ดอกโบตั๋นที่เชิงเขาฝั่งตะวันออก

บทที่2. ‘เป็นไปได้อย่างไร’

ดอกโบตั๋นที่เชิงเขาฝั่งตะวันออก

บทที่2. ‘เป็นไปได้อย่างไร’

เป็นไปได้อย่างไร

หญิงสาวถามตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน หลังจากตื่นจากหลับใหล นางพบหญิงสาวหน้าบึ้งตึงชื่อติงชุ่ยนำเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้นาง นางจึงได้ก้มมองสภาพตัวเองอีกครั้ง คราวนี้นางได้พิจารณาร่างกายที่คุ้นเคยนี้จริงจัง แน่นอนว่า นางย่อมคุ้นเคยกับเรือนร่างนี้เพราะนางใกล้ชิดเจ้าของร่างนี้ถึงสี่ปี คอยเกาะบ่าหรืออยู่บนฝ่ามือเป็นเพื่อนนางมาตลอด

นางไม่ได้ใส่ใจว่าติงชุ่ยพูดกับนางเรื่องใดบ้าง จนกระทั่งในห้องเหลือนางเพียงลำพัง นางจึงยืนแขนออกดูอีกครั้ง

นี่เป็นแขนมนุษย์จริงๆ มิใช่ปีกอย่างที่นางเคยใช้มาตลอดชีวิตนกหงส์หยกน้อยๆ ของนาง

หญิงสาวหลับตาอย่างปวดร้าว นางคือนกหงส์หยกตัวน้อยที่ครั้งหนึ่งถูกมือใหญ่แต่อบอุ่นของชายผู้หนึ่งโอบอุ้มขึ้นมาจากพื้นดินเยียบเย็น คราวนั้นนางเป็นเพียงลูกน้อยที่พรากจากรังอุ่นของแม่นก ในบรรดาพี่น้องของนาง นางเป็นนกหงส์หยกที่ขี้เหร่ที่สุด ในขณะที่ผู้อื่นเลือกพี่น้องของนางไปเลี้ยงดูในกรงอันงดงาม แต่นางไร้ผู้ใดเหลียวแล นางคู่ควรเพียงขอนไม้เก่าๆ คนเลี้ยงก็หมางเมินไม่ใส่ใจจะป้อนอาหาร นางหิวโหยจนต้องฝืนบินออกมาเพื่อหากิน แต่นางบินอย่างไม่รู้ทิศทาง จนถูกเจ้าแมวที่ไหนไม่รู้ไล่ตะปบ ด้วยความอ่อนแรงนางจึงบินหนีไม่ไหว ปีกของนางอยู่ใต้กรงเล็บของแมว เลือดสีสดไหลออกมาจนนางหวาดกลัว คิดไปว่าตนเองคงมีชีวิตเพียงเท่านี้

ขณะความตายมาเยือน ความเจ็บปวดเข้าครอบครองสติ นางไม่รู้เหตุใดแมวตัวนั้นล่าถอยไปจากนาง นกน้อยถูกช้อนตัวขึ้นอย่างเบามือราวกับถูกโอบอุ้มด้วยมือของเทพเซียน นางลืมตาขึ้นมองเห็นดวงตาดำขลับคู่หนึ่งจ้องมอง ริมฝีปากเม้มเน้นจนเรียบตึงแต่บรรจงเช็ดคราบเลือดและโรยผงห้ามเลือดทำแผลให้นาง เขารักษานางอยู่สองวัน ระหว่างนั้นนางได้ยินผู้อื่นเรียกเขาว่า ‘ซือจื่อ’ บ้าง ‘เซียวเหริน’ บ้าง

‘แล้วอย่างไร เจ้าทดลองศาสตร์แพทย์ของตนด้วยการรักษาเจ้านกน้อย พอมันแข็งแรงแล้วจะทำอย่างไรกับมัน’

‘จะให้ทำอย่างไร...ก็แค่ปล่อยมันไปเท่านั้น ข้าหาได้มีจิตใจเป็นกุศลอยากเลี้ยงมันเสียหน่อย’

‘หากเป็นเช่นนั้นจริง พี่เซียวมอบนกตัวนั้นให้ข้าเถิด’

‘พี่ไม่รู้ว่าเจ้าอยากเลี้ยงนก?’

‘น้องอยู่เพียงผู้เดียว ต่างบ้านต่างเมือง หากพี่ชายอนุญาตและพี่เซียวไม่ต้องการ ข้าขอรับมันไปเลี้ยงดูเองเจ้าค่ะ’

แต่ก่อนนั้นนางมิรู้ว่าคนทั้งสามมีความสัมพันธ์กันอย่างไร แต่เพียงอึดใจชายที่รักษานางมาสองวันก็ประคองนางส่งให้ชายอีกคนรับไว้แล้วเดินไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ในรถม้า เจ้านกน้อยถูกส่งลงบนฝ่ามืออ่อนนุ่ม ดวงตางดงามจ้องมองพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนจนนางผู้เป็นนกรู้สึกได้ว่า หญิงผู้นี้มีจิตใจงดงามไม่น้อย นางจึงถูไถศีรษะน้อยๆกับฝ่ามืออุ่นเบาๆ แต่ทำให้หญิงสาวส่งเสียงหัวเราะคิกคัก

‘ดูท่าเจ้านกตัวนี้จะถูกชะตากับหลิงเอ๋อร์ของเราแล้ว’

‘ข้าจะดูแลมันอย่างดีเจ้าค่ะ’ หญิงสาวเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน ‘หลันหลัน ข้าเรียกเจ้าว่าหลันหลันก็แล้วกัน’

นับตั้งแต่นั้นหญิงสาวนามกงเสวี่ยหลิงเป็นคนเลี้ยงดูนกน้อยอย่างนางมาตลอด จากนกน้อยขี้เหร่ที่ไม่มีใครแลเหลียว แต่วันหนึ่งมีมืออ่อนโยนคู่หนึ่งคอยดูแล นางจึงรักและภักดีกับกงเสวี่ยหลิงอย่างยิ่ง กงเสวี่ยหลิงเป็นถึงองค์หญิงแห่งแคว้นเฉียนเหลียง เดินทางไปเมืองผิงอันอันเป็นเมืองหลวงที่องค์จักรพรรดิประทับอยู่ กงเสวี่ยหลิงเป็นเพียงองค์หญิงเชลยที่ถูกส่งมาเป็นตัวกระกันของแคว้น แม้นางจะเป็นถึงองค์หญิง แต่เมื่ออยู่ต่างถิ่นซ้ำฐานะยังเป็นเพียงตัวประกัน การเป็นอยู่จึงไม่สะดวกสบายนัก มีตำหนักส่วนตัวแต่สภาพทรุดโทรม อับชื้นซ้ำบางแห่งหลังคายังมีรูรั่ว มีบ่าวรับใช้เพียงสี่ห้าคนซึ่งแต่ละคนก็มิได้เคารพนางนัก อาหารการกินหรือแม้แต่เสื้อผ้าอาภรณ์ก็ยังขาดแคลน กงเสวี่ยหลิงต้องคอยรองรับอารมณ์บรรดาองค์หญิงองค์ชาย นางสนมและพระมเหสี ไม่ว่าจะประสบเรื่องเลวร้ายเพียงใด นางจะเห็นรอยยิ้มของกงเสวี่ยหลิงเสมอ กับนางที่เป็นเพียงนกน้อย กงเสวี่ยหลิงก็ดูแลอย่างดีไม่เคยปล่อยให้นางต้องอดยาก คอยร้องเพลงและเล่าเรื่องราวต่างๆ ในนางฟังเสมอ

กงอี้เทาคือพี่ชายของกงเสวี่ยหลิง เป็นศิษย์ร่วมอาจารย์กับเซียวหลินและจางซงหยวน บุรุษทั้งสามเป็นสหายรัก กงอี้เทาคือรัชทายาทแคว้นเฉียนเหลียง ส่วนจางซงหยวนเป็นทหารคนสนิทของกงอี้เทาและเป็นคนที่ลอบเข้ามาส่งข่าวและส่งเสบียงให้กงเสวี่ยหลิงเสมอ

หญิงสาวระบายลมหายใจพลางยกมือขึ้นแตะศีรษะบริเวณที่รู้สึกเจ็บระบม ปลายนิ้วแตะผ้าพันแผลอยู่ นางพยายามทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดเท่าที่พอจำได้

นางได้ยินว่ากงเสวี่ยหลิงถูกเชิญไปบรรเลงผีผาตามคำสั่งของพระมเหสี ทว่านางกลับถูกบังคับผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสีแดง นางผู้เป็นนกหงส์หยกตัวเล็กๆ ติดตามไปด้วยเช่นทุกครั้ง ไม่ว่ากงเสวี่ยหลิง อยู่ที่ใด นางจะอยู่ที่นั้นด้วยเสมอ แต่เมื่อรถม้าไปแล่นมาเรื่อยๆ ถึงจุดพักม้า กลับพบความจริงว่านางถูกส่งมาเป็นเจ้าสาวไร้ราคาของขุนนางแก่ชราผู้หนึ่ง

‘แม้ข้าจะเป็นเพียงองค์หญิงตัวประกัน แต่มิได้หมายความว่าจะถูกส่งมาแต่งงานกับใครก็ได้เช่นนี้’

‘องค์หญิงกงเสวี่ยหลิงเข้าใจผิดแล้ว’ ชายชราพูดพลางกลั้วหัวเราะ ‘เจ้ามิได้ถูกส่งมาเป็นเจ้าสาว แต่ถูกส่งมาเป็นนางบำเรอรับใช้ข้าต่างหากเล่า’

‘เจ้า!’

‘ข้าเมตตารับผู้หญิงอย่างเจ้ามาเป็นนางบำเรอก็นับว่าเป็นบุญของเจ้าแล้ว ยังกล้าขึ้นเสียงกับข้าอีกเรอะ!’

‘หากต้องเป็นนางบำเรอของเจ้า! ข้ายอมตายเสียยังดีกว่า’

มือเล็กยกขึ้นปิดหู นางจำเสียงกรีดร้องของกงเสวี่ยหลิงได้อย่างดี หญิงสาววิ่งหนีแต่ถูกชายร่างใหญ่เข้าฉุกกระชากกลับมาได้ เสียงหัวเราะอย่างสาสะใจและเสียงร้องอย่างน่าเวทนาของหญิงสาว ผู้คนรายล้อมแต่ทุกคนได้แต่ก้มหน้าไม่มีใครยื่นมือช่วยเหลือ นางเป็นเพียงนกน้อยพยายามใช้ปากเล็กๆ จิกชายชราใจโฉดที่ฉีกทึง้กระโปรงท่อนล่างของกงเสวี่ยหลิงออก

‘ไอ้นกบ้า! ข้าจะบีบคอเจ้าให้ตายคามือ’

‘อย่านะ! อย่าทำหลันหลัน’

‘โอ๊ะ! ห่วงนกทั้งที่ปกป้องตัวเองไม่ได้เรอะ!’ ชายผู้นั้นหัวเราะเยาะ ‘ขอร้องข้าซิ ใช้ปากนุ่มของเจ้าขอร้องข้า จูบที่เท้าของข้า แล้วข้าจะเมตตานกน้อยของเจ้า’

นางพยายามดิ้นรนออกจากอุ้งมือสกปรกสุดแรง แต่ดวงตาของนกน้อยต้องเบิกกว้างเมื่อเห็นกงเสวี่ยหลิงลุกขึ้นมาจากตั่งที่นางถูกกดลงไปเมื่อครู่ นางก้าวมาทรุดนั่งเบื้องหน้าก้มนิ่งค้อมกายลงแทบแนบพื้น เสียงหัวเราะดังก้องทว่าเพียงพริบตา เสียงหัวเราะกลายเป็นเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

‘บัดซบ! นางแพศยา!’

ในมือของกงเสวี่ยหลิงกำปิ่นเปื้อนเลือดแน่น ดวงตาที่เคยอ่อนโยนคู่นั้นแข็งกร้าวไร้ความอ่อนแอ เพราะความตกใจทำให้มือสกปรกปล่อยนกน้อยให้ร่วงหล่นเพื่อไปกุมเป้ากางเกงที่ถูกปิ่นของนางจวงแทง กงเสวี่ยหลิงยื่นมือไปรอบรับร่างขอนกน้อยได้ทัน แล้วรีบหมุนตัววิ่งออกมาท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนของชายผู้นั้น และท่ามกลางความตกตะลึงของคนรอบข้าง ราวกับไม่รู้ว่าจะต้องช่วยผู้เป็นนายที่ร้องโหยหวนหรือตามหญิงสาวที่วิ่งหนีสุดฝีเท้า

‘หลันหลัน’

นกน้องถูกกอดแนบอก ได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงของกงเสวี่ยหลิงแทบจะทะลุทรวงอกออกมา เท้าเล็กๆ สะดุดพื้นดินขรุขระล้มจนศีรษะกระแทกก้อนหินบนพื้น แต่นางรีบยันกายขึ้นแล้วออกวิ่งไม่สนใจเลือดที่ไหลลงมาเปื้อนใบหน้า เสียงคนวิ่งไล่ตามมาด้านหลัง กงเสวี่ยหลิงไม่เสียเวลาหันไปมอง นางรู้สึกถึงบางสิ่งที่พุ่งมาเฉียดใบหูของนาง

‘ธนู!’

‘หลันหลัน’

น้ำเสียงของกงเสวี่ยหลิงเด็ดเดี่ยวและผสานความผ่อนคลายอย่างคนยอมรับชะตากรรม ‘เจ้าโบยบินไปสู่ท้องฟ้าอันอิสระเถิด อย่าดุถูกกักขังเช่นข้า ข้าติดค้างเจ้า รั้งนกน้อยอย่างเจ้าให้อยู่เป็นเพื่อนข้า ทั้งที่บ้านของเจ้าคือท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ คืออิสรเสรี’

มือที่ประคองนางไว้แนบอกยื่นนางออกไปสุดมือก่อนที่ร่างของกงเสวี่ยหลิงจะกระโดดผาน้ำตก นางพุงตัวหมายจะปกป้องกงเสวี่ยหลิง แม้เป็นเพียงนกน้อยแต่นางรักและภักดีกับนาง แม้นางมีท้องฟ้าเป็นบ้านอันแสนเสรีแต่ไม่มีใครรักและห่วงใยเท่ากงเสวี่ยหลิง ร่างหญิงสาวทิ้งตัวลงรวดเร็วแต่นางก็ใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพุ่งเข้าไปในอกของกงเสวี่ยหลิงก่อนที่ร่างของนางจะจมสู่ผิวน้ำ

จนกระทั่งนางลืมตาก็พบเซียวเหรินอีกครั้ง ครั้งนั้นนางถูกแมวใจร้ายตะปบฉีกปีกจนเกือบบินไม่ได้ ผ่านมาสี่ปี นางได้พบเขาอีกครั้ง แต่ดวงจิตของนางกลับมาอยู่ในร่างของกงเสวี่ยหลิงเสียเอง

“ปวดแผลหรือ?”

น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถาม หญิงสาวเงยหน้าขึ้นจึงนึกได้ว่าตนเองนั่งเอามือกุมขมับอยู่ นางจ้องมองบุรุษเบื้องหน้า เซียวเหรินคือบุรุษที่กงเสวี่ยหลิงมีใจให้ นางคาดเดาจากที่ทุกครั้งที่กงเสวี่ยหลิงได้พบจางซงหยวน จะสอบถามเรื่องของเซียวเหรินเสมอ นางจึงพลอยรับรู้ทุกเรื่องราวของเซียวเหรินและความรู้สึกของกงเสวี่ยหลิงไปด้วย

นางลดมือลงแล้วส่ายหน้าไปมา จ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วเป็นฝ่ายยื่นมือไปแตะแก้มของเขาเบาๆ

“ซือจื่อผอมลงมาก” นางพยักหน้าให้กับตัวเองแล้วเลื่อนมือมาจับแขนของชายหนุ่มที่นั่งนิ่งไม่ขยับตัว “แต่แขนเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ แสดงว่าซือจื่อแข็งแรงสุขสบายดี”

“แม่นาง” เซียวเหรินจับมือของนางออกจากท่อนแขนของเขา “ข้ามั่นใจว่าไม่เคยพบเจ้า เจ้าคงจำคนผิดแล้ว”

หญิงสาวส่ายหน้าไปมา “ข้าไม่อาจลืมผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตข้า คุณหนูบอกว่าซือจื่อเป็นหมอที่เก่งที่สุด รักษาคนนับร้อยนับพัน ซือจื่อจำข้าไม่ได้ย่อมไม่แปลกอันใด”

เซียวเหรินนิ่งงันไป นางพูดถูก เขารักษาคนไม่ได้สนใจหน้าตาหรือฐานะ สารภาพตามจริงเขาจำหน้าตาคนที่เขารักษาไม่ได้ เพียงแต่อาการเจ็บปวดหรือวิธีการรักษานั้น เขากลับจำได้แม่นนัก

“แม่นางรู้จักกงเสวี่ยหลิง?”

“ยอมรู้จัก” หญิงสาวพยักหน้าแรงๆ ท่าทางไร้เดียงสาดูน่ารักน่าเอ็นดู

“แม่นางเป็นอะไรกับกงเสวี่ยหลิง?”

“ข้าเป็นนก!”

หญิงสาวตอบด้วยรอยยิ้ม แต่เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของอีกฝ่ายแล้วจึงนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยตอบ “ข้าติดตามคุณหนูกงเสวี่ยหลิง ไม่ว่านางจะไปไหน ทำอะไร ข้าล้วนอยู่ข้างกายคุณหนูเสมอ”

คราวนี้เซียนเหรินพอใจกับคำตอบที่ได้ยิน เข้าใจไปว่าหญิงผู้นี้เป็นคนรับใช้เท่านั้น

“เหตุใดเจ้าใส่เสื้อผ้าของกงเสวี่ยหลิง”

“คุณหนูไม่ได้เต็มใจ คุณหนูถูกล่อลวงให้มาที่ศาลาบนเขาโน้น” นางพูดแล้วชี้นิ้วประกอบ พวกเราถูกคนโฉดทำร้าย เพื่อปกป้องข้าคุณหนูใช้ปิ่นปักผมแทงชายแก่คนนั้น นางบอกให้ข้าหนีไปแต่ข้าไม่ไป นางกระโดดหน้าผาข้าก็กระโดดด้วย แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดข้าจึงมาอยู่อย่างนี้”

เห็นหญิงสาวสูดลมหายใจกลั้นมิให้ร้องไห้ออกมา เซียวเหรินแม้เย็นชาแต่ไม่ไร้หัวใจ เขาจึงไม่เอ่ยปากบอกเล่าว่าเขาได้ย้อนกลับไปที่บึงน้ำที่นางตกลงมา ไม่มีร่างผู้อื่นอีก หากคิดในแง่ดีกงเสวี่ยหลิงอาจมีคนช่วยไปแล้วหรือลอยตามน้ำไปถึงหมู่บ้านอื่น

หรือ...อาจไม่โผล่ขึ้นมาจากน้ำอีกก็เป็นได้

กงเสวี่ยหลิงเป็นองค์หญิงแคว้นเฉียนเหลียง เป็นองค์หญิงตัวประกันและเครื่องบรรณาการ เขาไม่เคยเห็นใบหน้าของกงเสวี่ยหลิงแต่รับรู้เรื่องราวจากปากของกงอี้เทาและจางซงหยวนซึ่งเป็นศิษย์ร่วมอาจารย์กัน ราวสี่ปีก่อนกงอี้เทานำขบวนเพื่อส่งกงเสวี่ยหลิงสู่ลั่วหยาง บังเอิญได้พบกันอีกครั้ง คราวนั้นเขาเพิ่งช่วยนกหงส์หยกตัวหนึ่งไว้ และไม่ได้มีความคิดจะเลี้ยงดู บังเอิญกงอี้เทาเห็นเข้าก็ล้อเขาเสียยกใหญ่ กระทั่งเขาได้ยินเสียงหวานใสจากในรถม้าที่อยู่ใกล้เอ่ยปากขอนกน้ย เขาจึงรู้ว่ากงเสวี่ยหลิงอยู่ในรถม้าคันนั้น เป็นการพบกันครั้งเดียวและพบกันโดยมิได้เห็นหน้า จากนั้นเขารับรู้เรื่องราวของนางจากปากของ กงอี้เทาที่มักลอบมาพบปะสนทนากันอยู่บ่อยครั้ง

“แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อไป”

“ข้า...” นางกลอกตาไปมา “ไม่มีคุณหนู...ข้าก็ไม่รู้จะทำอย่างไร”

เซียวเหรินคิดถึงกงอี้เทา ปกติหนึ่งหรือสองเดือนจะต้องลอบออกจากตำหนักมาหาเขาเพื่อสนทนาพูดคุยเช่นสหายรัก อย่างไรหญิงคนนี้ก็เป็นคนของกงเสวี่ยหลิง เช่นนั้นส่งนางให้กงอี้เทาดูแลต่อคงไม่เป็นไร หรือถ้าเป็นคนร้ายก็ให้จางซงหยวนจัดการเสีย

“เช่นนั้นเจ้าอยู่ที่นี่ไปก่อน รักษาตัวเองให้หายดี ข้าจะส่งข่าวให้กงอี้เทารู้ เพื่อเขาจะได้มารับเจ้าและออกติดตามคุณหนูของเจ้า”

“ข้าอยู่ที่นี่ได้หรือ?”

“ได้” เขาพยักหน้ารับ “แต่ห้ามพูดเรื่องกงเสวี่ยหลิงให้ใครได้ยินอีก”

“ได้! ข้าทำได้!”

“ดี”

“ขอบคุณซือจื่อ”

“อย่าเรียกชื่อนี้อีก”

หญิงสาวอ้าปากค้างสีหน้างุนงง “ก็คุณหนูกับคุณชายจางเรียกท่านว่าซือจื่อนี่”

“เรียกข้าเซียวเหริน” เขาไม่ต้องการให้ใครอื่นเรียกชื่อรองอย่างสนิทสนมหรือพร่ำเพรื่ออีก

“แต่ว่า...” นางเคยชินกับการรับคำสั่งของกงเสวี่ยหลิงคนเดียวเท่านั้น

“หากต้องการอยู่ที่นี่ทำตามคำสั่งข้า”

หญิงสาวได้แต่พยักหน้าหงึกหงัก พอเห็นร่างสูงลุกขึ้นจากตั่งของนางแล้ว นางก็รีบลุกขึ้นหมายจะเดินตามเขา แต่ร่างกายที่แทบไร้เรี่ยวแรงทำให้นางแทบไม่มีแรงทรงตัว ร่างเกือบทรุดลงไปกองกับพื้นแต่มือใหญ่เข้ามาประคองได้ทัน

“เจ้ายังไม่แข็งแรงพักผ่อนในนี้ไปก่อน”

“คือ...ข้า...ข้าหิวแล้ว”

เซียนเหรินเห็นสีหน้าประดักกระเดิดของนางแล้วก็ถอนหายใจเบาๆ เอาเถอะ ใครใช้ให้เขาเป็นหมอรักษาผู้อื่นกันเล่า คิดเสียว่าเลี้ยงหมาแมวเพิ่มสักตัว

เอ๊ะ! นางบอกตัวเองเป็นนก เช่นนั้นเขาเลี้ยงนกเพิ่มก็แล้วกัน

.......................

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย เฟิง เฟิง
okkkkkkkkkkkkk
เมื่อ 4 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย mengling
นกตัวใหญ่มว๊าาากกกก
เมื่อ 5 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว