ไอ้ตัวร้าย

คนที่น่า...สนใจ 7

“ครับตามที่บอกเอาไว้” เห็นป้ายที่ติดข้างรถ เจ้าหน้าที่รีบวิ่งเข้ามา เชื้อเชิญอย่างกระตือรือร้น โดยที่ทั้งสองได้แต่ชื่นชมว่าพนักงานปฏิบัติหน้าที่สมกับเป็นโรงแรมชั้นหนึ่ง ห้องที่พาแขกไปอยู่คนละชั้นคนละฟากจนธนาภรณ์แปลกใจ

น่าจะว่างแค่สองห้องนี้...

ร่างสูงยืนมองเป้าหมายผ่านจอมอนิเตอร์อย่างพอใจ เมื่อหญิงสาวย่างเข้าห้องเขาเหยียดปากอย่างพอใจ

“ฉันจะอาบน้ำ...ส่งใครไปประกบคนที่มาด้วยดูแลให้สนุกและอยู่ในสายตา”

“ครับนาย”

“อีกหนึ่งชั่วโมงเริ่มได้”

“ครับนาย”

***

เสียงเคาะประตูทำให้ธนาภรณ์ที่กำลังมองห้องอย่างพอใจ เดินมามองตาแมว เห็นพนักงานหญิงจึงเปิดประตู โดยยังคล้องโซ่เอาไว้

“สวัสดีค่ะ ทางคุณกัสซาโนให้มาเรียนแจ้งดร.ทีน่าว่าอีกหนึ่งชั่วโมงเชิญรับประทานอาหารค่ำและคุยกันเรื่องโครงการค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ ที่ไหนค่ะ”

“ห้องA1 ค่ะ ชั้น 49” ห้องA1 ชั้น 49 เธอจำได้แล้ว เมื่อพยักหน้า ผู้หญิงคนนั้นยิ้มให้อย่างน่าดู

“ได้เวลาดิฉันจะมาเคาะประตูนะคะ”

“โอเค”

ธนาภรณ์คิดถึงใบหน้าค่อนข้างสวยจนชวนให้คนเป็นผู้หญิงอย่างเธอแอบขำไม่ได้ ในโลกนี้คงไม่มีอะไรทำให้ผู้หญิงรู้สึกแย่ได้เท่ากับต้องเกี่ยวข้องกับผู้ชายที่หน้าตาสวยกว่า

รอยยิ้มเต็มหน้าก่อนที่จะรีบถอดเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วเพื่ออาบน้ำ เธอไม่อยากไปพบเขาด้วยกลิ่นอันไม่พึงประสงค์วันนี้ เหงื่อออกเต็มตัว แต่ทุกวันเธอก็เหงื่อออกเต็มตัวแบบนี้เสมอ ปากสวยเหยียดออกอย่างขบขันในตัวเอง บอกตัวเองตรง ๆ ว่าผู้ชายคนนี้ทำให้เธอคึกคักสนใจ เพราะเล็งเห็นและสัมผัสได้ถึงความร้ายกาจของเขา คนชอบงานท้าทายรู้สึกเหมือนตัวเองมีชีวิตชีวา สารแห่งความตื่นตัวแล่นพล่าน วิญญาณนักผจญภัยเริ่มเคลื่อนไหว ขยับเปิดทำงาน

ธนาภรณ์ลูบไล้สบู่อย่างรวดเร็ว ไม่ได้ในความสนใจในอวัยวะส่วนไหนของตัวเองเป็นพิเศษ ด้วยความไม่สนใจรูปโฉมของตัวเอง ระหว่างที่ทำความสะอาดไปก็คิดวางแผนว่าจะต้องเจรจาแนวไหน และวางตัวอย่างไร โดยไม่รู้ว่าแผนของเธอไม่มีทางได้ใช้ เพราะมีคนที่วางแผนร้ายเอาไว้ดักรอเธอ

เสียงมือถือดังขึ้น คนที่แต่งกายเรียบร้อยแล้วคว้าขึ้นมาก่อนที่จะยิ้มกว้าง

“น้องแก้ม”

“อาภรณ์ขาคิดถึงจัง วันนี้เจ้าตัวน้อยในท้องพี่วารีขยับเตะน้องแก้มด้วยแหละ ท้องพี่วารีโตขึ้นทุกวันเลยค่ะ น้องแก้มตื่นเต้นจัง อีกไม่นานจะมีน้องชายออกมาเป็นเพื่อนน้องแก้มแล้ว พ่อชลบอกว่าน้องแก้มจะต้องเป็นพี่สาวที่เห่อน้องที่สุด”

ธนาภรณ์ฟังเสียงใส ๆ ที่เล่าอย่างตื่นเต้นรู้สึกดีใจที่พี่ชายและหนูวารีสามารถอบรมให้น้องแก้มรักน้อง ตื่นเต้นที่จะมีน้องมากกว่าความอิจฉา อาจเป็นเพราะไม่มีคนปากเสียมาคอยพูดคอยถามให้เกิดความรู้สึกด้านลบ

“อาก็คิดว่า...พ่อชลน่าจะพูดถูกต้อง” เสียงหัวเราะใส ๆ อย่างชอบใจดังมาทำให้อดยิ้มกว้างตามไปด้วยไม่ได้ เด็กหน่อเด็กน้อย...สอนให้รักก็รัก สอนให้ชอบก็ชอบ พ่อแม่ควรใส่ใจที่จะบ่มเพาะต้นกล้าน้อย ๆ ของตัวเองแบบนี้ เรื่องนี้เธอยกความดีให้หนูวารี ช่างเป็นสาวน้อยที่มีจิตใจสวยงาม ควรค่าแก่การชื่นชมจริง ๆ เด็กคนนั้นทุ่มเทดูแลน้องแก้มอย่างจริงใจ

โดยเฉพาะจิตใจ...

เธอไม่อยากเชื่อว่าเด็กวัยสิบกว่าปีคนหนึ่งจะรู้คิดและวางแผนที่ดีในการอบรมเลี้ยงดูเด็กน้อยที่ตัวเองเป็นพี่เลี้ยงได้ขนาดนี้ ทุกครั้งที่กลับไปบ้านเธอจะเห็นความน่ารักและรู้ความของน้องแก้มเพิ่มขึ้นเสมอ

‘พี่วารีบอกแก้มว่า...คนเราต้องรักตัวเอง...ดีต่อตัวเองมาก ๆ ทำตัวเองให้สดใสแข็งแรง มองโลกในแง่บวก’

‘พี่วารีบอกแก้มว่า...พ่อชลต้องลำบากทำงานหนักมากเพื่อดูแลทุกคนในบ้าน น้องแก้มเป็นคนเก่งแม้ยังเป็นเด็กก็สามารถช่วยพ่อชลได้...’

‘ช่วยยังไงเอ่ย’

‘ตั้งใจเรียน ทำหน้าที่ของการเป็นนักเรียนให้ดีที่สุด ดูแลตัวเองให้มีความสุข แข็งแรง คบเพื่อนที่ดี มีน้ำใจกับคนรอบตัว มีสัมมาคารวะ รู้จักขอบคุณ รู้จักขอโทษ เอาน้ำไปให้พ่อชลเวลากลับมาถึงบ้าน ดูแลเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของพ่อชลอย่างใส่ใจ’

‘มันเป็นอะไรเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างใส่ใจ’

หลานสาวหัวเราะคิกคัก ก่อนมองเธอด้วยสายตาพวกเดียวกัน ธนาภรณ์รู้ทันทีว่าหลานสาวคงถามคำถามนี้ให้วารีอธิบายเป็นแน่

‘ถามว่าเหนื่อยไหม? ตักอาหารที่พ่อชลชอบให้บ้าง กอดและหอมแก้มพ่อชลบ่อย ๆ บอกรักให้เหมาะกับความต้องการ’

จำได้ว่าเธอหัวเราะจนต้องเช็ดน้ำตา

‘บอกรักให้เหมาะกับความต้องการ’ ร้ายจริง ๆ สอนแบบนี้แล้วชลก็เสร็จล่ะสิ!! สอนได้แบบนี้แสดงว่าคนสอนรู้จักธนาชลดีจริง ๆ

“ใช่ค่ะพ่อชลพูดถูก แก้มตั้งใจแล้วว่าจะรักน้อง ๆ ทุกคนที่พี่วารีคลอดออกมา พี่วารีบอกว่า น้อง ๆ ในท้องของพี่วารีจะรักและเชื่อฟังพี่แก้มที่สุด เพราะพี่แก้มคือเจ้ใหญ่” ธนาภรณ์หัวเราะชอบใจ...วารีทำไมฉลาดอย่างนี้ จับจุดอ่อนได้ทั้งพ่อทั้งลูก แล้วศรีตะปานทั้งบ้านจะไปไหนเสีย

“ใช่อาเห็นด้วย และเชื่อว่าน้องแก้มต้องดูแล รักและควบคุมน้อง ๆ ได้แน่นอน”

“ใช่ค่ะอาภรณ์ น้องแก้มอยากมีน้องสามคน หรือสี่คนก็ได้ พ่อชลเห็นด้วยแต่พี่วารีไม่ค่อยจะเห็นด้วย ต่อรองว่าสองคนก็พอแล้ว”

“จะพวกให้เจ้ใหญ่คุ้มครองได้ไง อาว่าสี่คนกำลังดี”

“จริงเหรอคะ!! งั้นน้องแก้มต้องวางแผนใหม่แล้ว สี่คนรอบแก้มเป็นห้าคนเราจะตั้งแก้งค์ขึ้นมา ถึงตอนนั้นครบทีมเลย” สาวน้อยคุยอย่างร่าเริงจังหวะต่อมาเธอได้ยินเสียงเคาะประตูจึงเดินออกจากห้องทั้ง ๆ ที่ยังคุยกับหลานสาว

“จริงสิ...อาว่าครอบครัวใหญ่เป็นเรื่องที่ดี อบอุ่น”

“จริงด้วยค่ะ น้องแก้มอยากมีพี่น้องเยอะ ๆ โชคดีที่มีพี่วารี ไม่งั้นน้องแก้มต้องเป็นต้นไม้ที่ขาดน้ำและปุ๋ยแน่ ๆ เมื่อไรอาภรณ์จะมาหาน้องแก้มคะ”

“คงสิ้นปีตอนนั้นน้องแก้มคงกำลังยุ่งกับการอบรมน้องชาย”

เสียงหัวเราะสดใสสมวัยที่เต็มไปด้วยความสุขทำให้หญิงสาวยิ้มทั้งปากและนัยน์ตา ใบหน้านวลเนียนกระจ่างตาจนคนที่นั่งรออยู่วาบเข้าไปในหัวใจ

คุยกับใคร

แฟน??

ต้องตายเท่านั้นหากเป็นแฟน...

ชายหนุ่มดีดนิ้ว ลูกน้องค้อมกาย สีหน้าที่ก้มลงเต็มไปด้วยความยำเกรง แล้วออกไปจัดการทันที การหาว่าดร.ทีน่าคุยสายกับใครในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ไม่ยาก นายสั่งไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้

“อามีงานแล้วจ๊ะ”

“อ๋อ...ค่ะ น้องแก้มรออาภรณ์นะคะ”

“รักนะเด็กดี จุ๊บ ๆ” หน้าของกัสซาโนมืดครึ้ม เหมือนเมฆฝนทันที

มีจูบส่งท้ายด้วย อารมณ์อยากทำลายข้าวของเหมือนจะพุ่งพรวดขึ้นมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ความหวงมากมาย เหมือนสิงโตหวงเหยื่ออันโอชะในอุ้งเท้าลอยสูงจนคนที่กำลังมองหน้าเขาค่อย ๆ ลดระดับรอยยิ้มลงเรื่อย ๆ จนมีสีหน้าเรียบเฉย

เสียดายจัง...

แต่เขากำลังโกรธ โกรธมาก...

โกรธจนอยากฆ่าคน...

***

จบบทที่ 1 แล้วนะขอรับ

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย rosarin
นินีน่ารักจัง มีสอนพื้นฐานครอบครัวด้วย
เมื่อ 1 ปี 6 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย Voyardger
ขอบคุณขอรับ ปูพื้นนิสัยและความสัมพันธ์ตัวละครในบทแรกได้ดีค่ะ
เมื่อ 1 ปี 6 เดือนที่แล้ว

รีวิว