ภรรยาประมูลรัก-14

โดย  วีนัส ละอองดาว / ญาตา

ภรรยาประมูลรัก

14

ข้าวปั้นถูกวิลเลียมลากให้มาทำงานด้วยกัน ใบหน้าสวยนิ่งเรียบเมื่อเธอยังไม่ได้รับความจริงจากปากของวิลเลียม เพราะเมื่อเธอถามเขาก็เบี่ยงประเด็นจนค้านจะถามจากคนชอบแกล้ง ร่างสวยกระแทกตัวลงบนโซฟาใหญ่ในห้องทำงานหรูหราของเจ้าของธนาคารยักษ์ใหญ่ที่สุดของประเทศนี้ และกำลังขยายไปต่างประเทศ

วิลเลียมเดินเข้ามานั่งทำงานของตัวเอง ทำราวกับว่าไม่มีสาวสวยอีกคนนั่งอยู่ในห้องนี้ด้วย มือใหญ่พลิกเอกสารอ่านไปมาก่อนจรดเซ็นซื่อลงไป

ข้าวปั้นนั่งมองคนตัวโตที่นั่งทำงานอยู่หลังโต๊ะทำงานใหญ่ครู่หนึ่งก็สะบัดหน้าหนี หันหลังให้อีกฝ่าย สองเท้าเล็กถูกยกขึ้นมานั่งพับเพียบบนโซฟายาว ก่อนจะทิ้งตัวเท้าคางกับพนักพิง

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงคนที่ตั้งใจเข้ามาเคลียร์งานก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้ายาว ๆ มาหาหญิงสาวที่ตอนนี้หลับพับไปแล้ว เสื้อสูทถูกถอดออกแล้วพาดบนโซฟาอีกตัวก่อนจะแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตลงอีกสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้าง ร่างสูงใหญ่ก้าวขึ้นช้อนหลังเล็กก่อนจะจับให้ข้าวปั้นลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา แล้วล้มตัวลงนอนโดยมีร่างบอบบางทับอยู่ด้านบน

“อื้อ”

เสียงครางแผ่วเพราะถูกขัดขวางการนอนหลับดังขึ้นพร้อมกับการขยับตัวเล็กน้อย เบียดร่างตัวเองเข้าหาอ้อมแขนแข็งแรงจนวิลเลียมเริ่มหายใจติดขัด เพราะทรวงอกอิ่มเบียดเข้ามาจนเห็นนมหนองโพที่ล้นออกมาจากบราเซียร์ผ่านคอเสื้อที่ข้าวปั้นสวมอยู่ วิลเลียมหลับตานิ่ง นึกคิดถึงเรื่องอื่นแทนการมองที่ยั่วตบะให้แตก และไม่นานทั้งคู่ก็หลับไปพร้อมกัน

ช่วงบ่ายของวันเดียวกันร่างเล็กที่ยังนอนทับอยู่บนร่างวิลเลียมเริ่มขยับตัวอย่างอึดอัด ทั้งยังเหมือนอะไรบางอย่างกำลังบีบสะโพกเธออยู่ เมื่อลืมตาหาต้นตอก็เจอเข้ากับสายตาคมที่จ้องมองอยู่ก่อนแล้ว ปากเตรียมต่อว่า แต่ถูกคนเร็วกว่าก้มลงปิดมันไว้แน่น

“อื้อ คนบ้า!” ชั่วครู่เดียวที่วิลเลียมยอมปล่อยปาก ข้าวปั้นก็ไม่รีรอที่จะต่อว่าเสียงแหบ พลางรีบสูดอากาศเข้าปอด

“ผมหิวข้าว”

“ก็ไม่ได้ปิดปากไว้นี่” ข้าวปั้นพึมพำพร้อมกับออกแรงดิ้น แต่เจ้าของอ้อมแขนแข็งแรงไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ

“พูดอีกทีปากสวย ๆ ได้โดนแน่”

“หิวข้าวก็ปล่อยสิคะ จะได้ไปหาอะไรกินกัน” ข้าวปั้นดันร่างกายให้ลุกขึ้นได้สำเร็จแล้วก้มลงสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง

“บ้าจริง! ขี้เซาจริง ๆ” ข้าวปั้นต่อว่าให้ตัวเองเบา ๆ เมื่อเธอตื่นขึ้นมาก็พบว่าถูกวิลเลียมนอนกอดอยู่ แถมยังนอนทับเขาอีกด้วย ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ก็เห็นเขานั่งทำงานอยู่แท้ ๆ ไม่รู้ว่าเขาทำงานเสร็จตั้งแต่เมื่อไร

วิลเลียมลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือไปลูบเส้นผมสลวยที่ตอนนี้ถูกรวบไว้ด้านหลัง ก่อนจะดึงยางรัดผมออก ปล่อยให้เส้นผมดำเงางามสยายอวดความสวยของมัน

“อุ๊ย!” ข้าวปั้นร้องตกใจ ก่อนจะหันมองวิลเลียม

“ไปกันเถอะ ก่อนที่ผมจะกินนมแทนอาหาร”

วิลเลียมลุกขึ้นหยิบเสื้อสูทที่วางทิ้งไว้ก่อนจะกระชับข้อมือเล็กให้ลุกขึ้นเดินตามออกจากห้อง ข้าวปั้นรีบลนลานลุกขึ้นจากโซฟาแล้วสวมรองเท้าให้เร็วที่สุดเมื่อถูกคนตัวโตจับจูงให้เดินตาม ช่วงขาที่ยาวกว่ากันทำให้วิลเลียมเดินช้าลงเพราะเห็นข้าวปั้นแทบจะวิ่งตาม

ข้าวปั้นไม่เข้าใจความหมายคำพูดกำกวมของเขา แต่ก็ต้องสลัดมันทิ้งเมื่อเห็นสายตาของพนักงานที่กำลังมองเธออย่างสนใจใคร่รู้ นัยน์ตาหวานจ้องมองแผ่นหลังกว้างของวิลเลียม อดคิดไม่ได้ว่าอีกไม่กี่วันเธอจะต้องแต่งงานกับเขา แล้วชีวิตจะเป็นอย่างไร แค่คิดก็ใจหาย

ข้าวปั้นที่เดินเหม่อลอยชนเข้ากับวิลเลียมเต็มแรง เมื่ออยู่ ๆ อีกฝ่ายก็หยุดแบบกะทันหันจนหญิงสาวแทบล้มหงายตึง ดีที่มีคนรับเธอจากด้านหลังเอาไว้เสียก่อน

“อุ๊ย! ขอบคุณค่ะ”

ข้าวปั้นหันกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังพร้อมเอ่ยขอบคุณที่เขาช่วยเธอเอาไว้ แต่เพียงไม่นานร่างของเธอก็ปลิวหายเข้าไปในอ้อมแขนของวิลเลียม ทั้งสองยืนจ้องตากันเขม็งจนหญิงสาวเริ่มรู้สึกอึดอัด มือเล็กยกขึ้นลูบอกของวิลเลียมให้เขาใจเย็นลงเมื่อเห็นท่าทางเขาดูน่ากลัวผิดปกติ

“ไงวิลเลียม ผู้หญิงของนายหรอกหรือ ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณผู้หญิง ผมแอรอน ดิส”

แอรอน ดิส นักธุรกิจหนุ่ม คู่แข่งทางธุรกิจของวิลเลียมที่ใช้ทุกแผนการเพื่อให้ตัวเองได้เป็นใหญ่เหนือทุกคน โดยเฉพาะตระกูลดอว์สัน แอรอนทำธุรกิจเถื่อนหลายอย่างรวมทั้งการค้าประเวณีข้ามชาติ แต่ตำรวจก็ตามจับไม่ได้สักครั้ง ด้วยอำนาจเม็ดเงินทำให้แอรอนรอดพ้นจากตะรางมาได้เสมอ

“เธอไม่จำเป็นต้องรู้จักคนอย่างแก ออกไปจากบริษัทของฉันเดี๋ยวนี้” วิลเลียมพูดเสียงเรียบ นัยน์ตาดุดันอย่างไม่สบอารมณ์ที่เจอแอรอน ทั้งยังกล้ามาระรานผู้หญิงของเขาอีก

“ทำไมผู้บริหารธนาคารถึงไล่ลูกค้าแบบนี้ ใช้ไม่ได้เลย” แอรอนที่ตั้งใจมายั่วความโกรธของวิลเลียมพูดขึ้นเสียงดังลั่นให้คนที่อยู่ภายในธนาคารของเขาได้ยิน ก่อนที่การ์ดของวิลเลียมจะเดินเข้ามาใกล้ เตรียมพร้อมรอคำสั่ง

“ออกไปซะ แล้วอย่ามาเหยียบที่นี่อีก ที่นี่ไม่ต้อนรับลูกค้านิสัยแย่แบบคุณ” เสียงเข้มดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกระชับร่างข้าวปั้นให้เดินตามออกจากตรงนั้นเมื่อมีคนเริ่มสนใจพวกเขามากขึ้น

เมื่อสิ้นเสียงของวิลเลียม แอรอนก็ถูกพาออกจากที่นั่นทันที

การถูกหักหน้าต่อสายตาสาธารณชน และท่าทียโสของวิลเลียม ทำให้แอรอนแค้น และคิดหาทางเอาคืน

วิลเลียมจูงข้าวปั้นมายังรถยนต์คันหรูสีดำสนิทรุ่นเดียวกับที่เขาเคยใช้ที่เมืองไทย ร่างบางถูกดันให้เข้ามาด้านในรถ ส่วนวิลเลียมเดินอ้อมขึ้นมานั่งตำแหน่งคนขับก่อนจะสตาร์ตรถ แต่ยังไม่ยอมออกตัวไปไหน

ข้าวปั้นนึกเป็นห่วงเมื่อเห็นแววตาแข็งกร้าวของวิลเลียม เธอไม่รู้ว่าทั้งสองมีเรื่องบาดหมางอะไรกัน แต่เธอไม่ชอบที่เขาเป็นแบบนี้เลย หญิงสาวแตะที่ต้นแขนแข็งแรงเบา ๆ อย่างปลอบโยน

เพราะฝึกการป้องกันตัวเองมาตั้งแต่เด็ก วิลเลียมจึงคว้ามือเล็กแล้วบีบเอาไว้แน่น จนข้าวปั้นต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ

“โอ๊ย!”

เสียงร้องของข้าวปั้นทำให้วิลเลียมได้สติ ก่อนจะคลายมือออกแล้วจับมือเล็กที่เผลอบีบแรง ๆ จูบให้คลายความเจ็บ ความร้อนผ่าวของริมฝีปากถูกส่งผ่านจากกลางฝ่ามือเล็กส่งไปยังหัวใจดวงน้อยที่เริ่มเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ หญิงสาวชักมือกลับ แต่มีหรือที่วิลเลียมจะยอมปล่อย

“หายเจ็บหรือยัง ผมจะได้จูบไถ่โทษอีก”

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว