บุปผา(น่า)สิเน่หา [E-BOOKพร้อมโหลดค่ะ]

ตอนที่ 4-1

ตอนที่ 4

บรรยากาศภายในบ้านร้างเงียบสงบไร้เสียงพูดคุย เมื่อทั้งสองต่างคนต่างเงียบและจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

“ข้าขอถามอะไรเจ้าได้หรือไม่” หลังปล่อยให้เงียบไปนานคนที่ทำหน้าที่เร่งไฟไม่ให้มอดดับก็พูดขึ้น

“ท่านจะถามอะไรข้า” หมิงฮวาถามกลับโดยไม่ยอมเงยหน้ามองชายหนุ่ม

“เจ้าชื่ออะไร แล้วเป็นลูกเต้าของใคร เหตุใดถึงไปตกน้ำตกท่าเช่นนั้น แล้วเจ้าไม่รู้หรือว่าน้ำเชี่ยวกรากแค่ไหน” เหวินฉิน ชายหนุ่มสกุลลี่จากหมู่บ้านตงฉาน แห่งแคว้นฉางจ้าวเอ่ยถาม เพราะข้องใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

‘หรือมีคนทำร้ายนาง’

เหวินฉินมองสตรีรูปงามอย่างพินิจ คาดเดาว่าคงเกิดเรื่องขึ้นเป็นแน่ หาไม่ นางผู้นี้คงไม่ลอยอยู่ในแม่น้ำที่กำลังไหลเชี่ยวกราก แต่นางโชคดีที่ยังมีชีวิตรอดมาได้

“เจ้าเป็นอะไรหรือ เหตุใดเจ้าไม่ตอบข้าบ้าง”

“ข้า...”

“หากเจ้าไม่อยากพูด ข้าก็ไม่บังคับ ว่าแต่เจ้าชื่ออะไร ส่วนข้า เหวินฉิน”

หมิงฮวานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยอมชื่อกับบุรุษหนุ่ม “ข้า หมิงฮวา”

“หมิงฮวา ชื่อเจ้าช่างเพราะนัก ข้าชอบ”

“ท่านว่าอะไรนะ”

“เปล่า ข้าไม่ได้พูดอะไร” พูดจบแล้วก็ยิ้มเก้อๆ ก่อนจะแสร้งหันไปหยิบฟืนโยนใส่กองไฟ

“ก็ข้าได้ยิน แต่ก็ช่างเถอะ ข้าไม่ซักไซ้ท่านแล้ว” สีหน้าหมิงฮวาฉายชัดว่าไม่พอใจ แต่เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น

เหวินฉินยิ้มนิดๆ เมื่อนางไม่เซ้าซี้ถามต่อ ก่อนจะเอ่ยถามนางในเรื่องที่ข้องใจ“หมิงฮวา ตอนที่เจ้าเข้าใกล้แม่น้ำ เจ้าไม่เห็นหรือว่าน้ำกำลังไหลเชี่ยว”

“ข้าเห็น”

“แล้วเจ้าลงไปในแม่น้ำได้อย่างไรเล่า แต่ก็โชคดีที่เจ้าไม่เป็นอะไร”

“ข้า...” หมิงฮวาอึกอัก ไม่รู้จะบอกอย่างไร ในเมื่อญาติแท้ๆ เป็นคนผลักตนลงไปในแม่น้ำ

“หากเจ้าไม่อยากพูดถึงก็ไม่เป็นไร ข้าไม่บังคับให้เจ้าพูด แต่เจ้าจะทำอย่างไรต่อไป จะให้ข้าไปส่งที่บ้านของเจ้าหรือไม่ เพราะข้าเองก็ต้องกลับบ้านเช่นกัน” เหวินฉินเอ่ยบอก เนื่องจากตนคงอยู่ที่นี่นานไม่ได้ เนื่องจากต้องไปค้าขายกับอีกแคว้นหนึ่ง

“กลับบ้าน”

“ใช่”

“ท่านไม่ใช่คนหมู่บ้านหลงซาหรอกหรือ”

“ข้ามาจากแคว้นฉางจ้าว”

“แคว้นฉางจ้าว” หมิงฮวาพึมพำ คิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรกับชีวิต

“ใช่ แล้วเจ้าจะทำเช่นไร แต่ข้าว่าเจ้าอย่าอยู่ที่นี่ตามลำพัง รีบกลับบ้านของเจ้าไปเสีย” เหวินฉินหมายถึงบ้านร้างแห่งนี้ ที่ตนและลูกน้องเข้ามาพักค้างคืนบ่อยครั้ง เวลาข้ามมาค้าขายที่แคว้นต้าหมาง และบางครั้งก็เจอโจรเข้ามาปล้นอยู่หลายครั้ง

“ที่นี่ไม่ปลอดภัยสำหรับข้าหรือ”

“บ้านร้างหลังนี้ มีโจรเข้ามาบุกปล้นพ่อค้าหลายหนแล้ว”

หมิงฮวาฟังแล้วก็หน้าซีด หวาดกลัวจนมือไม้สั่น

“ข้ากับคนของข้าก็เคยเจอมาแล้วสองหน” แต่โชคดีที่แค่ได้รับบาดเจ็บ ไม่มีลูกน้องคนไหนล้มตาย

“ถ้าเช่นนั้นข้าจะไป...ไป...” หมิงฮวาไม่รู้จะไปที่ใดดี หากกลับไปที่บ้านของบิดา ก็คงจะถูกสองสาวกลั่นแกล้ง ที่ครั้งนี้ฟางเซียนถึงขั้นหมายเอาชีวิตตน

“หากเจ้าไม่มีที่ไป งั้นเจ้าก็ไปอยู่กับข้า”

“อยู่กับท่าน”

“ใช่”

“แล้วญาติพี่น้องของท่านมิว่าหรือ หากท่านพาข้าไปอยู่ด้วย”

“พ่อกับแม่ของข้าตายจากข้าไปนานแล้ว ส่วนพี่น้องของข้า ก็ไม่มี”

“แล้ว...แล้วภรรยาของท่านล่ะ หากท่านพาข้าไปด้วย ภรรยาท่านจะ...”

“ข้ายังไม่มีครอบครัว แต่หากเจ้าลำบากใจไม่อยากไปอยู่กับข้า งั้นเจ้าก็บอกมาว่าบ้านของเจ้าอยู่ที่ไหน ข้าจะไปส่ง”

“ข้า...ข้าจะไปกับท่าน” แม้จะหวาดกลัวเพียงใด ทว่าหมิงฮวาก็ตัดสินใจขอไปตายเอาดาบหน้าเสียดีกว่า แล้วสักวัน นางจะกลับมาแจ้งข่าวกับพี่ฮุ่ยเจียง

“งั้นเจ้าก็กินอะไรเสียก่อน อีกเดี๋ยวจะได้ออกเดินทาง” เหวินฉินจัดการส่งเนื้อย่างกลิ่นหอมกรุ่นให้กับนาง นางผู้ซึ่งน่าหลงใหลเหลือเกิน น่าหลงใหลจนทำให้หัวใจของบุรุษหนุ่มเช่นเขาเต้นผิดจังหวะ

เหวินฉินมองอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดใจลุกเดินออกไปดูม้าที่ผูกไว้กับเสาหน้าบ้าน หาน้ำหาหญ้าให้กิน ก่อนจะออกเดินทางที่ต้องใช้เวลาเป็นเดือน กว่าจะถึงแคว้นฉางจ้าว แล้วยังต้องเดินทางต่อไปยังหมู่บ้านตงฉานอีกก็ใช้เวลาเป็นเดือน

********

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย lolipop
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 1 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว