38. Love or Trick รักหรือหลอกวานบอกที-ตอนที่ 4 จูบแรก

โดย  ภรปภัช

38. Love or Trick รักหรือหลอกวานบอกที

ตอนที่ 4 จูบแรก

“นิ่ม...ได้ยินชัชรึเปล่า” เขาเอ่ยถามแต่ก็ได้รับกลับมาเพียงความเงียบงัน

“นิ่ม...ได้ยินชัชไหม” มือหนาไล้ไปที่แก้มนวลข้างหนึ่งของเธอพร้อมกับไล่สายตามองไปทั่วใบหน้างามที่ยังหลับตาพริ้ม จนมาหยุดที่ริมฝีปากอวบอิ่มนั้น

“ปากน่าจูบชะมัด” เวรล่ะ นี่เขาพูดอะไรออกไปวะเนี่ย

ชายหนุ่มรีบขยับตัวออกห่างแต่ยังไม่ทันได้ลุกจากเตียง เธอก็ละเมอออกมา

“แม่ขา...พ่อขา...อย่าไป...อย่าทิ้งหนู...อย่าทิ้งหนู...” เธอบอกเสียงสะอื้น ก่อนที่น้ำตาจะค่อยๆ ไหลออกมาทำให้เขาไม่อาจตัดใจทิ้งเธอไปไหนได้อีก

“นิ่ม ชัชอยู่นี่นะไม่ไปไหนหรอก” เขากระชับอ้อมกอดรั้งคนตัวเล็กเข้ามาในวงแขนกว้างอีกครั้ง ก่อนจะกระซิบบอกเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“อย่าไป...อย่าทิ้งหนู...ฮือ...” เธอยังคงละเมอไม่หยุด มือเล็กปัดป่ายไปทั่วอกแกร่งพยายามจะโอบกอดเขาบ้าง

“ไม่ทิ้งนะนิ่ม ชัชไม่ทิ้งหรอกนะ นิ่ม...”

ปลายนิ้วเรียวของชายหนุ่มช่วยปาดเอาหยาดน้ำตาออกไปจากพวงแก้มทั้งสองข้างด้วยความสงสารเธอจับใจ แต่การที่ใบหน้าคมอยู่ห่างจากใบหน้างามไม่ถึงคืบนี้ กลับทำให้อารมณ์เบื้องต่ำตามสัญชาตญาณของวัยรุ่นเพศชายพุ่งสูงยิ่งขึ้น และนั่นก็เป็นสาเหตุให้เขาทำในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นระหว่างเขากับเธอ

ปากหยักแนบลงมาหาปากเล็กนั้นอย่างเร่าร้อน มือหนาลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังบางของเธออย่างโหยหา ยิ่งเมื่อคนป่วยขยับแยกริมฝีปากเหมือนต้องการอากาศหายใจ เขาก็แทรกเรียวลิ้นสากเข้าไปเลาะเล็มหาความชุ่มชื้นในปากอิ่มนั้นอย่างเอาแต่ใจ

หวาน...ความรู้สึกเดียวที่เขารับรู้ได้ในตอนนี้ คือเธอช่างหอมหวานน่าทะนุถนอมไปทั้งเนื้อทั้งตัว ทำไมเพื่อนรักของเขาถึงได้...

‘เพื่อน’ คำนี้ฉุดให้เขาได้สติอีกครั้ง คนตัวโตผละออกมาจากร่างเล็กอย่างรวดเร็วราวกับทำเรื่องที่ผิดมหันต์ เขามองหน้าเธอด้วยความละอายใจ ไม่คิดเลยว่าสันดานดิบของเขามันจะรุนแรงจนลามมาถึงเธอได้

“ขอโทษนะนิ่ม...ชัช...ขอโทษ...ชัชจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว” เขารีบลุกมาจากเตียงของเธอ ก่อนจะห่มผ้าให้แล้วมุ่งหน้าไปนอนที่โซฟาตรงมุมห้องนั้นแทน

อยากไปจากห้องนี้ แต่ก็อดห่วงคนตัวเล็กกว่าไม่ได้ คืนนี้ทั้งคืน เขาจึงได้แต่นอนเอามือก่ายหน้าผากอย่างคนคิดหนักเพราะได้ทำเรื่องไม่เหมาะสมกับคนที่เขาเรียกว่าเพื่อนไปอย่างไม่น่าให้อภัย ดีที่เธอไม่มีสติพอจะรับรู้ได้ ไม่อย่างนั้น...เขาคงจะโดนเธอเกลียดไปตลอดชีวิต

แสงแดดในยามเช้าบอกเวลาของวันใหม่ รณชัชขยับตัวลุกขึ้นมานั่งบนโซฟาหลังจากเพิ่งได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมง และเมื่อเขาหันไปมองบนเตียงก็พบว่าเจ้าของห้องยังคงนอนหลับอยู่อย่างนั้น

แล้วภาพเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ก็ย้อนกลับเข้ามาในสมองโดยอัตโนมัติ คนมีชนักติดหลังจึงยังไม่กล้าขยับตัวไปใกล้เธอมากกว่านี้ แม้จะอยากเข้าไปดูอาการของเธอมากแค่ไหนก็ตาม

จนเมื่อเวลาผ่านไปพักใหญ่ ณิชารีย์จึงได้ตื่นขึ้นมาด้วยความอ่อนล้า และเมื่อเธอหันไปมองรอบห้องก็พบว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องนี้เพียงลำพัง

“ชัช...” เสียงเล็กยังคงแหบพร่า เธอพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล รณชัชจึงรีบลุกจากโซฟาเข้าไปประคองเธออย่างลืมตัว

“นิ่มเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นรึยัง”

“ชัช...นอนเฝ้านิ่มตรงนั้น...ทั้งคืนเลยเหรอ” เธอมองเขาอย่างซาบซึ้งใจ

“เอ่อ...อื้อ...ก็...ประมาณนั้น” ถ้าไม่นับตอนที่เขาแอบไปนอนกับเธอบนเตียงแล้วก็...

“ขอบใจนะ นิ่มยังมึนๆ หัวนิดหน่อย เดี๋ยวไปอาบน้ำแต่งตัวก็คงดีขึ้น”

“อาบน้ำแต่งตัว? นิ่มจะไปไหน” เขามองคนป่วยที่ยังทรงตัวไม่ค่อยมั่นคงนักอย่างสงสัย

“ก็ไปเรียนไง วันนี้วันศุกร์นะนิ่มมีเรียน ชัชไม่มีเรียนเหรอ”

“ไม่มีหรอก วันนี้ชัชว่างน่ะ แล้วนิ่มก็ยังป่วยอยู่ไม่ต้องไปเรียนหรอก เดี๋ยวบอกแม่โทรไปลาที่โรงเรียนให้”

“แต่...”

“ไม่ต้องมาดื้อเลย หน้าซีดอย่างกับศพรู้ตัวบ้างรึเปล่านะเรา”

“นิ่มยังไม่ตายซะหน่อย มาว่านิ่มเหมือนศพได้ยังไงล่ะ” เธอมองค้อนเขา แม้ใบหน้างามจะดูอ่อนแรงแต่ก็ยังคงน่ามองสำหรับเขาอยู่เสมอ

“ยังไม่ตายก็เหมือนศพได้น่า เดี๋ยวชัชไปบอกป้าแขให้ส่งคนมาช่วยเช็ดตัวนิ่มละกัน แล้วจะทำข้าวต้มร้อนๆ มาให้”

“อะไรนะ ชัชน่ะเหรอจะทำข้าวต้มให้นิ่มกิน”

“ทำไม? คนอย่างชัชจะทำข้าวต้มมันแปลกมากรึไง” เขาเป็นฝ่ายมองค้อนเธอบ้าง

“ก็...นิ่มไม่เคยเห็นชัชเข้าครัวมาก่อนเลยนี่ จะกินได้รึเปล่าก็ไม่รู้”

“อย่ามาดูถูกคนอย่างชัชนะ ถึงจะไม่เคยเข้าครัวแต่การทำข้าวต้มสักชามมันไม่ใช่ปัญหาใหญ่อยู่แล้ว” มั้งนะ...

“แต่ชัชก็ไม่เห็นต้องทำเองเลยนี่นา บอกแม่บ้านทำให้ก็ได้ ลำบากเปล่าๆ”

“ไม่ลำบากหรอก นิ่มนั่งรออยู่ตรงนี้นะ ห้ามลุกไปอาบน้ำเด็ดขาด ไม่งั้นชัชจะฟ้องแม่” เขาแกล้งขู่

“คนขี้ฟ้อง นิ่มไม่อาบน้ำหรอกน่า อย่าขู่กันนักเลย อีกหน่อย...ถ้านิ่มไม่อยู่ที่นี่แล้ว...ชัชจะเหงาเอานะ” เธอบอกพลางขยับตัวล้มลงนอนแล้วหันหลังให้เขา

“ถ้านิ่มไม่อยู่ที่นี่แล้วจะไปอยู่ไหน ไม่ต้องมาทำเป็นขู่ชัชหน่อยเลยน่า ชัชไม่หลงกลง่ายๆ หรอกนะ” เขาอมยิ้มอย่างอารมณ์ดีเพราะคิดว่าเธอเพียงแค่พูดเล่นเท่านั้น ก่อนจะเดินออกไปจากห้องเพื่อทำภารกิจที่ตั้งใจไว้

ณิชารีย์นอนนิ่งอยู่บนเตียง มีเพียงหยาดน้ำตาเป็นเพื่อนพร้อมกับความเศร้าที่กำลังกัดกินหัวใจ

“ถ้านิ่มโตพอที่จะดูแลตัวเองได้ นิ่มก็ต้องกลับไปอยู่บ้านของตัวเอง ไปดูแลอาณาจักรของคุณพ่อคุณแม่ ชัชคงยังไม่รู้สินะ”

แต่ถึงจะรู้...มันก็คงไม่มีผลอะไรกับผู้ชายที่รายล้อมไปด้วยผู้หญิงมากหน้าหลายตาเช่นเขาอยู่แล้ว เพราะไม่ว่าจะตอนนี้หรืออีกกี่ปีข้างหน้า เธอก็ยังคงเป็นได้แค่...เพื่อน...ที่ไม่มีทางเลื่อนไปอยู่ในฐานะอื่นได้เลย

เธอพยายามสะกดจิตตัวเองอยู่เสมอว่าให้มองเขาแบบไหน แต่หัวใจมันไม่เคยรักดี มันทรยศหักหลังเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดมา

เด็กสาวรู้ดีว่าเขาไม่เคยจริงจังกับใคร และมันจะเป็นเรื่องที่เลวร้ายมาก หากเขาได้รับรู้ความในใจของเธอ เมื่อถึงตอนนั้น...แม้แต่คำว่า ‘เพื่อน’ เขาก็คงไม่อาจมอบให้กับเธอได้อีกต่อไปแล้ว

+++++++++++++++++++อร๊ายยยยยยยยยยยยยย พี่ชัชขโมยจูบแรกของหนูนิ่มไปแล้ววววววววว กรี๊ดดดดดดดด+++++++++++

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว