ร่มโพธิ์ร่มไทร

ร่มโพธิ์ร่มไทร ตอนที่ 1 (ต่อ)

เช้าวันต่อมา จอมขวัญตื่นเช้ามาทันใส่บาตร หลังจัดการใส่บาตรให้พระรูปสุดท้ายจอมขวัญก็ถูกมาลีทักว่าแปลกที่ตื่นมาทันใส่บาตร ยายอาภาก็แย้งว่าสงสัยวันนี้ฝนจะตก อิ่มกับละม่อม นั่งยิ้มกันเงียบๆ จอมขวัญเดินมาโอบยายอาภาบอกถ้าฝนตกก็ดี ทุกคนจะได้เล่นน้ำฝนเป็นเพื่อนตนถูกมาลีเอ็ดว่าโตจนป่านนี้แล้วยังพูดอะไรเป็นเด็กๆ

“เอ้า ก็แล้วทำไมผู้ใหญ่จะเล่นน้ำฝนไม่ได้ล่ะคะ อันนี้วัยรุ่นงงแหะ” จอมขวัญทำตาแป้วใส่มาลี ยายอาภาได้แต่ยิ้มเอ็นดูบอกให้ทุกคนรีบเข้าไปข้างในบ้านกันเกรงฝนจะตกลงมาจริงๆ

“แหมแต่ละคน ขวัญจะตื่นมาใส่บาตรบ้างไม่ได้หรือยังไง ขวัญไม่ใช่ผีซะหน่อยที่จะใส่บาตรไม่ได้” จอมขวัญว่าพลางเก็บข้าวของใส่บาตรแล้วเดินตามหลังทุกคนเข้าบ้าน

ในบ้านอิ่มกับละม่อมแยกตัวเอาของใส่บาตรเก็บ ส่วนยายอาภากับมาลีขึ้นไปที่ห้องพระเพื่อนั่งสมาธิ จอมขวัญตามมาด้วยแล้วทำสีหน้าทุรนทุราย มาลีถามด้วยความตกใจได้คำตอบว่าร้อนแล้วจอมขวัญก็หัวเราะออกมา มาลีเหลืออดตรงเข้ามาหยิกต้นแขนจนได้ยินเสียงจอมขวัญร้องลั่นห้อง ยายอาภาปรามลูกสะใภ้

“คุณแม่ก็เป็นเสียอย่างนี้ โอ๋ยัยขวัญจนตอนนี้หลานมันได้ใจไปแล้ว” มาลีว่ามองจอมขวัญกำลังกอดยายอาภาอย่างเอาใจ ถอนหายใจแล้วลงมานั่งขัดสมาธิ

จอมขวัญพายายอาภามานั่งลงบ้าง ส่วนตัวก็นั่งลงข้างๆ แต่นั่งไม่ได้นานก็เปลี่ยนเป็นยืดขาออกมาจนถูกมาลีหันมาเอ็ด บอกไม่เคยพบใครสมาธิสั้นเท่าจอมขวัญ แล้วสั่งให้นั่งขัดสมาธิเหมือนเดิม

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป มาลีลืมตาขึ้นแปลกใจที่จอมขวัญดูเงียบผิดปกติจึงหันไปมองแทบสะดุ้ง เห็นลูกสาวตัวดีกำลังนอนผงกหัวอยู่ในท่าขัดสมาธิ มาลีอ่อนใจหันมามองหน้ายายอาภาเห็นท่านส่ายหน้าเชิงปรามว่าให้ปล่อยไป

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

ที่ไร่ส้มของปานเทพ ดูจะคึกคักว่าทุกวันเหตุเพราะข่าวลือที่ว่าเจ้าของไร่กำลังจะแต่งงาน คนงานแห่มาร่วมยินดีกัน ปานเทพโมโหถามแก้วว่าคนงานรู้ได้อย่างไร แก้วก้มหน้าแล้วยกมือขึ้น

“ไอ้แก้ว มึงนี่มัน” ปานเทพจะเอามือตบหัวแต่เปลี่ยนใจเมื่อเห็นแก้วเอามือปิดหัวรับ เขาถอนหายใจแล้วเดินมาที่รถ

“นั่นนายเทพจะไปไหนครับ”

“ไปสำนักงาน” ปานเทพตอบเสียงห้วน แก้วทำท่าจะไปด้วยถูกสั่งให้อยู่ตรงนี้

“อ้าว”

“ไม่ต้องมาอ้าว กลับไปแก้ข่าวให้ด้วยว่าจะไม่มีงานแต่งใดๆ เกิดขึ้น และถ้าฉันกลับมาที่ไร่ยังได้ยินคนงานซุบซิบเรื่องนี้อีกละก็ มึงโดนดีแน่ไอ้แก้ว” ว่าเสร็จก็สตาร์ทรถแล้วขับออกไป แก้วได้แต่เกาหัวหน้างง

ไม่นานก็มาถึงแต่ก็ต้องปวดหัวอีกเพราะแม้แต่อเนก เลขาส่วนตัวของเขาก็เป็นไปกับเขาด้วย อเนกว่าปานเทพควรไปตัดผมตัดเคราให้ดูดีเพื่อต้อนรับว่าที่นายหญิง ปานเทพแย้งว่าไร่ส้มจะยังไม่มีนายหญิง

“อ้าว แล้วข่าวที่ว่านายเทพจะแต่งงานล่ะครับ เอ๊ะ หรือว่าข่าวมั่ว”

“ใช่ ข่าวมั่ว รู้ไว้ตรงนี้เลยว่าฉันจะไม่แต่งงาน จะอยู่เป็นโสดเฝ้าไร้ส้มที่นี่จนตาย” ปานเทพประชด อเนกบอกไม่ดีเพราะถ้าตายแล้วจะเป็นผีขี้เหงา ปานเทพฟังแล้วหัวเราะลั่นบอกอเนกอารมณ์ขัน ตนรู้สึกดีพลอยทำให้ความเครียดลดน้อยลง

“ดีใจนะครับที่ทำให้นายเทพยิ้มได้บ้าง”

ปานเทพยิ้มแล้วถามถึงเรื่องที่ดินแปลงใหม่ที่เพิ่งส่งอเนกไปติดต่อซื้อขาย อเนกรายงานว่าทางโน่นตกลงขายให้แต่ราคาสูงขึ้นจากเดิมที่เคยตกลงกันไว้ ปานเทพให้อเนกตอบตกลงซื้อเพราะถ้ายืดเยื้ออีกราคาอาจเพิ่มขึ้น

“มันจะคุ้มหรือครับนาย ราคาเพิ่มขึ้นอีกล้านเลยนะครับ”

“คุ้มไม่คุ้มก็ต้องเสี่ยงดู ถ้าไม่ขยายผลผลิตก็ยังไม่เพิ่มขึ้น การส่งออกก็ยังไม่ได้ตามเป้าที่ต้องการ ฉันกำลังหาทางคุยกับกลุ่มลูกค้าเพิ่มอีกหนึ่งประเทศ ถ้าเรามีผลผลิตมากกว่านี้ก็อาจเพิ่มการส่งออกได้อีกหลายประเทศ ถึงตอนนั้นทุกคนก็อาจจะต้องเหนื่อยหน่อยแต่รับรองว่าจะมีเงินเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว” ปานเทพเอ่ย อเนกบอกทุกคนเต็มใจทำเพื่อนาย อย่างน้อยที่นี่ก็ดีกว่าที่อื่นที่กดขี่ค่าแรงจนมีหลายคนพากันมาสมัครที่ไร่ส้มปานเทพ

“เรื่องนี้ก็ถือเป็นปัญหา ฉันกำลังจะเข้าไปคุยในอำเภอตอนที่ประชุมกับกลุ่มเจ้าของไร่ ว่าด้วยเรื่องการปรับค่าแรงของคนงานเพราะฉันจะรับไว้ทุกคนนั้นก็คงไม่ได้ ไร่อื่นก็จะพลอยเขม่งฉันเอา”

“ดีครับ นายเทพเป็นคนเก่ง มองการณ์ไกล ผมเชื่อว่าทุกอย่างที่นายเทพคิดหรือกำลังวางแผนอยู่นั้นจะต้องสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี” อเนกพูดสีหน้าชื่นชม ปานเทพเพียงพยักหน้าแต่ตอนนี้เขากำลังคิดถึงแผนการที่ได้คุยกับบิดา หากแผนสำเร็จนอกจากปานเทพจะไม่ต้องแต่งงานแล้ว เขายังจะได้ที่ดินแปลงนั้นมาฟรีๆ โดยไม่มีข้อกังขาใดๆ

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

รุ้งขวัญมาถึงบ้านเรือนไทยซึ่งเป็นพำนักของยายอาภา หลังจากที่อิ่มไปเชิญตนถึงบ้านใหญ่บอกทุกคนรอพบ หญิงสาวเดินโน้มตัวมานั่งลงตรงหน้ายายอาภาก่อนจะพนมมือกราบแทบเข่าของท่านแล้วขยับมานั่งลงข้างๆ ส่งสายตาไปหาจอมขวัญที่นั่งเงียบอยู่อีกข้างยายอาภา เอกราชไม่รอช้าเปิดประเด็นขึ้นทันที

“ได้ยินว่ารุ้งจะให้ยัยขวัญไปบ้านสวนแทนรุ้ง”

รุ้งขวัญเหลียวมองจอมขวัญ แก้ตัวไปว่าตนไม่ได้บังคับน้องแค่เล่าให้จอมขวัญฟังว่าต้องไปอยู่บ้านสวนหนึ่งเดือน จึงถูกมาลีถามต่อว่าได้บอกน้องเรื่องเงื่อนไขนั่นด้วยไหม รุ้งขวัญเงียบไม่พูดต่อ จอมขวัญแทรกหน้าตาอยากรู้

“เงื่อนไขอะไรหรือคะ”

“ก็เงื่อนไขที่พี่สาวเราจะต้องไปอยู่ที่นั่นยังไงละยัยขวัญ” เอกราชบอกลูกสาวคนเล็ก สบตารุ้งขวัญด้วยความเหนื่อยใจ รุ้งขวัญอธิบายว่าตนไม่คิดจะปิดน้องเพียงแต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องสำคัญอะไร

“จะไม่สำคัญได้ยังไง ส่งยัยขวัญไปก็เท่ากับให้ยัยขวัญเป็นคนรับเคราะห์แทน รุ้งไม่น่าทำกับน้องแบบนี้” เอกราชตำหนิ สีหน้าผิดหวัง จอมขวัญงงเพราะยังจับต้นชนปลายไม่ถูก มาลีจับมือสามีส่งสายตาปรามให้ใจเย็น ยายอาภามองหน้าหลานทั้งสองสลับกันไปมาก่อนจะยกมือขึ้นโอบอย่างรักใคร่

“ยายผิดเองที่ไม่มีลูกสาวจนสัญญาผูกขาดของผู้ใหญ่ที่เคยทำไว้ต้องตกมาที่หลาน ยายเห็นใจรุ้งแต่ว่าในสัญญาก็ระบุมาเช่นนั้นถ้ารุ้งจะไม่แต่งงานก็คงต้องเป็นยัยขวัญที่จะต้องดำเนินการต่อไป” ยายอาภาว่า รุ้งขวัญลอบยิ้มมุมปาก เอกราชค้านบอกจอมขวัญยังเด็ก มาลีก็คิดเช่นนั้น รุ้งขวัญน้อยใจขึ้นแทรก

“รุ้งเองก็ไม่อยากแต่ง รุ้งอยากให้ทุกคนเห็นใจและเข้าใจรุ้งเพราะรุ้งไม่อยากเอาอนาคตของรุ้งไปจบลงที่บ้านไร่บ้านนา รุ้งไม่ชอบวิถีชีวิตแอบนั้น มันไม่ใช่สำหรับรุ้งค่ะ รุ้งก็เลยว่าหากส่งยัยขวัญไปแทน แน่นอนว่าคุณปานเทพเขาต้องไม่ชอบเด็กกะโปโล ซุกซน หาสาระไม่มีอย่างยัยขวัญแน่”

จบคำพูดของรุ้งขวัญ ทุกคนต่างหันมามองที่จอมขวัญจุดเดียว

“รุ้งมีความเชื่อว่าถ้ารุ้งเป็นคนไปเอง คุณปานเทพคงจะชอบรุ้งแน่ รุ้งมีพร้อมทุกอย่าง แล้วคุณปานเทพก็คงจะไม่ปฏิเสธ คุณพ่อคุณแม่คะ คุณยายก็ด้วย รุ้งคิดดีแล้วนะคะถึงให้ยัยขวัญเป็นคนไปที่นั่นแทน ยัยขวัญเองก็รักธรรมชาติ ไปอยู่ที่นั่นก็คงจะมีความสุข จริงไหมขวัญ”

รุ้งขวัญถามความเห็นน้องสาว จอมขวัญเหมือนถูกดักพูดไม่ออกเพราะไม่คิดว่าการไปบ้านสวนจะมีเงื่อนไขพ่วงด้วย ตอนที่ตกลงกับพี่สาวก็ไม่ได้รู้เรื่องในส่วนนี้

“ว่ายังไงล่ะ ขวัญ หนูจะไปแทนพี่หรือเปล่า” มาลีถามลูกสาวคนเล็ก ใจยังหวั่นๆ เป็นห่วงจอมขวัญ

“อยากไปค่ะแต่ไม่อยากแต่ง” จอมขวัญบอกเสียงเบา รุ้งขวัญยิ้มมุมปาก มาลีถอนหายใจมองหน้าเอกราชแล้วเลยมาถึงยายอาภา

กลับมาถึงบ้านใหญ่ เอกราชเรียกทุกคนมาคุยกันอีกที รุ้งแก้วยังยืนยันว่าตนจะไม่ไปบ้านสวน มาลีเอายาดมขึ้นมาสูดลึกๆ เอกราชเสนอให้รุ้งขวัญไปบ้านสวนทำทีไปส่งจอมขวัญแล้วให้อยู่เป็นเพื่อนน้องสักวัน รุ้งขวัญไม่ตกลง

“รุ้งบอกคุณพ่อไปแล้วนะคะว่ารุ้งไม่ไป หัวเด็ดตีนขาดยังไงรุ้งก็ไม่ไป ถ้าเกิดรุ้งไปเจอคุณปานเทพแล้วเขาเกิดพอใจรุ้งขึ้นมา เรื่องมันจะยิ่งยากขึ้นนะคะ ให้ยัยขวัญไปดีแล้วละค่ะ”

“ยัยรุ้ง” มาลีปรามไม่ให้ต่อต้านบิดา รุ้งขวัญบอกตนต้องค้านเพราะมันไม่ถูกต้องแย้งว่าถ้าจอมขวัญไปตนก็พอมีแผน

“แผน” เอกราชทวน รุ้งขวัญอธิบายอย่างละเอียดท่ามกลางความตกตะลึงของมาลี ไม่เว้นแม้แต่จอมขวัญที่ต้องเป็นคนดำเนินแผนการนั้น

“นี่ขวัญต้องทำจริงๆ หรอคะ” จอมขวัญถามขึ้นหลังจากฟังแผนการจากพี่สาวจนจบ รุ้งขวัญพยักหน้า เอียงหน้ามองเอกราชกับมาลี เดินมาคุกเข่าลงตรงหน้าท่านทั้งสองแล้วยกมือไหว้

“รุ้งขอโทษนะคะที่รุ้งไม่สามารถแต่งงานกับคุณปานเทพได้ เขาไม่ใช่สิ่งที่รุ้งต้องการ คุณพ่อคุณแม่เข้าใจรุ้งนะคะ” รุ้งขวัญว่าสบตามาที่จอมขวัญนิ่ง

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย chayanut
thank you
เมื่อ 1 ปี 6 เดือนที่แล้ว

รีวิว