38. Love or Trick รักหรือหลอกวานบอกที-ตอนที่ 5 ข้าวต้มเลิศรส

โดย  ภรปภัช

38. Love or Trick รักหรือหลอกวานบอกที

ตอนที่ 5 ข้าวต้มเลิศรส

เวลาผ่านไปไม่นานนัก ก็มีแม่บ้านสองคนเข้ามาช่วยเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับเธอตามคำสั่งของนายน้อย กระทั่งทุกอย่างเรียบร้อย รณชัชก็กลับขึ้นมาบนห้องอีกครั้งพร้อมกับข้าวต้มชามใหญ่และใบหน้ายิ้มแย้มอันทรงเสน่ห์

“ข้าวต้มมาแล้วจ้า นิ่มลุกมากินก่อนนะ จะได้กินยานอน” เขาบอกพลางวางชามไว้บนโต๊ะข้างเตียงแล้วช่วยประคองเธอให้ลุกขึ้นมา

“ขอบใจนะ อ้าวแล้ว...มือเป็นอะไรน่ะ มีดบาดเหรอทำไมแปะพลาสเตอร์ด้วยล่ะ”

“มีดบาดอะไรล่ะ พลาสเตอร์นี่ชัชแปะตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ตอนเย็บกระดาษส่งอาจารย์น่ะนิ่มไม่เห็นเองต่างหากล่ะ” เขาบอกหน้าตาเฉย

“แต่นิ่มว่านิ่มไม่เห็นนะ...”

“ก็นิ่มไม่ได้สนใจชัชไงล่ะ รีบกินเข้าพูดมากอยู่ได้ เดี๋ยวข้าวต้มก็เย็นหมดหรอก นี่ชัชทำสุดฝีมือเลยนะ ลองชิมดูสิว่าอร่อยไหม” เขาหันไปยกชามข้าวต้มแล้วเริ่มตักป้อนเธอโดยไม่ลืมเป่าให้ความร้อนมันเบาบางลงเพราะไม่อยากให้อาหารที่ตั้งใจทำลวกปากเล็กๆ ของเธอเสียก่อน

“อ้าม...”

“นี่...นิ่มไม่ใช่เด็กๆ นะ มาพูดอ้ามๆ น่ะ” ณิชารีย์ยิ้มขันกับท่าทางของเพื่อนสนิท

“อ้าว ก็เวลาคนเค้าป้อนกันไม่มีใครพูดแบบนี้เหรอ ชัชไม่รู้นี่” เขาทำหน้างอ

“ก็...ไม่รู้สิ ความจริงชัชไม่ได้ต้องป้อนนิ่มก็ได้นะ นิ่มกินเองได้ ชัชยังไม่ได้อาบน้ำเลยไม่ใช่เหรอ ไปสิเดี๋ยวนิ่มกินเองเสร็จแล้วก็จะกินยาเองด้วย”

“ทำไมชอบไล่ล่ะ ก็ชัชอยากดูแลเพื่อนรักของชัชไม่ได้รึไง”

‘เพื่อนรัก’ ทำไมเธอถึงเกลียดคำนี้นักนะ

“งั้นก็ตามใจ” เธอไม่อยากปฏิเสธความหวังดีของเขาอีก จึงได้ปล่อยให้เขาตักอาหารป้อนเธอต่อไป แม้รสชาติอาหารที่เขาทำมันจะมีรสชาติประหลาดเพียงใด แต่เธอก็ยังอุตส่าห์ทานไปโดยไม่บ่นออกมาแม้แต่คำเดียว

“อร่อยใช่ไหมล่ะ กินซะเยอะเลย” คนทำยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

“อื้อ...อร่อยมากเลย” เธอชมเขาเป็นกำลังใจ

“อร่อยจริงเหรอ ไหนขอชัชลองชิมหน่อยสิ”

“อ้าว แล้ว...ชัชไม่เคยชิมมันเหรอ”

“ไม่อะ ชัชอยากให้นิ่มชิมมันเป็นคนแรกไง แต่ข้าวต้มหอมขนาดนี้มันก็ต้องอร่อยอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ” เมื่อเห็นเขากำลังจะตักอาหารเข้าปาก เธอจึงต้องรีบทำอะไรสักอย่าง

“อย่านะ คือ...หมายถึงอย่ามาแย่งข้าวต้มแสนอร่อยของนิ่มนะ ชัชทำมาให้นิ่มกินไม่ใช่เหรอ ถ้านิ่มยังไม่อิ่มชัชก็ห้ามกินนะ”

“โหย...แค่นี้ก็หวงด้วย ชัชขอชิมคำเดียวเอง”

“ไม่ได้ คำเดียวก็ไม่ให้หรอก เอามานี่เลยนะ” ณิชารีย์แย่งชามข้าวต้มที่พร่องไปเกือบครึ่งชามมาถือเอาไว้แล้วรีบตักพรวดๆ เข้าปากเพราะอยากให้มันหมดไวๆ จนเธอแทบสำลัก

“นิ่มค่อยๆ กินก็ได้ ชัชไม่แย่งหรอกน่าเดี๋ยวปากก็พองพอดี”

“ก็...มันอร่อยนี่ อร่อยจนห้ามใจไม่ไหวน่ะ อะ หมดแล้ว ชัชอดกินแล้วนะ” เธอยื่นชามข้าวต้มที่เหลือแต่น้ำเอาไว้นิดหน่อยให้กับเขา แม้ตอนนี้จะอยากอาเจียนขนาดไหนแต่ก็ต้องทนฝืนยิ้มเอาไว้เพื่อไม่ให้เขารู้

“กินจุจัง งั้นก็กินยานอนนะ เดี๋ยวชัชเอาชามนี่ลงไปให้แม่บ้านล้างก่อน แล้วจะไปอาบน้ำแปปนึง เสร็จแล้วจะกลับดูอีกทีนะ”

“อื้อ...รีบไปเถอะ” ก่อนที่เธอจะอาเจียนใส่หน้าเขาเสียก่อน

“จ้า ไปแล้ว กินยาด้วยนะ” เขายิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนั้นในที่สุด และเมื่ออยู่เพียงลำพังแล้ว ณิชารีย์ก็รีบวิ่งไปโก่งคออาเจียนอยู่ในห้องน้ำอย่างทรมานเพราะข้าวต้มรสเลิศทำพิษเข้าแล้ว

รณชัชเดินลงมาจนถึงบันไดชั้นล่างแล้ว ก่อนที่จะเข้าไปถึงในห้องครัว เขาก็พบกับมารดา

“อ้าวชัช หนูนิ่มเป็นยังไงบ้างล่ะลูก”

“เพิ่งกินข้าวต้มของผมเสร็จครับแม่ ดูสิ เธอกินหมดเลยนะ แถมยังบอกว่าอร่อยมากด้วย ฝีมือผมไม่ธรรมดาเลยใช่ไหมล่ะครับ” เขาบอกอย่างภาคภูมิใจ ก็เขาอุตส่าห์ตั้งใจหั่นผักหั่นต้นหอมซะจนโดนมีดบาดขนาดนี้ ไม่อร่อยก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

“อะไรนะลูก หนูนิ่ม...กินหมดนี่เลยเหรอจ๊ะ...แต่มัน...” มารดาของเขามองชามข้าวต้มเปล่านั้นอย่างพะอืดพะอม

“ทำไมล่ะครับแม่ ข้าวต้มของผม...มันมีปัญหาอะไรเหรอครับ” เขามองท่านอย่างสงสัย

“แม่ว่า...ลูกคงไม่ได้ชิมฝีมือตัวเองเลยใช่ไหมจ๊ะ ตอนแรกที่แม่ชิมก็ว่าจะแก้รสชาติให้อยู่นะ ถ้าไม่ติดว่าคุณพ่อโทรหาซะก่อนล่ะก็ พอจะกลับเข้าครัวไป แม่บ้านก็บอกว่าลูกยกขึ้นไปข้างบนแล้วด้วยสิ ไม่คิดว่าหนูนิ่มเค้า...จะกินได้ด้วย” เธอยิ้มเจื่อน รู้สึกพะอืดพะอมแทนคนป่วย

“รสชาติข้าวต้มของผมเป็นยังไงเหรอครับ” เขาตัดสินใจหยิบช้อนในชามแล้วตักน้ำซุปที่เหลืออยู่ในชามขึ้นมาชิมโดยไม่นึกรังเกียจว่าจะต้องกินต่อจากคนป่วย และเมื่อลิ้นสากรับรสชาติข้าวต้มนี้เข้าไป เขาก็แทบอาเจียนออกมาทันที

“แหวะ นี่มัน...ทั้งเค็มทั้งหวานแล้วก็มันจนเลี่ยนเลยนี่ครับแม่ แล้วทำไมนิ่มเค้า...ตายล่ะ ป่านนี้นิ่มเค้าไม่อ้วกแตกไปแล้วเหรอครับ ผมฝากชามนี่ให้แม่ไปเก็บทีนะครับ ผมจะขึ้นไปดูนิ่มก่อน” เขายื่นชามให้มารดารับไว้ แล้วรีบวิ่งกลับขึ้นไปด้านบนทันที

“เฮ้อ...ตาชัชนะตาชัช ผู้หญิงเค้าทนได้ขนาดนี้...ยังไม่รู้อีกนะว่าเค้าคิดยังไง มัวแต่ทำตัวเจ้าชู้ไปเถอะ เสียของมีค่าไปวันไหนแล้วจะรู้สึก” คนเป็นแม่นึกหมั่นไส้บุตรชายขึ้นมา

รณชัชร้อนใจและนึกหงุดหงิดคนป่วยที่ฝืนกินข้าวต้มรสชาติห่วยที่สุดนั้นจนหมดชาม ทั้งที่เธอน่าจะบอกเขาว่ามันกินไม่ได้แท้ๆ แต่เธอกลับ...

มือหนาที่กำลังจะหมุนลูกบิดประตูเข้าไปหยุดชะงัก เมื่อคิดว่าทำไมเธอต้องทำแบบนั้น มีเหตุผลอะไรที่เธอไม่ยอมบอกเขา หรือว่า...แค่กลัวเขาเสียใจอย่างนั้นเหรอ ไม่หรอกมั้ง...

เขาตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ได้เคาะเรียก แล้วก็ได้ยินเสียงเธออาเจียนอยู่ในห้องน้ำอย่างที่คาดไว้ไม่มีผิด

“นิ่ม!” เขารีบเข้าไปช่วยประคองคนที่หมดแรงให้กลับมานอนบนเตียงหลังจากช่วยลูบแผ่นหลังให้เธอได้สำรอกเอาอาหารรสชาติห่วยแตกออกมาจนหมดไส้หมดพุง และตอนนี้อาการของเธอก็ดูจะหนักกว่าเดิมเสียอีก เพราะใบหน้าที่เริ่มมีสีเลือดก่อนหน้านี้ มันกลับยิ่งซีดเซียวมากขึ้น

“ยัยบ้า! กินไม่ได้แล้วจะกินเข้าไปทำไม!” เขาตะโกนใส่หน้าเธออย่างเหลืออด

“ชัช...พะ...พูดอะไรน่ะ...นิ่มก็แค่...”

“ไม่ต้องมาโกหกเลย ก็ข้าวต้มของชัชไง รสชาติมัน...”

“นี่ชัช...แอบกินแล้วเหรอ” เธอดูจะตกใจไม่น้อย

“ก็ใช่น่ะสิ มันทั้งเค็มทั้งหวานแล้วก็มันจนเลี่ยนไปหมดแบบนั้นน่ะ ทำไมไม่บอกชัชล่ะ จะกินเข้าไปทำไม โง่รึเปล่า อยากตายเหรอฮะ!” เขาตะคอกเธออีกครั้ง เล่นเอาเธอถึงกับน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวและมันก็ทำให้เขารู้สึกผิดขึ้นมาทันที

“นิ่ม...ขอโทษ...นิ่มแค่...ไม่อยากให้ชัชเสียใจ ชัชอุตส่าห์เข้าครัวเป็นครั้งแรกแล้ว...ทำข้าวต้มนั่นให้นิ่มกิน ถ้านิ่มบอกว่ามันไม่อร่อย...ชัชก็ต้อง...เสียใจมาก...” เธอบอกเขาทั้งน้ำตา

“ยัย...โง่...ทั้งโง่...ทั้งบ้า...ยัยนิ่มบ้า!” เขารั้งเธอเข้ามาในอ้อมแขน แล้วกอดเธอแน่น แน่นเท่าที่เขาจะเคยกอดใครมาตลอดชีวิต นี่เขาควรจะทำยังไงกับเธอดี จะมีเพื่อนที่ไหนที่แคร์ความรู้สึกของเขาได้มากเท่าเธออีกรึเปล่า

“ชัช...อย่าโกรธนิ่มเลยนะ นิ่ม...ขอโทษ...” เธอบอกเขาเสียงสั่น

“ชัชไม่ยกโทษให้หรอก ไม่...ยกโทษให้เด็ดขาดเลย” เขาดันเธอออกห่างเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ไล้ปลายนิ้วเรียวลงบนแก้มนวลเพื่อเช็ดคราบน้ำตาให้กับเธออย่างอ่อนโยน

++++++++++++++++งืออออออออออ พี่ชัชอย่าดุหนูนิ่มสิ++++++++++++++++

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว