นางถูกส่งมา 'ฆ่า' ไม่ได้มา 'อ้อน' 
ไม่ว่าใครต่างก็หวาดกลัวมหาเสนาบดี 'เผยจี้' 
บุรุษที่กุมอำนาจเบ็ดเสร็จด้วยมือที่เปื้อนเลือด ซ้ำยังขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม
แน่นอนว่าคนอยากให้เขาตายมีนับไม่ถ้วน 
กิจการ 'ลอบสังหารเผยจี้' จึงรายได้ดี งานก็มีมาจ้างวานไม่ขาดสาย 
'ฮั่วอิน' คือพญายมอันดับหนึ่งสำหรับงานด้านนี้ 
นักฆ่าที่มีความงามเป็นเลิศเช่นนาง แน่นอนว่าต้องใช้มารยาหญิงเข้าล่อแล้วเด็ดหัว
อา... แต่ผิดแผนไปหน่อย 
คนงามดันสะดุดล้มหัวกระแทกพื้นจน 'ความจำเสื่อม' เสียนี่! 
หลังจากสมองกระทบกระเทือน 
ฮั่วอินก็ปักใจเชื่อว่าตัวเองคือโฉมงามผู้อ่อนแอ บอบบาง น่าทะนุถนอม 
ต้องใช้ชีวิตในจวนด้วยการออดอ้อนเอาใจเผยจี้ในฐานะอนุคนที่เก้า 
เอ... แต่ไยข้าจึงบีบกระดูกโจรแหลกคามือได้เล่า? 
ไหนจะกระบวนสังหารที่พลิ้วไหวของข้าอีก? 
จนกระทั่งความทรงจำกลับคืนมา ฮั่วอินถึงเพิ่งระลึกได้ว่า 
ตนถูกส่งมาเพื่อ 'ฆ่า' เผยจี้... ไม่ใช่มาเป็น 'เมียเด็กขี้อ้อน' ของเขา