ภรรยาประมูลรัก-11

โดย  วีนัส ละอองดาว / ญาตา

ภรรยาประมูลรัก

11

“ฉันได้มาจากร้านขายของฝาก” ข้าวปั้นมองวิลเลียมอย่างวิตก ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเธอว่ากำลังจะมีเรื่องเกิดขึ้นอีก

“แน่ใจหรือ สงสัยผมคงต้องส่งคุณให้ตำรวจ” วิลเลียมรู้ดีว่าของสำคัญชิ้นนี้คงไม่มีทางเดินไปร้านขายของฝากเองแน่นอนหากไม่มีใครจงใจเอามันไปขาย และเขาคงไม่ต้องสืบหาความจริงอะไรมาก เพราะรู้ดีว่าเป็นฝีมือใคร

“ทำไมต้องส่งให้ตำรวจด้วย”นี่มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้นอีก หรือว่าปิ่นปักผมอันนั้นข้าวปั้นมองปิ่นในมือของวิลเลียมแล้วเอะใจที่อยู่ ๆ ก็ได้ของมาแบบฟรี ๆ แถมยังถูกหลอกให้เข้าประมูลอีกสวรรค์ ทำไมช่างเล่นตลกอะไรแบบนี้

“ปิ่นอันนี้เป็นของแม่ผม ถ้าคุณไม่ได้ขโมยมันจะมาอยู่กับคุณได้ยังไง” ทั้งที่รู้ความจริงทุกอย่าง แต่วิลเลียมก็ยังอยากแกล้งเธอเล่น

“เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่ได้ขโมย ให้ไปสาบานที่ไหนก็ได้ ฉันไม่ได้ขโมยจริง ๆ” ข้าวปั้นโผเข้าจับแขนของวิลเลียมพร้อมพูดเสียงจริงจัง จะให้เธอพูดหรือทำอะไรก็ได้ ให้ผู้ชายคนนี้เชื่อว่าเธอไม่ใช่ขโมย และเธอถูกหลอก

“จะเอายังไงดี” วิลเลียมลูบคางตัวเองอย่างขบคิดราวกับเขากำลังเจรจาธุรกิจพันล้านที่ต้องใช้ความคิดในการตัดสินใจ แต่ดูเหมือนอีกคนจะเริ่มสิ้นหวังจนต้องก้มหน้าลงซ่อนน้ำตาที่ใกล้หยดเต็มที

“จะให้ฉันพาไปที่ร้านนั้นก็ได้ แต่ฉันไม่ได้ขโมยจริง ๆ” ข้าวปั้นพูดน้ำเสียงสั่นเครือ พยายามที่จะไม่ร้องไห้แสดงความอ่อนแอ แต่มันก็ยากเต็มที เมื่อหลักฐานทุกอย่างมันชี้ชัดว่าเธอเป็นอย่างที่เขากล่าวหา

“ถ้าร้องไห้ผมจับส่งตำรวจจริง ๆ ด้วย” เสียงทุ้มดังขึ้นหยุดน้ำตาที่กำลังจะหยดลงบนที่นอนกว้าง ข้าวปั้นเงยหน้าขึ้น ยิ้มดีใจที่เขายอมเชื่อเธอ

“คุณเชื่อฉันใช่ไหมคะ ฉันไม่ได้ขโมยจริง ๆ” ข้าวปั้นถามคนตัวโตที่นั่งจ้องหน้าเธอนิ่ง ๆ หากสังเกตสักนิดเธอคงได้เห็นความขบขันในแววตาที่ส่องประกายอย่างเจ้าเล่ห์คู่นั้น

“แต่มีข้อแม้”

“จะให้ฉันทำอะไรได้หมด ฉันยินดีทำ ขอแค่ไม่ส่งฉันให้ตำรวจก็พอ” ข้าวปั้นพูดไปอย่างไม่ทันคิดให้ดี และตอนนี้เธอก็กำลังตกหลุมพรางของนายพรานเจ้าเล่ห์ที่รอกลืนกินเนื้อกวางสาว

“จ่ายเงินที่ผมซื้อตัวคุณมาให้หมดภายในวันนี้” วิลเลียมยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย รุกหนักขึ้นเรื่อย ๆ

“เงินมากขนาดนั้นฉันจะไปหาที่ไหนได้” ข้าวปั้นตะโกนใส่คนตัวโตที่ตอนนี้ทำหน้าจริงจังจนไม่กล้าคิดว่าเขากำลังล้อเธอเล่นทั้ง ๆ ที่เขาก็รู้ว่าบ้านของเราไม่ได้ร่ำรวยอะไรก็ยังจะหน้าเลือดอีก ตาบ้า!

“มันอยู่ที่คุณว่าจะหาได้หรือไม่”

ข้าวปั้นมองหน้าวิลเลียมอย่างสลดใจ เงินมหาศาลขนาดนั้นภายในวันเดียวอย่างนี้มันแกล้งกันชัด ๆ ยิ่งเห็นท่าทางชอบใจของวิลเลียมก็นึกอยากข่วนหน้าหล่อให้ยับเสียจริง แต่ก็ลองต่อรองดูอีกครั้ง

“ฉันสัญญา จะทยอยใช้คืนคุณจนหมด”

“กว่าคุณจะใช้คืนหมด ดอกเบี้ยคงเยอะกว่าเงินต้น” วิลเลียมตะล่อมให้ข้าวปั้นจนมุมเสียก่อนเริ่มเข้าแผนการของเขา ไม่อย่างนั้นคุณเธอคงได้ปฏิเสธเขาอีกรอบแน่ และคนอย่างวิลเลียม ดอว์สัน ไม่ชอบการถูกปฏิเสธ

“งั้นคุณก็อย่าคิดดอกสิคะ” ข้าวปั้นก้มหน้าลงต่ำก่อนจะพูดเสียงเบาหวิวจนคนฟังหัวเราะให้แก่ความหัวหมอของเธอ ความเจ้าเล่ห์ที่ไม่ได้มีเพียงเขาคนเดียวถูกข้าวปั้นงัดขึ้นมาใช้ต่อรองบ้าง

“ผมเป็นนักธุรกิจ อะไรที่ขาดทุนผมไม่ทำแน่นอน”

“ฉันจะเอาปิ่นอันนั้นไปขายแล้วเอาเงินมาใช้หนี้คุณก่อน” ข้าวปั้นยังไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ

แม่เจ้าประคุณ บทจะดื้อก็ดื้อเหลือแสนวิลเลียมครางในอก จ้องมองข้าวปั้นที่พยศไม่เลิก หาทุกเหตุผลมาหักล้าง และบังเอิญว่าเขาชอบ อะไรที่ได้มาง่าย ๆ มันไม่เร้าใจเขาเท่าไร หากแต่ผู้หญิงตรงหน้านี้ ถือเป็นข้อยกเว้น

“ผมต้องยึดคืนเพราะมันเป็นของแม่ผม”

ข้าวปั้นพยายามหาทางหนีทุกข้อกล่าวหา แต่ชายตรงหน้านี้ดูเหมือนจะวางแผนมาอย่างดีจนเธอไม่สามารถสรรหาอะไรมาต่อต้านได้

“งั้นจะให้ทำยังไงคะ ไอ้นั่นก็ไม่เอา ไอ้นี่ก็ไม่ได้” ข้าวปั้นเงยหน้าขึ้นมองวิลเลียมอย่างโน้นก็ไม่เอา อย่างนี้ก็ไม่ได้ ตกลงเขาจะเอายังไงกับเรากันแน่ข้าวปั้นจนปัญญาต่อรองกับคนที่ต้องได้ทุกอย่างตามใจตัวเอง อีกทั้งยังคงมึน ๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด

“หรือไม่อย่างนั้นก็...” วิลเลียมลากเสียงให้ข้าวปั้นลุ้นก่อนจะขยับไปนั่งพิงกายกับหัวเตียงพร้อมดึงร่างเธอให้ขยับมาใกล้จนใบหน้าแทบชิดกัน สัมผัสได้เพียงลมหายใจที่เป่ารดพร้อมดวงตาที่ส่งประกายวาววับพิกล

“ก็อะไรคะ” แวบเดียวที่เธอเห็นนัยน์ตาคมคู่นี้สั่นระริกด้วยความเจ้าเล่ห์ แต่มันก็กลบมิดด้วยความเงียบอีกครั้ง จนเธอมองไม่ออกเลยว่าเขากำลังคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่

“แต่งงานกับผมสิ” วิลเลียมพูดด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่เอาจริง ไม่ได้ล้อเล่นเหมือนอย่างเคย

ข้าวปั้นมองหน้าวิลเลียมอย่างตกใจที่อยู่ ๆ ก็ถูกขอให้แต่งงาน

“หมายความว่ายังไงคะ”

“แค่ไม่อยากหมั้นกับคนที่พ่อเลือกให้”

“หมั้นได้ก็ถอนได้ แต่เรื่องแต่งงานอยากให้คุณแต่งกับคนที่รักจริง ๆ” ข้าวปั้นพูดเองช้ำเองเมื่อรู้ว่าคงไม่มีหวังที่คนแบบเขาจะมาชอบพอจนถึงขั้นรักได้ และอย่างมากคงเป็นแค่ไม้กันหมาให้เท่านั้น แบบนี้เธอคงทำใจไม่ได้หากวันหนึ่งต้องแยกจากเขา

“ต่อให้แต่งได้ก็หย่าได้อยู่ดี” วิลเลียมปากพูดไป แต่นัยน์ตาคมกลับจ้องมองปฏิกิริยาของข้าวปั้นไปด้วย และเขาก็ได้เห็นความรู้สึกบางอย่างที่ส่งผ่านสายตาคู่นั้น

“ถ้าเป็นแบบนั้น...”

“ผมถือว่าคุณตกลงแล้ว การแต่งงานจะจัดขึ้นอาทิตย์หน้า ส่วนเรื่องอื่นไม่ต้องเป็นห่วง คุณแค่เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับเป็นเจ้าสาวผมก็พอ” วิลเลียมผลักข้าวปั้นให้ล้มลงบนเตียงนอนพร้อมกับเคลื่อนกายขึ้นทับด้านบน

“คุณจะทำอะไรคะ เอ่อ...แล้วพ่อกับแม่ของฉันล่ะคะ” ข้าวปั้นยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างพร้อมกับถามถ่วงเวลาเอาไว้ก่อน เมื่อเห็นสายตาของวิลเลียมก็รู้ได้เลยว่าเธอกำลังจะเจออะไร หากตอนนี้เขาไม่หยุดเหมือนเมื่อคืนเธอคง...

“เรื่องอื่นไม่ต้องห่วง ผมจัดการทุกอย่าง ตอนนี้คุณต้องทำความคุ้นเคยกับร่างกายผมเสียก่อน” วิลเลียมก้มหน้าลงจนปากชิดกัน นัยน์ตาคมจ้องมองสบตากับสายตาตื่น ๆ ของอีกฝ่ายอย่างขบขัน

“เดี๋ยวก่อนสิคะ อื้อ”

ริมฝีปากนุ่มถูกบดจูบอย่างเร่าร้อน เรียกร้องให้คนด้อยประสบการณ์ให้หลงเคลิ้มตามตอบสนองแบบเดียวกัน ปลายลิ้นร้อนสอดเข้าหยอกล้อกับลิ้นเล็กพร้อมสอนให้ลูกศิษย์คนสวยตอบสนองเขาอย่างเท่าเทียมกัน และข้าวปั้นก็ไม่ยอมให้คุณครูผิดหวัง มือเล็กลูบขึ้นไปตามอกล่ำกว้างแข็งราวกับเหล็ก แต่ให้ความอบอุ่นอย่างแสนสุข ก่อนจะสอดนิ้วมือเข้าเส้นผมนุ่มของวิลเลียม ขยำตามความเร่าร้อนที่ถูกคนตัวโตป้อน

“คุณวิลเลียม”

วิลเลียมปล่อยปากเล็กให้เป็นอิสระชั่วขณะก่อนจะก้มลงแนบจูบอีกครั้ง สองสายตาสบประสาน ขณะที่มือใหญ่จับชายชุดของข้าวปั้นขึ้นให้หลุดออกจากศีรษะ ร่างบอบบางถูกจับให้นอนลงแนบบนเตียงนุ่มพร้อมกับร่างของวิลเลียมที่ตามติดไม่ห่างหาย

“สวยราวกับนางฟ้า”

เสียงคล้ายคนเหม่อลอยหลุดออกจากปากของวิลเลียมที่ยกตัวขึ้นคร่อม มองสำรวจร่างที่ผสานกันอย่างลงตัว เอวเล็กคอดกับสะโพกผาย เรียวขาขาวไร้ไขมัน จนคนมองอดใจไม่ไหว ก้มลงแนบจูบต้นขาขาวพร้อมกับสร้างรอยแสดงความเป็นเจ้าของไว้ ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปยังสะดือบุ๋ม ปากร้อนบรรจงจูบจนทั่วท้องแบนราบแล้วขยับขึ้นหาลูกแตงโมสองลูกที่เขาหลงใหลที่สุด

“อื้อ”

ฝ่ามือใหญ่สอดเข้าด้านหลังเพื่อปลดตะขอบราเซียร์ลูกไม้สีหวาน ก่อนจะเหวี่ยงทิ้งไปอย่างไม่ไยดีเมื่อตอนนี้มีสิ่งที่น่าพิสมัยจนหัวใจหนุ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ ปากกว้างไม่รอช้า อ้าปากเข้าครอบครองปลายถันสีสวยที่เริ่มแข็งเป็นไต ชั้นเชิงเสน่หาถูกแสดงออกมาจนหมด

“อา อื้อ”

คนด้อยประสบการณ์รักยกมือขึ้นปิดปากบวมช้ำของตัวเองเมื่อเผลอหลุดส่งเสียงน่าอายออกมา ภายในช่วงท้องขมวดเกร็งยามที่ปลายลิ้นร้อนเข้าสัมผัสหยอกล้อกับปลายถันของเธอ ขนอ่อนลุกซู่ทั้งร่างกายเมื่อปากร้อนชื้นสลับไปกลืนกินแตงโมอีกลูกอย่างเอร็ดอร่อย

“ผมอยากได้ยินเสียงคุณ ร้องออกมาที่รัก แสดงให้ผมเห็นทั้งหมด” ใบหน้าหล่อเหลาเลื่อนขึ้นกระซิบข้างหูสะอาดพร้อมเม้มใบหูเล็กเบา ๆ แล้วก้มลงสูดดมความหอมจากซอกคอขาว ฝ่ามือใหญ่เลื่อนลงตามชายโครงจนไปถึงขอบอันเดอร์แวร์ นิ้วเรียวยาวสอดเข้าเกี่ยวเตรียมจะดึงลง แต่ถูกมือเล็กของข้าวปั้นจับเอาไว้

“ไม่นะคะ”

ดวงตาหวานฉ่ำทอดมองวิลเลียมอย่างยั่วยวนในที ปากอิ่มบวมช้ำจากจูบเร่าร้อนอ้อนวอนคนตัวโต หากช้ากว่านี้มีหวังกู่ไม่กลับ เอาช้างมาฉุดก็หยุดความเสน่หาเร่าร้อนไม่ได้

วิลเลียมก้มลงมองหญิงสาวที่ร้องขอเสียงแผ่ว เนื้อตัวแดงก่ำไปจนถึงใบหน้าสวย ดวงตาหวานหยาดเยิ้มที่มองมาอย่างร้องขอ หากเป็นคนอื่นคงหักห้ามใจไม่กระโจนเข้าหาไม่ได้ แต่เขาอยากจะแกล้งเธอให้โหยหาและร้องขอจากเขา วิลเลียมก้มลงจูบบนเนินอกเบา ๆ ซ้ำ ๆ หลายครั้ง แต่ก่อนจะทันได้พูดอะไร อยู่ ๆ ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออก พร้อมร่างกายสูงใหญ่ของวัลดัสที่ยืนพิงกายกับบานประตู

ข้าวปั้นเมื่อตั้งสติได้ก็รีบซุกกายเข้าหาอ้อมแขนของวิลเลียมเพื่อบดบังสายตาที่กำลังมองมาอย่างอยากรู้อยากเห็น และเหมือนวิลเลียมจะรับรู้ว่าสาวน้อยที่ซุกตัวเองมาในอ้อมแขนจะอายก็กอดเอาไว้แน่น พร้อมจับผ้าห่มเข้ามาคลุมกายไว้ ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้เส้นผมคล้ายกำลังปลอบ

“โอ้ โทษทีพี่ชาย พอดีพ่อให้มาตาม”

วัลดัสเปิดประตูห้องนอนของวิลเลียมเข้ามาพร้อมกับเสียงอุทานอย่างตกใจทั้งที่ตาหน้าก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด ชายหนุ่มโครงหน้าไม่ต่างจากผู้เป็นพี่ยืนกอดอกพิงกายมองสาวน้อยที่ซุกอกกว้างของวิลเลียมซ่อนหน้าแดงก่ำของตัวเองจนแทบจะมุดเข้าอกวิลเลียมก็ว่าได้

“ออกไปวัลดัส!”

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย gguuyy
ค้างคา จะมีต่ออีกไหม
เมื่อ 2 ปี 1 เดือนที่แล้ว

รีวิว