พ่ายสวาท (โรมานซ์ 20+)

บทที่ 2 เวลาไม่คอยท่า...(100%)

“นี่คุณ” ดารันกำสายยางรดน้ำต้นไม้ที่อยู่ในมือแน่น

“ส่วนคุณมันก็แค่ผู้ชายมักง่าย อยากกินรวบหัวรวบหางทั้งพี่ทั้งน้องเลยเหรอคะ ไม่กลัวชาวบ้านเขานินทาเอา… แค่กๆ!” เสียงไอของฟ้ารุ่งดังขึ้นแทนคำพูดที่ยังพูดไม่จบประโยคดีด้วยซ้ำ นั่นเพราะดารันฉีดน้ำจากสายยางที่อยู่ในมือใส่หน้าเธอเต็มๆ ทำให้เธอต้องกินน้ำประปาไปเสียหลายอึก

“ตื่นหรือยัง หายบ้าขึ้นไหม”

“นี่เธอทำอะไรฉัน รู้ไหมเสื้อผ้าชุดนี้ฉันราคาเท่าไหร่” ฟ้ารุ่งเต้นเร้าๆ ใบหน้าโกรธเกรี้ยว

“ไม่รู้และไม่ได้อยากรู้ด้วย” ดารันตอบอย่างที่คิด ส่วนโฮมนั้นยืนมองอยู่ข้างๆ ไม่ได้ห้ามอะไรทั้งนั้น

“ป่าเถื่อน ไม่มีมารยาท”

“คุณก็ไม่มีมารยาท เพราะถ้ามีคงไม่เข้ามาบ้านคนอื่นทั้งๆ ที่เจ้าของบ้านยังไม่ได้อนุญาตด้วยซ้ำ คนมีมารยาทเขาแบ่งชนชั้นวรรณะ ด่าว่ากระทบกระเทียบคนอื่นปาวๆ เหมือนแม่ค้าปากตลาดแบบนี้ด้วยเหรอ ถ้าใช่...ฉันจะได้จ้างคนไปเผาสถานที่สั่งสอนมารยาทแบบนี้กับคุณให้มันวายวอดไปจากโลก จะได้ไม่ผลิตลูกศิษย์แบบนี้ออกมาสู่สังคม” ได้ยินแบบนี้เข้าไปฟ้ารุ่งถึงกับเหวอ ก่อนจะกรี๊ดออกมาอย่างหัวเสีย

“กรี๊ดดดด...นี่แกด่าฉันอย่างนั้นเหรอ”

“นี่ด่าไปซะเยอะยังจะถามอีกเหรอว่าฉันด่าไหม โง่จริงหรือแกล้งโง่กันแน่เนี่ย” ดารันยืนประจันหน้าไม่มีถอย ส่วนโฮมได้แต่ยืนมองเธอเงียบๆ นั่นเพราะเขารู้จักดารันดีว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมถูกใครมารังแกได้ง่ายๆ ถึงตัวจะเล็กแต่ก็สู้คนไม่ถอยจนบางทีเขาก็อยากจับมาตีก้นอยู่เหมือนกัน

“จะมากไปแล้วนะ ว้าย…” จังหวะที่ฟ้ารุ่งจะเข้าไปชาร์จตัวดารันได้ เธอก็ฉีดน้ำใส่ปากใส่หน้าเป้าหมายจนฟ้ารุ่งต้องถอยไปตั้งหลักที่เดิม

“โฮมคะ ช่วยฟ้าด้วย” เมื่อเข้าถึงตัวดารันไม่ได้ ฟ้ารุ่งก็ขอตัวช่วยทันที แต่โฮมกลับยังคงยืนนิ่ง นั่นทำให้ฟ้ารุ่งตัวชาที่ถูกเขาหมางเมินใส่ขนาดนี้

“มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยนะคะ ไม่อย่างนั้นน้ำประปาสกปรกๆ ที่เต็มไปด้วยเชื้อโรคนี่อาจเข้าไปอยู่เต็มท้องผู้หญิงแบบคุณก็เป็นได้ เอาไหม”

“โฮมขา...โฮม” แต่แทนที่จะถอย ฟ้ารุ่งกลับขอให้โฮมเข้ามาช่วยเธออีก รอบนี้เธอลงทุนบีบน้ำตาเรียกความสงสารเพิ่มมาอีกหนึ่งอย่าง แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผล

“พี่ว่าน้ำมันเบาไปนะ ยังไงเดี๋ยวพี่ไปปรับน้ำให้มันแรงขึ้นอีกหน่อยแล้วกัน”

“โฮม!” ฟ้ารุ่งหน้าแดงตาแดงทั้งโกรธทั้งเสียหน้าที่ถูกชายหนุ่มตัดรอนต่อหน้าดารันแบบนี้ ก่อนจะสะบัดหน้าให้คนทั้งคู่แล้วเดินจ้ำกลับมายังบ้านของโฮม คว้ากระเป๋าถือที่วางอยู่บนเก้าอี้เพื่อจะไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด แต่กลับถูกพนักงานของโรงแรมที่มาเพื่อบริการแขกนอกสถานที่รั้งตัวไว้

“คุณผู้หญิงครับ โต๊ะสำหรับดินเนอร์ค่ำนี้ทางเราได้จัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไม่ทราบว่าจะให้…” ยังไม่ทันที่พนักงานของโรงแรมจะได้เอ่ยจบประโยค เสียงแหลมๆ ของฟ้ารุ่งก็แทรกขึ้น

“ยกเลิก ทิ้งของให้หมด ส่วนพวกแกอยากไปไหนก็ไป...ไป๊” เอ่ยไล่เสร็จฟ้ารุ่งก็เดินตรงไปยังรถที่จอดอยู่ จากนั้นก็ขับออกไปทันที โดยไม่รู้ตัวว่ามีรถสปอร์ตขับตามเธอมาห่างๆ ซึ่งรถคันนี้ขับตามดูเธอมาตั้งแต่เช้าแล้ว

การกระทำของฟ้ารุ่งทำให้พนักงานของโรงแรมสองคนพากันยืนงงว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ในเมื่อมีคำสั่งจากลูกค้าว่าดินเนอร์มื้อนี้ถูกยกเลิก พนักงานทั้งสองจึงเข้าไปเคลียร์โต๊ะเก็บของทุกอย่างกลับโรงแรมทันทีเช่นกัน

“พี่ไปปิดน้ำให้นะ” เมื่อเห็นว่าฟ้ารุ่งกลับไปแล้วแน่นอน เพราะได้ยินเสียงรถแล่นออกไปไกล โฮมจึงอาสาไปปิดน้ำให้ดารัน ที่ดูท่าแล้วเดือนนี้ค่าน้ำอาจจะพุ่งขึ้นเป็นสองเท่า

“เธอเป็นคนรักเก่าของพี่โฮมเหรอคะ”

“ครับ คบกันมาห้าปีแต่สุดท้ายก็เลิกรากันไป ตั้งแต่เลิกกันพี่ก็ไม่ได้ติดต่อเธอเลย แต่จู่ๆ วันนี้ฟ้าก็โผล่มาที่บ้าน” โฮมเอ่ยบอกอย่างไม่ปิดบัง

“เธอคงคิดถึงพี่โฮมมั้งคะ”

“หนูเอยพูดเหมือนกำลังหึงพี่” เสียงทุ้มเอ่ยถาม ใจหนุ่มใหญ่ดูจะเต้นโครมครามขณะฟังว่าเธอนั้นจะตอบอะไรกลับมา

“เปล่า หนูแสดงออกเหรอว่ากำลังหึงพี่โฮม” คำตอบของดารันไม่มีผิดจากที่โฮมคิดเลยจริงๆ เขารู้จากดารินว่าน้องสาวเป็นคนปากแข็งรวมทั้งปากไม่ตรงกับใจด้วย แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะเขาได้คำตอบจากแววตาและการกระทำของเธอหมดแล้ว

“เปล่าครับ”

“พี่โฮมคะ…” ดารันลังเลที่จะถามในสิ่งที่เธอนั้นกำลังสงสัย เพราะจากคำพูดของผู้หญิงคนเมื่อครู่ ที่บอกว่าโฮมนั้นอยากเข้าใกล้เธอ มันหมายความว่าอะไร หรือว่าเขายังชอบเธออยู่ ถ้าใช่...เขาก็เข้าข่ายพญาเทครัวของจริง เฮ้อ!...แค่คิดก็ปวดหัวแล้วสิ

“หนูเอยมีอะไรจะถามพี่หรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร” เธอตอบบ่ายเบี่ยง ก่อนจะเก็บสายยางรดน้ำต้นไม้ให้เรียบร้อย พอเงยหน้าขึ้นก็เจอกับโฮมที่ขยับมาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่เธอก็ลืมสังเกต นั่นทำให้ดารันขยับออกห่างอย่างอัตโนมัติ

“หนูเอยกินข้าวเย็นแล้วหรือยัง”

“ยังค่ะ แต่ก็กำลังคิดๆ อยู่ว่าจะขอค่าชดเชยน้ำประปาที่เสียไปยังไงดี” ดารันทำท่าคิด แต่โฮมนั้นกลับมีคำตอบไว้รอแล้ว

“ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า อีกครึ่งชั่วโมงพี่จะมารับออกไปหาอะไรกินกัน”

---------------------------------------------------------

ขอบคุณทุกๆ คนที่เข้ามาอ่านถึงข้อความนี้นะคะ

อย่าลืมแวะไปอุดหนุน E-book กันเยอะๆ นะจ้ะ

ขอบคุณค่ะ

วรนิษฐา

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย เหมียวน้อย
สนุกๆๆๆๆๆๆๆ
เมื่อ 1 ปี 5 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย vrnk
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 1 ปี 5 เดือนที่แล้ว

รีวิว