นางถูกส่งมา ‘ฆ่า’ ไม่ได้มา ‘อ้อน’

ไม่ว่าใครต่างก็หวาดกลัวมหาเสนาบดี ‘เผยจี้’

บุรุษที่กุมอำนาจเบ็ดเสร็จด้วยมือที่เปื้อนเลือด ซ้ำยังขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม

แน่นอนว่าคนอยากให้เขาตายมีนับไม่ถ้วน

กิจการ ‘ลอบสังหารเผยจี้’ จึงรายได้ดี งานก็มีมาจ้างวานไม่ขาดสาย

‘ฮั่วอิน’ คือพญายมอันดับหนึ่งสำหรับงานด้านนี้

นักฆ่าที่มีความงามเป็นเลิศเช่นนาง แน่นอนว่าต้องใช้มารยาหญิงเข้าล่อแล้วเด็ดหัว

อา... แต่ผิดแผนไปหน่อย

คนงามดันสะดุดล้มหัวกระแทกพื้นจน ‘ความจำเสื่อม’ เสียนี่!

หลังจากสมองกระทบกระเทือน

ฮั่วอินก็ปักใจเชื่อว่าตัวเองคือโฉมงามผู้อ่อนแอ บอบบาง น่าทะนุถนอม

ต้องใช้ชีวิตในจวนด้วยการออดอ้อนเอาใจเผยจี้ในฐานะอนุคนที่เก้า

เอ... แต่ไยข้าจึงบีบกระดูกโจรแหลกคามือได้เล่า?

ไหนจะกระบวนสังหารที่พลิ้วไหวของข้าอีก?

จนกระทั่งความทรงจำกลับคืนมา ฮั่วอินถึงเพิ่งระลึกได้ว่า

ตนถูกส่งมาเพื่อ ‘ฆ่า’ เผยจี้... ไม่ใช่มาเป็น ‘เมียเด็กขี้อ้อน’ ของเขา!