ภรรยาประมูลรัก-13

โดย  วีนัส ละอองดาว / ญาตา

ภรรยาประมูลรัก

13

ข้าวปั้นสบตาคมที่จ้องมองมา เธออยากอ่านใจเขาได้เหลือเกิน อยากรู้ว่าผู้ชายตรงหน้าคิดกับเธออย่างไร แต่มันก็ยากเกินกว่าที่จะถามออกไป ถ้าหากผลลัพธ์ไม่เป็นอย่างที่เธอหวัง เธอจะทนได้อย่างไร มันคงมีสักวันที่จะต้องกลับไปอยู่ในจุดที่เธอจากมา กลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน ขอแค่เวลานี้เท่านั้นที่จะได้ใช้เวลาร่วมกันเก็บความสุขนี้ไว้เป็นความทรงจำของเธอฝ่ายเดียว

“คุณจะทำแบบนั้นจริง ๆ หรือคะ” ข้าวปั้นถามเพื่อให้เขาคิดทบทวนอีกครั้งหากแต่งงานกันโดยไร้ความรัก สักวันหนึ่งเขาคงต้องทิ้งเธอไป

“ปฏิเสธตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว ตระกูลผมซีเรียสเรื่องพาผู้หญิงเข้าบ้าน และเมื่อเช้าวัลดัส น้องชายผมก็เจอคุณอยู่บนเตียง และเราก็กำลังเข้าได้เข้าเข็มพอดี”

“แต่คุณไม่ได้รักฉัน” ข้าวปั้นพูดเสียงแผ่วเบา เจ็บแปลบที่อกเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำเพียงเพราะไม่อยากแต่งงานกับคนที่พ่อตัวเองหามาให้ และคงอยากจะแก้แค้นที่เธอปฏิเสธเขาไปเมื่อครั้งนั้น ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่หายไปเป็นเดือน ไม่ติดต่อกลับมาหากันบ้างเลย

"งั้นคุณก็ทำให้ผมบอกรักคุณให้ได้สิ” วิลเลียมยิ้มพราวเสน่ห์ให้ข้าวปั้นที่นัยน์ตาเศร้าขึ้นมาเมื่อพูดถึงเรื่องแต่งงาน เขาตั้งใจจะทำให้เธอมั่นใจ ว่าสิ่งที่เธอกำลังคิดนั้นมันผิดมหันต์

“แล้วทำไมต้องเป็นฉัน คนรวยอย่างคุณ มีผู้หญิงอีกมากมายที่แค่คุณกระดิกนิ้ว พวกเธอก็พร้อมกระโจนเข้าหา” คำพูดของข้าวปั้นเรียกเสียงหัวเราะของวิลเลียมให้ดังลั่นห้องแต่งตัว ก่อนจะตอบคำถามของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเอาจริง

“คนแบบนั้นผมไม่ชอบ ผมชอบแบบนี้และอย่างนี้ ถ้าไม่ใช่ก็ไม่เอา” ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นกอบกุมทรวงอกสล้างที่ซ่อนตัวอยู่ในเสื้อคลุมตัวใหญ่ของเขา ก่อนจะแนบจมูกโด่งเป็นสันเข้ากับแก้มนิ่มทั้งสองข้าง

“หยุดถามแล้วรีบแต่งตัวกัน จะได้ลงไปรู้จักพวกน้องชายผม หรือว่าอยากจะอยู่ในนี้ทั้งวันก็ได้ ผมยินดี” วิลเลียมพูดขึ้นเมื่อเห็นข้าวปั้นกำลังจะถามเขาอีก ก่อนจะถอยออกห่างแล้วเดินไปหยิบชุดเดรสแขนสั้นสีน้ำเงินเข้มยาวเลยเข่าพร้อมกับชั้นในสองชิ้นให้

“ผมว่าขนาดคงพอดีเพราะผมวัดไซซ์มากับมือ”

ข้าวปั้นมองของที่อยู่ในมือตัวเองหน้าแดงก่ำเมื่อเริ่มเข้าใจว่าเขากำลังหมายถึงอะไร ก่อนจะมองหน้าวิลเลียมอย่างสงสัยว่าเขาไปเอาชุดผู้หญิงมาจากไหน ไหนบอกว่าซีเรียสเรื่องผู้หญิงเข้าบ้าน

และราวกับว่าวิลเลียมรู้ความคิดของข้าวปั้น คนตัวโตหยิบกางเกงออกมาสวมก่อนจะเดินเข้ามาใกล้

“มีอะไรให้ถาม ไม่ใช่ให้คิดเองเข้าใจไหม”

“ก็แค่สงสัยว่าคุณมีชุดผู้หญิงอยู่ในตู้เสื้อผ้าได้ยังไง” ข้าวปั้นเงยหน้าขึ้นมองวิลเลียมแล้วถามในสิ่งที่คิดออกไป

“ของพวกนี้เป็นของคุณนับตั้งแต่วันนี้ คุณจะต้องอยู่ที่นี่และนอนบนเตียงของผม” สุ้มเสียงชัดเจนบวกกับนัยน์ตาคมที่ยืนยันว่าเขาต้องการเช่นนั้นทำให้หญิงสาวไม่กล้าปฏิเสธ วิลเลียมเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกมาสวมแล้วเดินออกจากห้องแต่งตัว ทิ้งให้ข้าวปั้นจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

“แล้วฉันจะเป็นยังไงถ้าวันหนึ่งคุณทิ้งฉันไป” ข้าวปั้นจมอยู่กับความคิดของตัวเองสักครู่ แต่แล้วคำพูดของวิลเลียมก็ดังเข้ามาเปลี่ยนความคิดสับสนและไม่แน่ใจของเธอ

"งั้นคุณก็ทำให้ผมบอกรักคุณให้ได้สิ”

ข้าวปั้นตื่นจากภวังค์ของตัวเองเมื่อได้ยินเสียงวิลเลียมดังมาจากด้านนอกหญิงสาวรีบแต่งตัวให้เสร็จทันที ไม่อย่างนั้นคงมีคนมาช่วยแต่งตัวแน่

โต๊ะอาหารยาวสำหรับยี่สิบคนมีชายหนุ่มทั้งสี่กำลังนั่งพูดคุยกันอย่างออกรส สองหนุ่มสาวที่เดินเข้ามาใหม่เรียกสายตาจากทุกคู่ให้มาหยุดรวมกัน วิลเลียมเดินโอบเอวเล็กให้เข้ามาด้านใน ไบรอันที่นั่งอยู่หัวโต๊ะยิ้มทักทายอย่างเป็นกันเอง เช่นเดียวกับอีกสามหนุ่ม

ข้าวปั้นมองลิซานเดอร์อย่างตกใจก่อนจะจับชายเสื้อเชิ้ตวิลเลียมกระตุกเบา ๆ ให้อีกฝ่ายรับรู้ ชายหนุ่มก้มลงมองหน้า เห็นแววตาตื่นตระหนกของเธอก็เดาได้ว่ามาจากอะไร จึงกระชับมือเล็กแน่นแล้วจับจูงให้เดินเข้าไปด้านใน

“สวัสดีค่ะ” ข้าวปั้นทำหน้าไม่ถูกเพราะไม่รู้จักใครทั้งสิ้น ก่อนจะยกมือไหว้ทักทายตามมารยาท

“จะไม่แนะนำลูกสะใภ้ให้พ่อกับพวกน้อง ๆ รู้จักหน่อยหรือวิลเลียม”

ข้าวปั้นเอ่ยขอบคุณวิลเลียมเบา ๆ เมื่ออีกฝ่ายเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่ง ส่วนเขานั่งถัดไปข้าง ๆ เธอใกล้กับไบรอัน ข้าวปั้นพอจะรู้มาว่าตระกูลดอว์สันมีพี่น้องทั้งหมดสี่คน แต่ก็ไม่เคยเห็นหน้าเสียที วันนี้เธอได้พิสูจน์คำพูดของนลินที่ว่าตระกูลนี้หน้าตาดีกันทุกคน หากนลินรู้คงกรีดร้องแน่ ๆ ที่เธอได้มาอยู่ท่ามกลางหนุ่มหล่อ

“คนนี้คือพ่อของผมเอง” วิลเลียมหันมองไบรอัน ก่อนจะแนะนำให้ข้าวปั้นรู้จัก หญิงสาวที่กิริยามารยาทเรียบร้อยก็ยกมือขึ้นไหว้ตามธรรมเนียม

“ส่วนนี่ ลิซานเดอร์ แอนดรูว์ วัสดัส น้องชายของผมเอง” สิ้นเสียงทุ้มข้าวปั้นก็หันมองวิลเลียมนัยน์ตาตัดพ้อ สับสนว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น วิลเลียมรู้จักคนที่หลอกเธอให้ขึ้นประมูล แถมเขายังเป็นน้องชายอีกด้วย

“ส่วนผู้หญิงคนนี้ ข้าวปั้น สะใภ้ใหญ่ของที่นี่” วิลเลียมรับรู้ได้ถึงสายตาที่ข้าวปั้นส่งมาให้ แต่เขามีวิธีปราบเธอแน่นอน

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ พี่สะใภ้” ลิซานเดอร์ทักทาย ตามด้วยแอนดรูว์และวัลดัส ข้าวปั้นได้แต่ยิ้มรับเบา ๆ ตอนนี้เธอสับสน ไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

“ผมจะอธิบายหลังรับประทานอาหารเสร็จ” วิลเลียมกระซิบข้างหูแล้วเริ่มตักอาหารมาใส่จานเธอ บริการให้อย่างดีที่สุด

มื้ออาหารผ่านไปท่ามกลางเสียงพูดคุยกันที่ไม่เกี่ยวกับเรื่องงาน ส่วนใหญ่ข้าวปั้นจะเป็นฝ่ายรับฟังเสียมากกว่า ส่วนคนนั่งข้าง ๆ ถึงแม้ว่าปากเขาจะพูดไป แต่ก็ยังไม่ลืมตักอาหารมาให้เธออยู่ตลอด ความเป็นกันเองทำให้ข้าวปั้นคล้ายความกังวลลงไปบ้าง แต่เธอก็ยังอยากรู้เรื่องที่เกิดขึ้นโดยเร็ว

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Zy-smile
ขอบคุณค่ะ
เมื่อ 2 ปี 1 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว