็มไปด้วยกลิ่นหอมอบอวล

ลู่ถงหลุบตาลง

ลู่โหรวแพ้เกสรดอกไม้ แค่เข้าใกล้ดอกไม้ก็จะมีผื่นขึ้นทั้งตัว ในบ้านตระกูลลู่จึงไม่เคยมีดอกไม้แม้แต่ดอกเดียว แต่จนใจที่ลู่โหรวเองกลับชอบดอกไม้มาก ท่านแม่จึงเอาเศษผ้ามาทำเป็นดอกไม้ปลอมปักไว้ในแจกัน ทำให้ในบ้านมีสีสันขึ้นมาบ้าง

ทว่าตระกูลเคอดูเหมือนจะไม่สนใจเรื่องนี้ ในบ้านจึงเต็มไปด้วยดอกไม้หลากหลายชนิดที่กำลังแข่งกันเบ่งบาน

พอไปถึงห้องโถงใหญ่ก็เห็นสตรีสูงวัยนางหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ฮวาหลี นางมีใบหน้ายาว หางตาเรียวแต่ปลายตกลง ริมฝีปากบางทาชาดสีสด บนร่างสวมชุดยาวสีแดงลิ้นจี่ปักลายเถาองุ่น ใบหูประดับด้วยต่างหูทองคำรูปน้ำเต้าหนักอึ้ง ถึงนางจะแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเครื่องประดับราคาแพง แต่มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนจิตใจคับแคบ

ลู่ถงทำความเคารพฮูหยินผู้เฒ่าเคอ “ข้าน้อยหวังอิงอิง คารวะฮูหยินผู้เฒ่า”

หญิงชรากวาดตามองลู่ถงด้วยสายตาของผู้ที่เหนือกว่าโดยไม่พูดอะไรสักคำ หญิงสาวนางนี้สวมเสื้อสีน้ำตาลที่ซักจนซีด ตรงข้อศอกมีรอยปะเล็กๆ ท่าทางยากจนข้นแค้น สายตาของฮูหยินผู้เฒ่าเคอเลื่อนไปที่ผ้าแพรบนใบหน้าของลู่ถงแล้วก็ขมวดคิ้วฉับ “สวมผ้าคลุมหน้าทำไม?”

“อิงอิงล้มป่วยระหว่างทางมาเมืองหลวง ผื่นแดงบนหน้ายังไม่หายเป็นปกติ” ลู่ถงพูดเสียงเบา “ไม่กล้าทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าขัดตาเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเคอเห็นรอยผื่นแดงบนลำคอของนาง หัวใจก็กระตุกวูบ นางโบกมือแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความเกรงใจสักนิด “เช่นนั้น ก็ถอยไปห่างๆ”

ลู่ถงถอยหลังไปสองก้าวตามที่อีกฝ่ายสั่ง

หลี่มามานวดบ่าให้ฮูหยินผู้เฒ่าเคอพลางถามยิ้มๆ ว่า “แม่นางอิงอิงเป็นคนที่ไหนหรือ?”

ลู่ถงตอบ “ข้าน้อยเป็นชาวซูหนาน”

“ซูหนาน?” ฮูหยินผู้เฒ่าเคอกวาดตามองนาง “ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าตระกูลลู่มีญาติที่ซูหนาน”

“มารดาของพี่โหรวเป็นอาห่างๆ ของอิงอิง... อิงอิงย้ายตามท่านพ่อท่านแม่ไปอยู่ที่ซูหนานตั้งแต่เด็ก ตอนนั้นท่านแม่สุขภาพอ่อนแอ ท่านพ่อเองก็ล้มป่วยกะทันหัน อาหญิงเคยบอกว่าเห็นอิงอิงเป็นเหมือนลูกสาวแท้ๆ วันหน้าถ้ามีปัญหาอะไรให้ไปขอความช่วยเหลือที่อำเภอฉางอู่” พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของลู่ถงก็แฝงด้วยแววโศกเศร้าที่สมจริง “ตอนนี้ท่านพ่อท่านแม่จากไปแล้ว อิงอิงเดินทางไปอำเภอฉางอู่ด้วยความยากลำบาก แต่พอไปถึงกลับได้ข่าวว่าอาหญิง...”

ฮูหยินผู้เฒ่าเคอแอบถอนใจด้วยความโล่งอก ไม่ผิดจากที่หลี่มามาพูด หวังอิงอิงผู้นี้คือญาติตกอับที่หวังจะมาเกาะกินหาผลประโยชน์ ดูท่าคงอยากจะมาหลอกเอาเงินสินะ

คิดได้เช่นนี้ นางก็ไม่มีความอดทนหลงเหลืออยู่อีก “เจ้ามาหาลู่ซื่อ* แต่นางป่วยตายไปนานแล้ว ตอนนี้ตระกูลเคอไม่มีคนผู้นั้น... ยิ่งไปกว่านั้น” นางยิ้มเสแสร้ง “เจ้าบอกว่าลู่ซื่อกับเจ้าสนิทกันเหมือนพี่น้อง แต่ข้าไม่เคยได้ยินนางพูดถึงเจ้ามาก่อน ใครจะรู้ว่าคำพูดของเจ้าเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ?”

“ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ต้องกังวลไป อิงอิงเคยอยู่ที่อำเภอฉางอู่มาระยะหนึ่ง เพื่อนบ้านต่างก็รู้จักกันดี ฮูหยินผู้เฒ่าแค่ส่งคนไปสืบดูที่อำเภอฉางอู่ก็จะรู้แล้วว่าเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเคอสะอึก หลี่มามาที่อยู่ด้านข้างรีบพูดว่า “แม่นาง อดีตฮูหยินจากไปแล้ว ต่อให้ท่านคิดจะมาพึ่งพิง ทว่านายท่านเคอก็แต่งภรรยาใหม่ไปแล้ว นับว่าสิ้นวาสนากับอดีตฮูหยิน สตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือนเช่นท่านมาอยู่ที่นี่ย่อมเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสม ถ้าข่าวแพร่กระจายออกไปจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของท่านได้” นางเชื่อว่าคำพูดของตัวเองมีเหตุผล มีหญิงสาวที่ไหนจะไม่สนใจชื่อเสียงของตัวเองบ้าง ต่อให้คิดอยากจะมาฉกฉวยผลประโยชน์ก็ต้องพิจารณาก่อนว่าคุ้มค่าหรือไม่

ดวงตาของลู่ถงเปล่งประกายวูบ

ภรรยาใหม่...

ลู่โหรวเพิ่งจากไปปีเดียว เคอเฉิงซิงก็แต่งงานใหม่เสียแล้ว

มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของนางกำเป็นหมัดแน่น แต่ใบหน้ากลับประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “อิงอิงทราบดีว่าฐานะของตัวเองอิหลักอิเหลื่อ ย่อมไม่กล้าอยู่ที่จวนตระกูลเคอ เมื่อครู่ข้าได้แจ้งพี่ชายที่เฝ้าประตูแล้วว่า ข้ามาครั้งนี้ เพื่อมาเอาสินเดิมของพี่สาวกลับไป”

พอนางกล่าวคำพูดนี้ออกมา ในห้องก็เหลือเพียงความเงียบ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ฮูหยินผู้เฒ่าเคอถึงได้เอ่ยขึ้นช้าๆ “เจ้าว่าอะไรนะ?”

ลู่ถงพูดต่อราวกับมองไม่เห็นแววตาดำทะมึนของนาง “อาหญิงเคยรับอิงอิงไว้เลี้ยงเป็นลูก อิงอิงจึงนับได้ว่าเป็นคนตระกูลลู่ครึ่งหนึ่ง ในเมื่อนายท่านเคอสิ้นวาสนากับพี่สาวของข้าแล้ว ซ้ำพี่สาวของข้าเองก็ไม่เคยให้กำเนิดบุตรธิดา สินเดิมย่อมสมควรต้องคืนให้แก่ตระกูลลู่ อิงอิงจะเก็บไว้แทนเอง”

“แต่ไหนแต่ไร หลังจากภรรยาเสียชีวิต ครอบครัวของสามีก็สมควรคืนสินเดิมของภรรยาผู้ล่วงลับให้กับครอบครัวของนาง” ลู่ถงเงยหน้าขึ้นพลางแสร้งทำท่าประหลาดใจ “ตระกูลเคอมั่งคั่งถึงเพียงนี้ คงไม่เห็นสินเดิมเพียงน้อยนิดของพี่สาวข้าอยู่ในสายตาหรอกนะเจ้าคะ?”

เสียงของนางเรียบเรื่อย ท่าทีอ่อนโยน แต่กลับไม่ต่างจากน้ำมันร้อนๆ ที่ทำให้เพลิงโทสะในหัวใจของฮูหยินผู้เฒ่าเคอลุกโชน

ฮูหยินผู้เฒ่าเคอตบโต๊ะ “สินเดิม? นางมีสินเดิมอะไร? ลูกสาวบัณฑิตยากจน แต่งมาบ้านเราก็ถือว่าอาจเอื้อมแล้ว หากไม่ใช่ว่าลูกชายข้าชอบ ตระกูลเคอของข้าจะต้องเกี่ยวดองกับครอบครัวแบบนี้จนเป็นที่หัวเราะเยาะของผู้อื่นอย่างนั้นรึ! ก็แค่หน้าตาเหมือนนางจิ้งจอก หากไม่ใช่...”

มามาที่อยู่ข้างๆ กระแอมครั้งหนึ่ง

ฮูหยินผู้เฒ่าเคอหุบปาก นางสบตากับลู่ถงแล้วหัวเราะเสียงเย็น “เจ้าพูดปาวๆ ว่าสนิทสนมกับพี่สาว ทำไมไม่ไปถามดูล่ะว่า พี่สาวของเจ้าเป็นคนแบบไหน?”

ลู่ถงมองนางด้วยสายตาสงบนิ่ง

“ลู่ซื่อแต่งมาตระกูลเคอเรา แต่กลับไม่ประพฤติตนอยู่ในกรอบของกุลสตรี ถือตัวว่าหน้าตาดีก็ยั่วยวนคุณชายของจวนราชครูชีต่อหน้าธารกำนัล นางไม่ดูเสียบ้างว่าตัวเองเป็นใคร คุณชายชีจะต้องใจสตรีแบบนางได้อย่างไร ตัวนางเองหน้าไม่อาย พอถูกคุณชายชีปฏิเสธก็วิ่งออกมาจากร้านค้าในสภาพที่แต่งตัวไม่เรียบร้อย หลังจากนั้นถึงได้นึกอายขึ้นมา ตัวเองทนไม่ได้ก็เลยกระโดดน้ำตาย ทำให้ตระกูลเคอเราต้องพลอยถูกผู้คนในเมืองหลวงหัวเราะเยาะไปด้วย!”

นางพูดถึงตรงนี้เสียงก็ยิ่งดังขึ้น “คนตระกูลลู่ไม่มีดีสักคน น้องชายนางก็ไม่ใช่คนดี มาเมืองหลวงก็ทั้งขโมยทรัพย์สินทั้งข่มเหงสตรีจนถูกทางการจับตัวไป เป็นครอบครัวมีความรู้ได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดีอะไรกัน! เหลวไหลทั้งเพ! ความจริงแล้วมีแต่ชายสารเลวหญิงแพศยา ไม่มีคนดีสักคน! สมควรตายแล้ว!”

ฮูหยินผู้เฒ่าเคอชี้ไปที่สวนดอกเสาเย่า “ถ้าไม่ใช่นางกระโดดสระน้ำฆ่าตัวตาย ทำให้ฮวงจุ้ยบ้านใหม่ของข้าเสียหาย ข้าจะต้องเสียเงินมากมายถมสระแล้วเปลี่ยนมาปลูกดอกเสาเย่าหรือ เสียดายดอกบัวแดงของข้าเพิ่งจะบาน...” นางชี้หน้าลู่ถงพลางร้องเสียงแหลม “เจ้าจะเอาสินเดิมก็ไปขอจากพี่สาวของเจ้าโน่น นางแต่งมามือเปล่า ตระกูลเคอของข้ามีข้าวให้กินมีเสื้อผ้าให้สวมก็นับว่ามีน้ำใจมากพอแล้ว จะฟ้องร้องต่อทางการข้าก็ไม่กลัว ดูสิว่าท่านเจ้าเมืองจะเชื่อตระกูลที่มีแต่หญิงชายสารเลวอย่างพวกเจ้า หรือจะเชื่อตระกูลเคอของข้า!”

นางพูดจบก็ถึงกับหอบหายใจแรง หลี่มามาจึงรีบลูบหลังให้ หลังจากดื่มน้ำชาลงไปสองอึก นางก็หันมาถลึงตาใส่ลู่ถงแล้วกล่าวต่อ “เจ้ายังคิดจะทำอะไร ยังไม่รีบไปอีกรึ? คิดจะหน้าด้านเกาะอยู่ที่ตระกูลเคอเรารึไง?”

ลู่ถงหลุบตาลง “อิงอิงเข้าใจแล้ว” จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกจากห้องโถงไป

บางทีอาจเป็นเพราะทางด้านนี้มีเสียงดังเอะอะ พอลู่ถงก้าวออกจากห้องโถงก็พบกับสตรีอายุน้อยนางหนึ่งเข้าพอดี นางมีใบหน้ารูปแตงงดงามแต่ทาแป้งขาวจัด คิ้ววาดเป็นเส้นเรียวให้ปลายชี้ขึ้นเล็กน้อย บนร่างสวมกระโปรงจีบสีเขียวอมน้ำเงิน ท่าทางเป็นคนอารมณ์ร้าย





____________________

* คำเรียกสตรีแซ่ลู่

นางกวาดตามองลู่ถงด้วยความสงสัยแวบหนึ่งก่อนจะหันไปมองในห้องโถง “ท่านแม่ คนนี้คือ...”

ท่านแม่...

หัวใจของลู่ถงกระตุกวูบ ฮูหยินผู้เฒ่าเคอมีบุตรชายคนเดียวคือเคอเฉิงซิง ผู้หญิงคนนี้... คือฮูหยินที่เคอเฉิงซิงเพิ่งแต่งเข้ามาใหม่สินะ?

ฮูหยินผู้เฒ่าเคอกระแอมเบาๆ ครั้งหนึ่ง “แค่ญาติห่างๆ คนหนึ่งเท่านั้น”

สายตาของลู่ถงหยุดอยู่ที่ปิ่นปักผมบนศีรษะของอีกฝ่ายแวบหนึ่งก่อนจะเบนไปทางอื่น แล้วจึงก้าวออกจากห้องโถงไปโดยไม่หันกลับไปมองอีก

นอกจวนตระกูลเคอ อิ๋นเจิงกำลังเดินไปเดินมาด้วยความกังวล พอเห็นลู่ถงเดินออกมาจากด้านใน นางก็รีบเดินไปหา “คุณหนู เป็นอย่างไรบ้าง?”

ลู่ถงไม่ตอบคำถาม แต่กลับเร่งว่า “ไปเถอะ”

อิ๋นเจิงไม่เข้าใจ นางเหลือบมองประตูจวนตระกูลเคอแวบหนึ่งก่อนจะเดินตามลู่ถงไปอย่างรวดเร็ว

รอจนเดินผ่านตรอกที่อยู่ใต้หอเฟิงเล่อมาแล้ว ลู่ถงถึงได้หยุดเท้าแล้วปลดผ้าคลุมหน้าสีขาวออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยผื่นแดง

“คุณหนู” อิ๋นเจิงพยายามอ่านสีหน้าของนาง “เราไปถามคนอื่นอีกดีหรือไม่...”

“ไม่ต้องถามแล้ว” ลู่ถงกล่าวเสียงเย็น “พี่สาวของข้าถูกทำร้ายจนตาย”


กว่าจะกลับไปถึงโรงเตี๊ยมก็ใกล้จะพลบค่ำ

อิ๋นเจิงจึงไปขอน้ำร้อนข้างล่าง ส่วนลู่ถงนั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะตัวยาว

ระหว่างโต๊ะยาวกับห้องชั้นในมีฉากไม้บานหนึ่งตั้งอยู่ ภาพเขียนบนฉากเป็นภาพของบ้านในยามพลบค่ำของฤดูใบไม้ร่วง ลู่ถงเหม่อมองฉากบานนั้นนิ่งก่อนจะยื่นนิ้วออกไปลูบกิ่งต้นมู่จิ่น*ที่กำลังออกดอกบานสะพรั่งในภาพช้าๆ

บนศีรษะฮูหยินคนใหม่ของตระกูลเคอที่ได้พบวันนี้ปักปิ่นเงินที่ทำเป็นรูปดอกมู่จิ่น

ภาพใบหน้าของลู่โหรวปรากฏขึ้นมาในความคิดของลู่ถง

บุตรทั้งสามคนของตระกูลลู่ ลู่โหรวอ่อนโยนมีรูปโฉมงดงาม ลู่เชียนฉลาดเฉลียวแต่ดื้อรั้น ส่วนนางอายุน้อยที่สุด แม้ปากบิดาจะชอบพูดว่าเขาอบรมลูกอย่างเข้มงวด แต่ความจริงแล้วท่านมักจะตามใจนางเสมอ ครอบครัวฐานะยากจนก็จริง แต่ก็พอมีกินมีใช้ ลู่โหรวอายุมากกว่าลู่ถงหลายปี ตอนที่ลู่ถงยังเป็นเด็กไม่รู้ความ ลู่โหรวก็เติบโตเป็นสาวน้อยหน้าตางดงามแล้ว

ท่านแม่หยิบปิ่นเงินฝังอัญมณีรูปดอกมู่จิ่นอันหนึ่งออกมาจากหีบสินเดิมของตัวเองแล้วปักลงบนมวยผมของลู่โหรว จากนั้นก็เลือกกระโปรงยาวสีฟ้าเข้มตัวหนึ่งให้ลู่โหรวสวม เพราะอยากให้บุตรสาวของตัวเองดูงดงามเป็นที่สุดในงานชมดอกไม้ริมแม่น้ำหลินฟาง

ลู่ถงมองพี่สาวที่แตกต่างจากยามปกติโดยสิ้นเชิง แล้วก็กระตุกชายกระโปรงของมารดาพลางชี้ไปที่ปิ่นดอกมู่จิ่นบนศีรษะของลู่โหรว “ท่านแม่ ข้าอยากได้อันนั้น”

“ไม่ได้” ท่านแม่ยิ้ม “เจ้าอายุยังน้อย ตอนนี้ยังไม่ต้องใช้ รอให้ถงถงของเราโตเป็นสาวเสียก่อน แม่จะเลือกอันอื่นให้นะ”

ตอนนั้นนางอายุยังน้อย ถือดีว่าตัวเองเป็นที่รักของคนในครอบครัวก็เลยไม่ยอมเลิกราง่ายๆ “ข้าจะเอาของพี่ใหญ่!”

ท่านพ่อเข้ามาเห็นนางอาละวาดเอาแต่ใจเช่นนี้ก็โมโห จึงทำโทษไม่ให้นางไปงานชมดอกไม้ และต้องคัดหนังสือหนึ่งร้อยรอบอยู่ที่บ้าน

นางคัดหนังสือพลางร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่บ้านคนเดียว พอถึงยามเที่ยง ท้องก็หิว นางจึงคิดจะไปกินขนมเปี๊ยะที่เหลืออยู่ในครัว แต่ในตอนนั้นเอง นางก็ได้กลิ่นหอมโชยมา

ลู่โหรวเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับไก่ย่างที่ห่อไว้ด้วยกระดาษน้ำมัน กระโปรงตัวใหม่ของนางเลอะดินทรายจากริมแม่น้ำ หน้าผากเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ลู่ถงตะลึงงัน “พี่กลับมาทำไม?”

ลู่โหรวบีบแก้มนางทีหนึ่ง “ถ้าข้ายังไม่กลับมา ตาเจ้าต้องบวมเหมือนเหอเถา**แน่” พูดจบก็แกะห่อกระดาษน้ำมันออกแล้วฉีกน่องไก่ที่ใหญ่ที่สุดยื่นมาที่ปากของนาง “เจ้าเด็กขี้แย รีบกินเร็ว”

“ท่านแม่บอกว่า วันนี้จะเลือกสามีในอนาคตให้พี่ไม่ใช่หรือ?” นางพูดเสียงอู้อี้เพราะมีไก่อยู่เต็มปาก อำเภอฉางอู่เล็กมาก เพื่อนบ้านใกล้เคียงก็รู้จักคุ้นเคยกันดี ผู้คนจึงมักจะฉวยโอกาสที่มีงานชมดอกไม้เลือกเขยสะใภ้ในอนาคตเอาไว้ก่อน

ใบหน้าลู่โหรวเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ “เจ้าจะรู้อะไร” นางชะงักเล็กน้อยก่อนจะกล่าวยิ้มๆ “สามีจะสำคัญเท่าน้องสาวได้อย่างไร”

ได้ยินแบบนี้... ลู่ถงดีใจมากเหลือเกิน

ลู่โหรวแตะปิ่นปักผมบนศีรษะ “คืนนี้รอให้ท่านแม่นอนก่อน ข้าจะเอาปิ่นอันนี้ให้เจ้า เจ้าก็เก็บไว้อย่าให้ท่านแม่รู้ แค่ปิ่นอันเดียว มีค่าพอให้เจ้าร้องไห้แบบนี้ด้วยหรือ”

ปากนางยังกินไก่อยู่ รับของคนอื่นมือก็สั้น*** พอมองปิ่นดอกมู่จิ่นอันนั้นอีกครั้งพลันรู้สึกว่าตอนมันอยู่บนศีรษะของลู่โหรวก็ดูดีไม่น้อย “ช่างเถอะ พี่เก็บไว้ก่อนก็แล้วกัน วันหลังข้าค่อยขอมันจากพี่”

ลู่โหรวซึ่งเกือบจะหัวเราะออกมาพูดหยอกเย้าน้องสาวว่า “เช่นนั้นเจ้าก็รีบหน่อยล่ะ ถ้าข้าแต่งออกไปก่อน ต่อให้เจ้ามาขอก็คงจะขอไม่ได้แล้ว”

คำพูดนี้ทำให้ลู่ถงไม่ค่อยจะสบอารมณ์นัก นางจึงจงใจยื่นมือที่เลอะคราบมันป้ายไปบนใบหน้าของลู่โหรว “พี่แต่งไปที่ไหน ข้าก็จะตามไปที่นั่น ถึงอย่างไรพี่ก็เป็นพี่สาวของข้า!”

ประตูถูกผลักเปิด อิ๋นเจิงก็ยกอ่างน้ำเดินเข้ามา

ลู่ถงเงยหน้าขึ้น ตรงปลายจมูกเหมือนยังมีกลิ่นหอมที่แสนอ่อนโยนของลิ้นจี่จากร่างของพี่สาวติดอยู่ แต่พริบตาเดียว ตรงหน้าก็เหลือเพียงแค่ฉากกั้นที่แสนเยียบเย็นเท่านั้น

อิ๋นเจิงยกอ่างน้ำมาวางลงบนโต๊ะก่อนจะหันกลับไปปิดประตู ลู่ถงหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดผื่นแดงที่แต้มอยู่ออกทีละน้อย

“คุณหนู” อิ๋นเจิงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ท่านบอกว่าคุณหนูใหญ่ถูกตระกูลเคอทำร้ายจนตายอย่างนั้นหรือ?”

ลู่ถงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า “ตอนเราอยู่ที่อำเภอฉางอู่ เจ้าจำได้หรือไม่ เพื่อนบ้านเล่าว่าตระกูลลู่ได้รับข่าวการตายเมื่อไหร่?”

อิ๋นเจิงคิดดูแล้วก็ตอบว่า “เดือนสามเจ้าค่ะ”

“ถูกต้อง” ลู่ถงกล่าวเสียงเรียบ “แต่วันนี้ คนตระกูลลู่กลับพูดว่าลู่โหรวตายตอนฤดูร้อน”

อิ๋นเจิงมองลู่ถงด้วยความตกใจ

แววตาของลู่ถงเยียบเย็น วันนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเคอถูกนางยั่วโทสะจนเผลอหลุดปากออกมาว่า ‘ถ้าไม่ใช่นางกระโดดสระน้ำฆ่าตัวตาย ทำให้ฮวงจุ้ยบ้านใหม่ของข้าเสียหาย ข้าจะต้องเสียเงินมากมายถมสระแล้วเปลี่ยนมาปลูกดอกเสาเย่าหรือ เสียดายดอกบัวแดงของข้าเพิ่งจะบาน…’

ลู่ถงได้ยินแล้วก็เกิดความสงสัยขึ้นมาทันที

ดอกบัวไม่มีทางบานในเดือนสาม ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ถ่วงเวลาแค่ไหน การเดินทางจากเมืองหลวงไปอำเภอฉางอู่อย่างมากก็ใช้เวลาแค่เดือนกว่าเท่านั้น ไม่มีทางที่ลู่โหรวจะตายช่วงฤดูร้อนแล้วข่าวจะถูกส่งไปถึงอำเภอฉางอู่ในปีถัดไป อีกอย่างฤดูร้อนปีนั้นลู่เชียนก็ยังไม่ได้มาเมืองหลวง

ข่าวสองข่าว ต้องมีฝ่ายหนึ่งที่พูดโกหก

ลู่เชียนได้ยินข่าวการตายของลู่โหรวถึงได้เดินทางมาเมืองหลวง ถ้าตอนนั้นลู่โหรวยังมีชีวิตอยู่ ทำไมคนที่อำเภอฉางอู่ถึงได้บอกว่าเนื้อความในจดหมายเป็นข่าวการตายของลู่โหรวเล่า? คนตระกูลเคอรู้อยู่แล้วว่าลู่โหรวจะต้องตายอย่างนั้นหรือ?

หรือว่า เดิมคนตระกูลเคอคิดจะใช้ข่าวการตายของลู่โหรวตัดขาดจากคนตระกูลลู่ แต่คิดไม่ถึงว่าลู่เชียนที่มีนิสัยดื้อรั้นจะเดินทางมาเมืองหลวงเพื่อสืบข่าวด้วยตัวเอง

หรือว่า จริงๆ แล้วจดหมายที่ลู่เชียนได้รับฉบับนั้นไม่ใช่ข่าวการตายของลู่โหรว?

ความจริงเต็มไปด้วยปริศนาซับซ้อน ยากจะแยกแยะได้ชัดเจน คำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าเคอคนนั้น ลู่ถงไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว ลู่โหรวยั่วยวนคุณชายของจวนราชครูไม่สำเร็จ แต่ตระกูลเคอกลับกลายเป็นที่โปรดปรานของจวนราชครูตั้งแต่หนึ่งปีก่อน นับแต่นั้นมากิจการค้าขายเครื่องปั้นดินเผาของพวกเขาก็เจริญรุ่งเรือง ดูอย่างไรก็บังเอิญเกินไป

นางจะอยู่ที่นี่ อยู่ที่เมืองหลวงเพื่อสืบให้กระจ่างว่าที่แท้ลู่โหรวเจอเรื่องอะไรกันแน่ และอะไรคือสาเหตุของเภทภัยทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับตระกูลลู่

ยังมีอีก...

นางต้องเอาปิ่นดอกมู่จิ่นที่อยู่บนศีรษะสะใภ้คนใหม่ของตระกูลเคอกลับคืนมา

ผื่นแดงจุดสุดท้ายถูกเช็ดออกหมดแล้ว อิ๋นเจิงมองใบหน้าขาวสะอาดในกระจกก่อนจะเอ่ยด้วยความลังเล “แต่ว่าคุณหนู ข้ามีเรื่องหนึ่งที่ต้องเตือนท่าน”

นางถอนใจยาว “เงินของเราเกือบจะหมดแล้ว”





____________________

* ชบาจีน

** วอลนัต

*** เป็นสำนวนที่หมายถึงรับของผู้อื่นแล้วก็เกิดความเกรงใจ

ยามค่ำ จวนตระกูลเคอมีแสงไฟสว่างไสว

เคอเฉิงซิงเลิกม่านไม้ไผ่ขึ้นก่อนจะก้าวเข้ามาในห้องโถงใหญ่

สาวใช้ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าเคอเห็นเขาเข้ารอยยิ้มก็หยาดเยิ้มมากเป็นพิเศษ นางเอ่ยเรียก “นายท่าน” คำหนึ่งพลางรินน้ำชาให้เขา

เคอเฉิงซิงอายุเกือบจะสามสิบแล้ว แต่เขาไม่เหมือนกับพ่อค้าคนอื่นๆ เขามีเครื่องหน้าหล่อเหลา ซ้ำยังดูแลตัวเองเป็นอย่างดี ชุดยาวที่ตัดเย็บจากผ้าไหมสีนวลยิ่งขับเน้นให้เขาดูงามสง่า ประกอบกับตอนนี้กิจการค้าขายเครื่องปั้นดินเผาของตระกูลเคอเจริญรุ่งเรือง เขาจึงกลายเป็นคนที่สะดุดตาที่สุดในงานเลี้ยงต่างๆ ด้วยเหตุนี้จึงมีหญิงสาวมากมายนับไม่ถ้วนอยากจะโผเข้าสู่อ้อมอกเขา

ฮูหยินผู้เฒ่าเคอเห็นรอยยิ้มของสาวใช้ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ นางสั่งให้คนรับใช้ถอยออกไปก่อนจะหันกลับมามองเคอเฉิงซิงที่กำลังหยิบเกาลัดบนโต๊ะขึ้นมากิน “วันนี้เจ้ากลับช้า”

“ข้าอยู่ดื่มสุรานี่ขอรับ” เคอเฉิงซิงไม่ใส่ใจนัก

“กลิ่นสุราแรงถึงเพียงนี้ ระวังฉินซื่อ*จะอาละวาดอีกล่ะ”

คำพูดนี้ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเคอเฉิงซิงจางลงหลายส่วน ฉินซื่อเป็นภรรยาที่เขาเพิ่งแต่งมาใหม่ มีนิสัยดุร้าย ชอบวางอำนาจ ซ้ำยังควบคุมเขาอย่างเข้มงวด ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด ในเวลาเช่นนี้เคอเฉิงซิงมักจะอดคิดถึงความอ่อนโยนของภรรยาผู้ล่วงลับไปแล้วไม่ได้

เพิ่งนึกถึงชื่อของลู่โหรว เคอเฉิงซิงก็ได้ยินฮูหยินผู้เฒ่าเคอพูดว่า “วันนี้ญาติผู้น้องของลู่ซื่อมา”

เคอเฉิงซิงสะดุ้งด้วยความตกใจ “ญาติผู้น้องของลู่ซื่อ? ลู่ซื่อมีญาติผู้น้องที่ไหนกัน”

“เจ้าไม่เคยได้ยินลู่ซื่อพูดถึงเหมือนกันหรอกหรือ?” ฮูหยินผู้เฒ่าเคอสงสัย จากนั้นก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนกลางวันให้บุตรชายฟังก่อนจะตบท้ายว่า “ข้ารู้สึกว่าคนผู้นี้มีพิรุธ แต่ให้คนสะกดรอยตามไปก็ดันพลัดหลงกันเสียนี่”

เคอเฉิงซิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า “หลังจากข้าแต่งงานกับลู่ซื่อก็ไม่เคยได้ยินนางบอกว่ามีญาติผู้น้องที่ไหนมาก่อน น่าจะเป็นนักต้มตุ๋นที่คิดมาหลอกเงินมากกว่า”

ดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าเคอเปล่งประกายวูบ “ไม่รู้ทำไมข้าถึงไม่ค่อยสบายใจนัก เรื่องของลู่ซื่อในตอนนั้น ความจริงเจ้าไม่ควรเป็นคนลงมือ... แต่ตอนนี้พูดไปก็เปล่าประโยชน์”

เคอเฉิงซิงได้ยินเช่นนี้ก็เริ่มเครียดขึ้นมาทันที “ท่านแม่ คงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะขอรับ?”

ฮูหยินผู้เฒ่าเคอโบกมือ “ข้าให้คนไปสืบข่าวที่อำเภอฉางอู่แล้ว ดูสิว่ามีคนชื่อหวังอิงอิงจริงหรือไม่” นางจ้องถ้วยชาตรงหน้าตาเขม็ง สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นดำทะมึน “แต่ต่อให้ผิดปกติจริงก็มีคนรับหน้าให้เราอยู่แล้ว จะกลัวไปทำไม คนตระกูลลู่ทำอะไรเราไม่ได้หรอก”


เมืองเซิ่งจิงมักจะมีฝนตกตอนกลางคืน

พอถึงเช้าวันรุ่งขึ้น ในแม่น้ำใต้สะพานลั่วเยว่ก็มีดอกหยางฮวา**ลอยอยู่เต็มไปหมด

นางแอ่นขยันสร้างรัง ขมิ้นคร้านจะร้องเพลง บุปผาเริ่มร่วงโรย ดอกหลิวโปรยปรายบนคันดิน มักเป็นภาพที่งดงามที่สุดของฤดูใบไม้ผลิเสมอ

อิ๋นเจิงซึ่งลงมาเอาน้ำร้อนเจอเถ้าแก่พอดี นางมีหน้าตางดงาม ปากก็หวาน คนในโรงเตี๊ยมจึงยินดีที่จะช่วยเหลือนาง

เถ้าแก่เอ่ยถามยิ้มๆ “แม่นางอิ๋นเจิงตื่นเช้าขนาดนี้เลยหรือ?”

อิ๋นเจิงยิ้ม “เจ้าค่ะ”

เถ้าแก่มองขึ้นไปด้านบน “เมื่อคืนคุณหนูของเจ้ายุ่งอยู่ในห้องครัวถึงยามสามอีกแล้ว เจ้าน่าจะปรามนางหน่อย เดี๋ยวจะไม่สบายเอา”

หลายวันก่อนลู่ถงให้อิ๋นเจิงนำเงินไปซื้อสมุนไพรมาจากร้านขายยาใกล้ๆ จากนั้นก็ขอยืมห้องครัวของโรงเตี๊ยมเพื่อแปรรูปสมุนไพรจนดึก ถึงปากจะไม่พูดแต่ในใจเถ้าแก่กลับไม่เห็นด้วยนัก เพราะการแปรรูปสมุนไพรเป็นงานที่ต้องใช้ทักษะ แม้แต่หมอในโรงหมอก็ยังทำพลาดเป็นบางครั้ง หญิงสาวอายุน้อยอย่างลู่ถงจะทำได้อย่างไร ไม่อวดดีไปหน่อยหรือ

อิ๋นเจิงแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นแววดูแคลนในดวงตาของเถ้าแก่ หลังจากพูดคุยกับอีกฝ่ายอีกสองสามประโยค นางก็กลับขึ้นไปบนห้อง

ลู่ถงซึ่งอยู่ในห้องกำลังใช้กระดาษขาวห่อถุงผ้าบรรจุชาสมุนไพรแล้วรัดด้วยเชือกสีแดงเส้นหนา จากนั้นจึงเก็บไว้ในกล่องอย่างเป็นระเบียบ

“คุณหนู?”

ลู่ถงลุกขึ้นยืน “ไปกันเถอะ”

ข้างนอกอากาศดี แสงแดดในยามเช้าไม่ร้อนสักเท่าไหร่ เมื่อสัมผัสกับผิวก็ให้ความรู้สึกคันยุบยิบเล็กน้อย

รอบด้านเต็มไปด้วยแผงน้ำชา ชาวเมืองเซิ่งจิงชอบดื่มชา บนท้องถนนจึงมีร้านน้ำชาและคนที่กำลังดื่มชาอยู่ทั่วทุกหนแห่ง เสียงเพลงที่ลอยมาจากสวนหลีหยวนยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศในเมืองเซิ่งจิงคึกคักมาก

“เซิ่งจิงดีน่ะดี” อิ๋นเจิงพูดเสียงเบา “แต่ข้าวของแพงไปสักหน่อย”

ลู่ถงนิ่งเงียบ

ก่อนอวิ๋นเหนียงเสียชีวิตเคยสั่งให้ลู่ถงเผาตำราแพทย์ทั้งหมดในหีบไปพร้อมกับร่างของนาง ส่วนเงินที่เหลือยกให้ลู่ถง แต่หลายปีมานี้ อวิ๋นเหนียงใช้จ่ายมือเติบ ได้เงินมาก็รีบเอาไปซื้อสมุนไพร หลังจากลู่ถงจัดการเรื่องงานศพของอวิ๋นเหนียงเสร็จ ในมือจึงมีเงินเหลืออยู่ไม่มากนัก

การเดินทางไปอำเภอฉางอู่และมาเมืองหลวงมีค่าใช้จ่ายไม่น้อย หลายวันก่อนอิ๋นเจิงลองคำนวณดูก็พบว่า หลังจากหักเงินที่ใช้ซื้อสมุนไพรแล้ว เงินที่เหลืออยู่ยังพอให้พวกนางอยู่ที่เซิ่งจิงได้อีกประมาณครึ่งเดือนเท่านั้น

อีกครึ่งเดือนข้างหน้า พวกนางอาจจะต้องหมดตัวจริงๆ

ระหว่างที่กำลังใช้ความคิดอยู่ พวกนางเดินผ่านตรอกเล็กๆ ไปอีกหลายตรอก จากนั้นก็เดินตามถนนที่แสนคึกคักไปอีกระยะหนึ่ง พอเลี้ยวตรงมุมถนนสายหนึ่ง โรงหมอแห่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

โรงหมอแห่งนี้ดูไม่เข้ากับร้านค้าที่ตบแต่งอย่างงดงามและเป็นระเบียบเรียบร้อยรอบด้านเลยสักนิด เพราะมันมีขนาดเล็กมาก ป้ายที่อยู่เหนือประตูเก่าคร่ำคร่า ตัวอักษรซึ่งเปี่ยมด้วยพลังทั้งสี่ตัวเขียนไว้ว่า ‘โรงหมอเหรินซิน’ ทั้งที่อยู่ในทำเลที่ดีมาก แต่เพราะการตบแต่งที่เรียบง่ายไม่มีอะไรโดดเด่น ผู้คนที่เดินผ่านไปมาจึงไม่ค่อยได้สังเกตเห็นโรงหมอแห่งนี้สักเท่าไหร่

ลู่ถงเดินเข้าไปข้างใน

พอเดินเข้าไปก็พบว่าสภาพด้านในดูร้างยิ่งกว่าด้านนอกเสียอีก ด้านหน้ามีโต๊ะที่ยาวมากจนแทบจะปิดประตูทางเข้ามิดตั้งอยู่ตัวหนึ่ง ตรงหน้าโต๊ะมีชายหนุ่มในชุดสีเหลืองขมิ้นคนหนึ่งนั่งไขว่ห้างสัปหงกอยู่ ด้านหลังของเขาคือตู้ไม้แดงขนาดใหญ่เท่าผนัง บนตู้มีป้ายไม้แปะอยู่หลายแผ่น บอกให้รู้ว่าเป็นตู้ยา

หน้าต่างของโรงหมอแห่งนี้มีขนาดเล็กมาก พื้นที่ก็ไม่ใหญ่ ทำให้ในร้านค่อนข้างสลัว ยิ่งไม่ได้จุดตะเกียงเช่นนี้ บรรยากาศก็ยิ่งดูเยียบเย็นอยู่หลายส่วน

อิ๋นเจิงกระแอมครั้งหนึ่ง แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เด็กรับใช้อายุประมาณสิบสองสิบสามปีที่มีรอยกระบนดั้งจมูกคนหนึ่งก็เดินออกมาจากห้องด้านใน พอเห็นพวกลู่ถง เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบเดินไปปลุกชายหนุ่มที่กำลังนั่งสัปหงกเสียงดัง “เถ้าแก่ มีแขกมาขอรับ!”

ชายหนุ่มตกใจจนเกือบจะพลัดตกจากเก้าอี้ แต่จากนั้นก็รีบลนลานลุกขึ้นยืน พอเห็นพวกลู่ถง เขาก็เค้นรอยยิ้มจอมปลอมขึ้นมาบนใบหน้าพลางเอ่ยถามว่า “อา ไม่ทราบว่าพวกท่านมาซื้ออะไรหรือ?”

อิ๋นเจิงมองเขาด้วยความประหลาดใจ คำพูดนี้ไม่เหมือนคนที่เปิดโรงหมอ แต่เหมือนเปิดร้านค้ามากกว่า

ลู่ถงเอ่ย “ไม่ทราบว่าโรงหมอของท่านรับซื้อสมุนไพรที่แปรรูปแล้วหรือไม่?”

พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้มาซื้อยา ท่าทีของชายหนุ่มก็เปลี่ยนไปเป็นเกียจคร้านเหมือนเดิม เขากวาดตามองนางแวบหนึ่งก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ปราศจากความกระตือรือร้น “ท่านมียาอะไรหรือ?”





____________________

* สตรีแซ่ฉิน

** ปุยของเม็ดหลิว เรียกอีกอย่างหนึ่งว่าดอกหยางฮวา

อิ๋นเจิงรีบเปิดห่อสัมภาระออกแล้วหยิบห่อกระดาษขนาดใหญ่ออกมา

ชายหนุ่มแกะห่อกระดาษออกแล้วใช้ปลายนิ้วหยิบยาขึ้นมาดมก่อนจะขยี้เบาๆ ด้วยท่าทางคล่องแคล่วจนลู่ถงอดประหลาดใจไม่ได้

“ผงผู่หวงหรือ คั่วได้ไม่เลวเลยนี่”

ในโรงหมอมีการใช้ผงผู่หวงกันบ่อยๆ ผู่หวงสดก็ไม่ใช่ของราคาแพง ลู่ถงจึงยืมห้องครัวของโรงเตี๊ยมคั่วมาจำนวนหนึ่ง

ก่อนหน้านี้อิ๋นเจิงยังกังวลว่าโรงหมอจะไม่ยอมรับซื้อสมุนไพรเหล่านี้ พอได้ยินอีกฝ่ายพูดเช่นนี้นางค่อยสบายใจขึ้นครึ่งหนึ่ง อิ๋นเจิงรีบยิ้มแล้วกล่าวว่า “แต่ไหนแต่ไรผงผู่หวงที่คุณหนูของข้าคั่วก็คุณภาพดีมาก เถ้าแก่เห็นว่า...”

แต่ครั้งนี้รอยยิ้มของนางกลับใช้ไม่ได้ผลเหมือนครั้งก่อนๆ ชายหนุ่มชูนิ้วขึ้นสามนิ้วพลางโบกไปมา “สามเฉียน*”

ลู่ถงขมวดคิ้ว

แค่ซื้อผู่หวงเหล่านี้นางก็จ่ายเงินไปสามเฉียน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ยังต้องยุ่งอยู่ในห้องครัวของโรงเตี๊ยมอีกหลายวัน ราคานี้ต่ำกว่าราคาในท้องตลาดเสียอีก

“อะไรนะ?” อิ๋นเจิงแทบเต้น “แค่นี้เองรึ? ต่อให้เป็นผู่หวงสดก็ไม่ได้มีราคาแค่นี้หรอก!”

เถ้าแก่รวบกระดาษเข้าหากันด้วยท่าทางไร้ชีวิตชีวาเหมือนเดิมก่อนจะชี้ไปที่ประตูแล้วกล่าวอย่างไม่เกรงใจสักนิด “แค่นี้แหละ ถ้าเห็นว่าน้อยเกินไปก็ออกจากร้านแล้วเลี้ยวไปทางซ้าย ที่นั่นมีร้านซิ่งหลินถัง กิจการของพวกเขาใหญ่โต เจ้าก็ลองไปถามดู ไม่แน่ว่าอาจจะให้ราคามากกว่านี้ก็ได้”

ท่าทางไม่ยี่หระของเขาทำให้อิ๋นเจิงโมโหมาก นางตั้งท่าจะทะเลาะกับเขา แต่ลู่ถงกลับผลักห่อกระดาษไปตรงหน้าอีกฝ่าย

“สามเฉียนก็สามเฉียน”

ชายหนุ่มเห็นเช่นนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าก็จริงใจขึ้นหลายส่วน เขาหันไปสั่งเด็กรับใช้ที่ด้านหลัง “อาเฉิง ไปเอาเงินมา!”

เด็กรับใช้ที่ชื่ออาเฉิงไปหยิบเงินมาอย่างรวดเร็ว ลู่ถงรับเงินมา จากนั้นก็หยิบห่อกระดาษน้ำมันในห่อสัมภาระออกมาอีกสองห่อ

เถ้าแก่ขมวดคิ้ว “นี่อะไร?”

ลู่ถง “ชาสมุนไพร”

เถ้าแก่ผลักห่อชาสมุนไพรคืนให้นางพลางยิ้มเสแสร้ง “ขอโทษด้วยแม่นาง โรงหมอไม่รับซื้อชาสมุนไพร”

“ไม่คิดเงิน ถือว่าเป็นของแถม” ลู่ถงวางชาสมุนไพรลงบนโต๊ะ “เอาไปต้มดื่มจะช่วยบรรเทาอาการคัดจมูกและลดน้ำมูกได้ ให้เถ้าแก่สองห่อก่อน ถ้าพอใจค่อยมาเอาเพิ่ม” นางพูด “ข้าอยู่ที่โรงเตี๊ยมไหลอี๋แถวสะพานลั่วเยว่”

เถ้าแก่มองลู่ถง ลู่ถงก็สบตากับเขาด้วยสายตาเรียบเฉย ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็เบะปากแล้วรับชาสมุนไพรสองห่อนั้นไป “เช่นนั้น ก็ขอบคุณแม่นาง”

ลู่ถงเดินออกจากร้านไปพร้อมกับอิ๋นเจิงโดยไม่พูดอะไรอีก

รอจนทั้งสองจากไปแล้ว เด็กรับใช้ค่อยเอ่ยด้วยความงุนงง “เถ้าแก่ ปกติเรารับซื้อผงผู่หวงในราคาห้าเฉียน ทำไมวันนี้ถึงได้เปลี่ยนราคาเล่าขอรับ? ยิ่งไปกว่านั้น สามเฉียนเป็นราคาของผู่หวงสด ไม่มีกำไรแบบนี้ ทำไมพวกนางถึงได้ยอมขายเล่า?”

เถ้าแก่ผลักหัวของอาเฉิงให้ถอยห่างออกไปก่อนจะถือห่อผงผู่หวงเดินเข้าไปด้านใน “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่านางไม่มีกำไร นางยังแถมชาสมุนไพรให้ข้าอีกสองห่อไม่ใช่รึ”

เด็กรับใช้ก้มลงมองชาสมุนไพรบนโต๊ะ ห่อชาซึ่งมีขนาดใหญ่แค่ฝ่ามือถูกมัดไว้ด้วยเชือกสีแดง มองผิวเผินก็ประณีตงดงามไม่น้อย

อาเฉิงเข้าใจทันที “พวกนางอยากจะฝากขายชาสมุนไพรนี่เอง”

“ก็ใช่น่ะสิ!” เถ้าแก่ร้องด่า “โลกนี้ไม่มีของที่ได้เปล่าหรอก คิดว่านางโง่รึไง ไม่อย่างนั้นทำไมถึงไม่ไปขายยาที่ซิ่งหลินถังแต่มาที่ร้านเราล่ะ เจ้าคิดว่านางเห็นว่าข้าหน้าตาดีกว่าเรอะ?”

เด็กรับใช้มองห่อสมุนไพรบนโต๊ะ “แล้วเราจะขายชาสมุนไพรนี่ไหมขอรับ?”

“ขายอะไรล่ะ!” เถ้าแก่เลิกม่านเดินเข้าไปในห้องด้านในด้วยความหงุดหงิด “ของที่มีที่มาที่ไปไม่ชัดเจนแบบนี้ ใครจะรู้ว่ามีพิษหรือเปล่า! ถ้ากินแล้วตายจะไปคิดบัญชีกับใคร! ผงผู่หวงนี่ข้าก็ยังต้องลองดูก่อนเลย ในเมืองหลวงมีนักต้มตุ๋นเยอะแยะ ที่เป็นผู้หญิงก็มีไม่น้อย ถ้าไม่ระวังตัวให้ดี ถูกผู้อื่นหลอกไปขายแล้วยังอาจจะโง่ช่วยผู้อื่นนับเงินอีกด้วย”

เขาบ่นพึมพำพลางเดินเข้าไปในห้องก่อนจะทิ้งท้ายว่า “เอาไปทิ้งซะ อย่าให้ปะปนกับยาอื่นล่ะ”

อาเฉิงรับคำคำหนึ่ง จากนั้นจึงมองห่อชาสมุนไพรตรงหน้าพลางส่ายหน้า

น่าเสียดายจริงๆ


ลู่ถงกับอิ๋นเจิงเดินไปตามท้องถนน

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ยังทำให้อิ๋นเจิงโมโหไม่หาย “ตลอดทางที่เราผ่านมา ร้านขายยาที่ไหนก็รับซื้อผงผู่หวงในราคาห้าเฉียนทั้งนั้น มีแต่ร้านนี้ที่ซื้อในราคาสามเฉียน ‘โรงหมอเหรินซิน**’ อะไรกัน ข้าว่า ‘โรงหมอเฮยซิน***’ มากกว่า! คุณหนู” นางมองลู่ถงด้วยความไม่เข้าใจ “เรามีชาสมุนไพรแค่ไม่กี่ห่อเท่านั้น ทำไมไม่ให้ซิ่งหลินถังสักหลายๆ ห่อ แต่กลับเลือกที่จะฝากขายกับโรงหมอแห่งนี้ล่ะเจ้าคะ?”

นางไม่เข้าใจเลย เจ้าของร้านซิ่งหลินถังซื้อยาก็จ่ายเงินง่ายๆ เปรียบกับ ‘เถ้าแก่’ คนเมื่อครู่แล้วนับว่าตรงไปตรงมากว่ามาก ยิ่งไปกว่านั้น ซิ่งหลินถังยังมีพื้นที่กว้างขวาง ตบแต่งก็งดงาม ซ้ำยังมีผู้คนเข้าๆ ออกๆ มากมาย ดูอย่างไรก็ดีกว่าโรงหมอเหรินซิน

ลู่ถงส่ายหน้าพลางพูดเสียงเบา “ในโรงหมอเหรินซินไม่มีหมอประจำ”

ตลอดทางมานี้ นางเคยเห็นโรงหมอมากมาย หมอประจำส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นหมอสูงวัยทั้งสิ้น แต่ในโรงหมอเหรินซินแห่งนี้ นอกจาก ‘เถ้าแก่’ กับเด็กรับใช้ที่ชื่ออาเฉิงคนนั้นแล้วกลับไม่มีใครอื่นอีก

อ้อ... ที่แท้โรงหมอเหรินซินก็ขาดคน

อิ๋นเจิงประหลาดใจ “คุณหนูอยากจะเป็นหมอประจำของที่นั่นหรือเจ้าคะ”

ลู่ถงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

ในเมืองหลวงแห่งนี้ นอกจากอิ๋นเจิงกับหีบยาใบหนึ่งแล้ว นางก็ไม่มีอะไรสักอย่าง ในขณะที่การค้าของตระกูลเคอกลับเจริญรุ่งเรืองราวกับดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า

โรงหมอเหรินซินขาดคน ซ้ำยังตั้งอยู่ทางตะวันตกของเมือง ห่างจากจวนตระกูลเคอไม่ใกล้แต่ก็ไม่ไกล

นางต้องการฐานะ

ฐานะที่เปิดเผยและสามารถเข้าใกล้ตระกูลเคอได้โดยไม่มีพิรุธ

หมอประจำในโรงหมอ นับว่าเป็นฐานะที่เหมาะสมที่สุด

“แต่ว่า...” อิ๋นเจิงลังเล เดิมบนโลกใบนี้ก็มีสตรีเป็นหมอน้อยมากอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่เป็นหมอประจำในโรงหมอ

“เดินต่อเถอะ” ลู่ถงดึงความคิดกลับมา “ไปขายผงผู่หวงที่เหลือให้หมด”


พอถึงฤดูใบไม้ผลิ ท้องถนนในเมืองหลวงก็มีแผงขายของกินเล่นมากขึ้นเรื่อยๆ

ยามผู้คนออกไปท่องเที่ยวชมธรรมชาติหรือสตรีไปไหว้พระที่วัด ระหว่างทางไม่มีอะไรทำก็มักจะซื้อของกินเล่นจำพวกน้ำตาลงาขนมเปี๊ยะส้มไปกินด้วย ขนมแผ่นเมฆของร้านหม่าซานผอขายดีที่สุด เพราะเป็นแผ่นบางขาวราวกับหิมะ ซ้ำยังทั้งหอมและหวาน

ใน ‘โรงหมอเหรินซิน’ ตู้ฉางชิงซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวยาวกำลังคาบขนมแผ่นเมฆไว้ในปากพลางเหม่อมองท้องถนนด้วยความเบื่อหน่าย

ตระกูลตู้เจ้าของร้านหนานวั่งฝางแห่งเซิ่งจิงเริ่มก่อร่างสร้างตัวมาจากร้านขายยา ต่อมากิจการร้านขายยาขยายใหญ่ขึ้นก็เริ่มสร้างโรงหมอ ยิ่งโรงหมอมีชื่อเสียงโด่งดัง ผลกำไรยิ่งมาก บ้านของนายท่านตู้ก็ยิ่งใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ

สมัยหนุ่มนายท่านตู้****ยุ่งอยู่กับการก่อร่างสร้างตัว จนกระทั่งใกล้วัยกลางคนถึงได้แต่งภรรยาคนหนึ่ง

ภรรยาของเขาอายุสิบแปดปี ซ้ำยังมีรูปโฉมงดงามปานบุปผา หนึ่งปีต่อมานางก็ตั้งครรภ์ นายท่านตู้ได้บุตรชายในวัยกลางคนเช่นนี้ก็ยินดียิ่งนัก เขาจึงยิ่งรักภรรยามาก

แต่เสียดายที่ตู้ฮูหยินไร้วาสนา หลังจากให้กำเนิดบุตรชายได้หนึ่งปีก็ลาโลกไป นายท่านตู้สงสารบุตรชายที่ต้องสูญเสียมารดาตั้งแต่อายุยังน้อย ประกอบกับเด็กชายมีหน้าตาน่ารัก ท่าทางฉลาดเฉลียว เขาจึงยิ่งเลี้ยงดูบุตรชายด้วยความรักทะนุถนอมและตามอกตามใจทุกอย่าง ไปๆ มาๆ บุตรชายของเขาก็เติบโตขึ้นมาเป็นคนไม่เอาไหนที่ดีแต่ฟังลำนำร่ำสุราไปวันๆ เท่านั้น

ตู้ฉางชิงก็คือคนไม่เอาไหนคนนี้

ตอนที่นายท่านตู้ยังมีชีวิต ตระกูลตู้มีฐานะมั่งคั่ง แต่หลังจากนายท่านตู้จากไปก็ไม่มีใครค้ำจุนตระกูลตู้ไว้ได้อีก

ตู้ฉางชิงถูกตามอกตามใจมาตั้งแต่เด็ก ผลการเรียนก็ธรรมดา วันๆ ดีแต่สำมะเลเทเมา ไม่เอาการเอางานเลยสักนิด ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นพวกมือเติบไม่รู้จักคิด ซ้ำยังชอบออกหน้าแทนผู้อื่น เพื่อนๆ ก็เลยเห็นเขาเป็นขุมทรัพย์ให้ปอกลอก วันนี้แม่ของจางซานล้มป่วยมาขอยืมเงินเขาสามร้อยตำลึง พรุ่งนี้หลี่ซื่อต้องเดินทางไปทำการค้าต่างเมืองมาขอยืมเงินทุนจากเขาห้าร้อยตำลึง นานวันเข้า ร้านค้าและที่นาทั้งหมดที่มีก็ถูกขายจนหมดเกลี้ยง สุดท้ายก็เหลือเพียงแค่โรงหมอเล็กๆ ที่เก่าโทรมบนถนนฝั่งตะวันตกแห่งนี้เท่านั้น

โรงหมอแห่งนี้เป็นโรงหมอแห่งแรกที่นายท่านตู้ซื้อไว้ตอนยังมีชีวิตอยู่ ตู้ฉางชิงไม่กล้าขาย เขาก็เลยไปขอให้บัณฑิตที่รับจ้างเขียนอักษรอยู่ข้างถนนเขียนป้ายแขวนไว้หน้าร้านแล้วตั้งตัวเป็นเถ้าแก่ของโรงหมอเหรินซิน

หมอที่เคยเป็นหมอประจำของโรงหมอเหรินซินถูกซิ่งหลินถังดึงตัวไปด้วยเงินจำนวนสูงลิ่ว ตอนนี้ยังหาหมอประจำเหมาะๆ ไม่ได้ แต่จะว่าไป โรงหมอแห่งนี้ก็มีรายได้น้อยกว่ารายจ่าย มีหรือไม่มีหมอก็ไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ เพราะปกติก็มีแค่ชาวบ้านที่อาศัยอยู่รอบๆ มาซื้อยา คิดดูแล้วอีกไม่นานโรงหมอแห่งนี้ก็คงต้องถูกขายออกไปเช่นกัน





____________________

* หน่วยเงินของจีน กล่าวคือ 1 ตำลึง = 10 เฉียน และ 1 เฉียน = 100 อีแปะ

** แปลว่า จิตใจที่เมตตา

*** แปลว่า ใจดำ

**** นายท่านตู้ บิดาของตู้ฉางชิง

รถม้าคันหนึ่งแล่นมาตามท้องถนน ล้อรถที่บดผ่านถนนทำให้ปุยหลิวปลิวว่อนไปทั่ว

คนผู้หนึ่งก้าวลงมาจากรถม้า

ดวงตาของตู้ฉางชิงเปล่งประกายเจิดจ้า เขารีบกลืนขนมแผ่นเมฆในปากลงไปอย่างรวดเร็วก่อนจะลุกขึ้นเดินไปทักทายอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น ปราศจากท่าทีเซื่องซึมไร้ชีวิตชีวาโดยสิ้นเชิง

“ท่านอา!”

ผู้มาเป็นชายอายุประมาณห้าสิบปี บนร่างสวมชุดผ้าไหมตัวยาวสีไม้กฤษณา บนหัวสวมหมวกสี่เหลี่ยม มือข้างหนึ่งถือพัดกระดาษ อีกข้างหนึ่งถือผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกและปากเดินเข้ามาในร้านพลางไอไม่หยุด

ตู้ฉางชิงเชิญเขาเข้าไปนั่งในโรงหมอพลางร้องเรียกเด็กรับใช้ที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่ด้านใน “อาเฉิง เจ้าไม่เห็นหรือว่าท่านอาของข้ามา? รีบไปชงชาเร็ว!” จากนั้นก็หันมาแสร้งตำหนิให้คนตรงหน้าฟัง “เจ้าเด็กโง่นี่ ท่านอาอย่าได้ถือสาหาความเขาเลยนะขอรับ!”

เศรษฐีหูวางผ้าเช็ดหน้าลงพลางโบกมือ จากนั้นจึงหยิบใบสั่งยาใบหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ

“ฉางชิงเอ๊ย...”

“ยาของเดือนนี้ใช่หรือไม่?” ตู้ฉางชิงรับใบสั่งยามาแล้วเดินไปที่ตู้ยา “หลานจะไปจัดให้เดี๋ยวนี้!”

อาเฉิงยกชาที่เพิ่งชงเสร็จมาวางตรงหน้าเศรษฐีหูพลางมองเขาด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ บนโลกนี้มีคนที่ถูกเอาเปรียบไม่น้อย แต่คนที่ถูกเอาเปรียบแล้วยังคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายได้เปรียบ เขาเคยเห็นแค่เศรษฐีหูคนเดียวเท่านั้น

เศรษฐีหูเป็นเพื่อนสนิทของนายท่านตู้ ทั้งสองตระกูลมีฐานะทัดเทียมกันซ้ำยังรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เปลือกนอกดูสนิทสนมรักใคร่กลมเกลียวกัน แต่ลับหลังก็แอบงัดข้อกันอยู่เงียบๆ ตั้งแต่รูปโฉมของภรรยาตลอดจนถึงผลการเรียนของลูกๆ ตั้งแต่ส่วนสูงรอบเอวไปจนถึงเสื้อผ้าที่สวม ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ต้องยกมาเปรียบเทียบกันหมด

หลังจากนายท่านตู้จากไป เศรษฐีหูก็ไม่มีคนให้งัดข้อด้วยอีก เขารู้สึกเบื่อหน่าย จึงเบนสายตามาจับจ้องอยู่ที่ร่างของตู้ฉางชิงซึ่งเป็นบุตรชายของนายท่านตู้แทน นับแต่นั้นเป็นต้นมา เขาก็มาซื้อยาที่โรงหมอแห่งนี้เป็นประจำแล้วก็ฉวยโอกาสใช้ฐานะ ‘ท่านอา’ อบรมสั่งสอนอีกฝ่ายเพื่อปลอบโยนจิตวิญญาณของตัวเอง

ทุกครั้งตู้ฉางชิงจะรับฟังด้วยท่าทางนอบน้อมว่าง่าย ทำให้เศรษฐีหูพึงพอใจมาก ถึงอย่างไรเขาก็ต้องซื้อยาบำรุงทุกเดือนอยู่แล้ว เงินเพียงแค่นี้ไม่อยู่ในสายตาของเขา แต่สำหรับคุณชายตู้ผู้ตกอับ มันสามารถทำให้โรงหมอเหรินซินอยู่ต่อไปได้อีกเป็นเดือนเลยทีเดียว

เรียกได้ว่า หลังจากนายท่านตู้จากไป เศรษฐีหูก็คือบิดามารดาผู้มอบเสื้อผ้าอาหารให้ตู้ฉางชิง!

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงปฏิบัติต่ออีกฝ่ายด้วยความนอบน้อมอย่างยิ่ง

ตู้ฉางชิงจัดยาเสร็จก็กลับมานั่งข้างๆ เศรษฐีหู

ไม่ผิดจากที่คาด หลังจากจิบชาสองสามอึกแล้ว เศรษฐีหูก็เริ่มอบรมสั่งสอนตู้ฉางชิงเหมือนเช่นเคย

“ฉางชิงเอ๊ย ตอนที่พ่อของเจ้าป่วยหนักเคยฝากฝังให้ข้าช่วยดูแลเจ้าหลังจากที่เขาจากไปแล้ว ข้ากับพ่อของเจ้ารู้จักกันมานาน ข้าก็เห็นเจ้าเป็นบุตรชายของข้าครึ่งหนึ่ง วันนี้ข้าจะพูดเปิดอกกับเจ้าเสียหน่อย”

“คนอื่นอายุเท่าเจ้าก็แต่งงานก่อร่างสร้างตัวกันหมดแล้ว ตอนพ่อของเจ้ายังมีชีวิตอยู่มีกิจการมากมาย โรงหมอแห่งนี้จะมีรายได้ไม่มากนักก็ไม่เป็นอะไร แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว เจ้าอาศัยโรงหมอเลี้ยงชีพ ถึงที่นี่จะมีทำเลดี แต่พื้นที่เล็กเกินไป คนที่มาซื้อยาก็มีไม่มาก นานวันเข้าย่อมทำกิจการต่อไปไม่ได้ แต่ต่อให้ขายโรงหมอไป ถ้ายังนั่งกินนอนกินอยู่เฉยๆ แบบนี้ก็คงไม่ใช่หนทางที่ดีนัก”

“ข้าเห็นเจ้าเป็นคนฉลาดเฉลียว พอจะมีความสามารถอยู่บ้าง เหตุใดจึงไม่ลองสอบเข้ารับราชการดูเล่า? ดูลูกอกตัญญูทั้งสองของข้าสิ ไม่ฉลาดเท่าเจ้า แต่พวกเขาต่างก็ร่ำเรียนหนังสือมาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้ก็นับว่าประสบความสำเร็จดี เจ้ารู้ไหมว่าหลายวันก่อนบุตรชายคนเล็กของข้าได้ขึ้นเงินเดือนอีกแล้ว...”

ตู้ฉางชิงรับฟังด้วยความนอบน้อมอยู่นาน จนกระทั่งเศรษฐีหูดื่มน้ำชาครึ่งกาหมดเกลี้ยง เขาถึงได้ยอมเลิกรา พอเศรษฐีหูจะจากไป ตู้ฉางชิงก็เข้าไปหยิบขนมแผ่นเมฆที่เหลืออยู่ครึ่งกล่องในห้องด้านใน ในตอนนั้นเอง เขาก็เหลือบไปเห็นชาสมุนไพรห่อหนึ่งที่เหลืออยู่บนโต๊ะ นี่เป็นของแถมที่ได้มาจากหญิงสาวที่เอาผงผู่หวงมาขายครั้งก่อน อาเฉิงเสียดายไม่อยากทิ้ง หลังจากดื่มไปสองวันไม่มีปัญหาอะไรก็เลยเก็บไว้

ตู้ฉางชิงใช้กระดาษสีแดงห่อชาสมุนไพรกับขนมแผ่นเมฆที่กินเหลือแล้วเอาไปยัดใส่มือเศรษฐีหูที่นั่งอยู่ในรถม้า ปากก็กล่าวอย่างยิ้มแย้มว่า “ท่านอางานยุ่งมาก หลานไม่รบกวนแล้ว นี่เป็นของขวัญที่หลานเตรียมไว้ ด้านในมีชาสมุนไพรที่จะช่วยบรรเทาอาการคัดจมูกและลดน้ำมูกได้ ท่านอารักษาสุขภาพด้วยนะขอรับ”

เศรษฐีหูหัวเราะเสียงดัง “ฉางชิงมีใจแล้ว” จากนั้นก็สั่งให้รถม้าแล่นจากไป

พอรถม้าลับสายตาไป รอยยิ้มบนใบหน้าของตู้ฉางชิงก็จางหายไปทันที เขาเดินกลับเข้าไปในร้านด้วยความหงุดหงิด “ในที่สุดตาแก่ช่างสั่งสอนก็ไปเสียที”

อาเฉิงเอ่ย “ความจริงเศรษฐีหูก็พูดไม่ผิดนะขอรับเถ้าแก่ ท่านลองไปสอบเข้ารับราชการ...”

ตู้ฉางชิงหันมาถลึงตาใส่เขา “พูดง่ายดีนี่! เจ้าคิดว่าที่ข้าไม่สอบเข้ารับราชการเพราะใจไม่อยากอย่างนั้นรึ?” จากนั้นก็ก่นด่าว่า “พ่อของข้ายังไม่เคยสั่งสอนข้าแบบนี้เลย!”

“ภาษิตว่า สุนัขเห็นเจ้าของยังต้องกระดิกหาง ตอนนี้รายได้ของโรงหมอเราล้วนต้องอาศัยผู้อื่น” อาเฉิงยิ้ม “เถ้าแก่อดทนหน่อยเถิดขอรับ”

ตู้ฉางชิงยกเท้าขึ้นเตะบั้นท้ายของอีกฝ่าย “ใครเป็นสุนัข? เจ้าว่าใครเป็นสุนัข!”

อาเฉิงนวดก้นพลางหัวเราะคิกคัก “หมายถึงตัวข้าน้อยเองขอรับ”


ตอนที่เศรษฐีหูกลับไปถึงบ้านตระกูลหู ฮูหยินกำลังดูสมุดบัญชีที่พ่อบ้านเอามาส่งให้

พอเห็นห่อกระดาษน้ำมันในมือของเศรษฐีหู นางก็แค่นเสียงฮึคำหนึ่ง “ไปโรงหมอเหรินซินอีกแล้วหรือ?”

“พี่ตู้ฝากฝังไว้ก่อนตาย ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไร”

หูฮูหยินยิ้มเสแสร้ง “ท่านดิ้นรนเอาเงินไปให้ผู้อื่น ผู้อื่นกลับมองท่านเป็นคนโง่ ตัวเขายังไม่อยากจะก้าวหน้า ท่านจะร้อนใจไปทำไม?”

“ผู้หญิงอย่างเจ้าจะไปรู้อะไร!” เศรษฐีหูโบกมือเพราะไม่อยากพูดกับนางให้มากความ “ซ้ำจะว่าไป เขาก็ให้ชาข้ามาเป็นของขวัญทุกครั้ง จะมาว่าข้าโง่ได้อย่างไร เจ้านี่พูดจาไม่น่าฟังเลยจริงๆ!”

หูฮูหยินปรายตามองเขาพลางเสียดสี “แค่ขนมที่กินเหลือไม่กี่ชิ้นกับเศษชาเล็กน้อยเท่านั้น ของขวัญอะไร ท่านซื่อเกินไปแล้ว”

“เถียงเจ้าไม่ได้ ข้าคร้านจะพูดด้วยแล้ว” เศรษฐีหูแกะห่อกระดาษน้ำมันออก เมื่อก่อนมักจะเป็นขนมไม่มีราคา วันนี้ก็ไม่แตกต่าง เขาหยิบขนมแผ่นเมฆออกมาก่อนจะเบนสายตาไปจับจ้องอยู่ที่ชาสมุนไพรห่อนั้น

ชาห่อนี้ถูกมัดไว้ด้วยเชือกแดง อีกทั้งบนห่อกระดาษสีขาวยังมีตัวอักษรเขียนไว้ เศรษฐีหูตาไม่ดีนัก ต้องยื่นหน้าเข้าไปมองใกล้ๆ ถึงได้เห็นว่า มันเป็นบทกลอนสองประโยคที่เขียนว่า

[หยางฮวาแย้มเย้ยความไร้ใจ แต่กลีบไซร้ลอยพลิ้วมาแตะหน้า]

ลายมือนั้นเป็นตัวอักษรตัวบรรจงขนาดเล็กที่งดงามอย่างยิ่ง

ดวงตาของเศรษฐีหูเปล่งประกายเจิดจ้า เขาชอบอะไรที่ดูมีรสนิยมแบบนี้มากที่สุด ได้แค่กระดาษห่อแบบนี้ ต่อให้ชาด้านในเป็นเศษชาก็ยังดูมีรสนิยม

เขาสั่งคนรับใช้ “เอาชานี่ไปต้ม สองวันนี้ข้าจะดื่มชาห่อนี้”

หูฮูหยินเหลือบมองเขาแวบหนึ่งด้วยความประหลาดใจ

“ปกติมีคนให้ชามา ท่านก็ยกให้คนรับใช้ไปหมด ไยวันนี้ถึงคิดจะดื่มเองเล่า?” จากนั้นก็เหลือบมองชาห่อนั้นแวบหนึ่ง “ชาดีๆ ในบ้านไม่ดื่ม จะดื่มชาห่อนี้ พิลึกจริง”

“รสนิยมไม่อาจวัดค่าด้วยเงิน” เศรษฐีหูสะบัดแขนเสื้อ ตั้งท่าจะโต้แย้ง แต่พอเหลือบไปเห็นสีหน้าของภรรยาก็รีบกระแอมเบาๆ ครั้งหนึ่ง “ฉางชิงบอกว่า ชานี่ช่วยบรรเทาอาการคัดจมูกและลดน้ำมูกได้...” เขาลดเสียงเบา “เลยกะจะลองดื่มดูสักสองสามวันก่อน”