ไอ้ตัวร้าย

เสร็จ...ไอ้ตัวร้าย 8

“ทนได้หรือเปล่าครับคนดี”

“อื่อ...ยังได้อยู่ โอ๊ะ!!อ่า อ่า อ่า”

“ซี๊ดดดด รัดแน่นเหลือเกิน เหมือนมันจะขาดเลยนะ”

“ชอบหรือเปล่า” เสียงถามแฝงแววเย้ายวนและท้าทาย

“ชอบสิ...ชอบมาก คืนนี้รัดผมทั้งคืนก็ได้นะ”

“คุณจะสามารถหรือเปล่า เห็นส่วนใหญ่ครั้งเดียวเท่านั้น”

ดูเมียเขา เอ่ยวาจาหยามเหยียดความเป็นชายของเขา จนน่าเจ็บใจ กัสซาโนซอยสะโพกแกร่งเร็วขึ้น หนักขึ้น พร้อมบดเบียดขยี้หัวเหน่าลงบนเนินเต่าน้อยอย่างได้อารมณ์หวิวสะท้านทรวง...

ความรู้สึกเย็นสบายไปทั่วร่าง เพราะความหวิวที่กำลังเกิดขึ้น จากการปรนเปรอของเขา ผู้ชายที่หน้าตาสวยกว่าเธอ...แม้สติจะลางเลือน ผุดโผล่ขึ้นมาเป็นช่วงอย่างน่าแปลกใจ เธอก็รับรู้ว่า...ผู้ชายคนนี้ปฏิบัติต่อร่างกายของเธออย่างนุ่มนวล แฝงความรักถนอมที่รู้สึกได้ ขัดกับสิ่งที่ทำให้รู้สึกเมื่อเจอกันตอนกลางวัน หรือเขาเป็นคนที่มีพฤติกรรมทางเพศแบบนุ่มนวล...ยังมีข้อดีที่สามารถให้อภัยเรื่องเขาวางยาเธอได้

“ซี๊ดดดด—ผมไม่ไหวแล้วเมียจ๋าไปนะ ไปสวรรค์กับผัว” กัสซาโนขยับตัวตนเข้าออกอย่างรวดเร็วตามอารมณ์เสียวที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ทุกจังหวะการแทงเข้าและดึงออกการหดรัดที่เขาต้องแทรกผ่าน รีดเร้นความเสียวที่แสนบรรเจิดให้เกิดขึ้น อย่างที่ไม่มีใคร สามารถทำให้เกิดความรู้สึกแบบนี้ได้มาก่อน และเชื่อว่าในอนาคต ก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนจะทำได้ ด้วยนาทีนี้เขาเสพสมทั้งร่างกายพร้อมกับหัวใจเคียงคู่กันไป ยิ่งทำให้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมันสมบูรณ์แบบอย่างที่สุด

“โอ๊วววววววว”

“อ๊ายยยยยยย” สองร่างกอดกันแน่นเมื่อพากันจับมือโจนทะยานขึ้นสู่สวรรค์แห่งกามารมณ์เต็มความสุข ต่างคนต่างอบอุ่นในอ้อมกอดของอีกฝ่ายจนเหมือนหยุดหายใจไปชั่วขณะ...

ช่างเป็นบทรักที่แสนมหัศจรรย์ ความเป็นชายของเขายังแช่นิ่งอยู่ในความอบอุ่นที่ชุ่มฉ่ำ ยังเสียวจนหน้าท้องกระตุกน้อย ๆ แนบชิดกับหน้าท้องของหล่อน เจ้าหล่อนหายใจสม่ำเสมอ เขาลูบแผ่นหลังเนียนนุ่มเบา ๆ ไม่อยากให้ช่วงเวลานี่ผ่านพ้นไปเลย ตลอดชีวิตไม่เคยคิดถึงบทกวี ในหัวจึงไม่มีบทกวีสักบทที่จะบรรยายถึงอารมณ์ความรู้สึกตอนนี้ของเขาได้ ทั้ง ๆ ที่เขาอยากบรรยาย

นี่เอง...อาการบ้าของคนมีความรักที่เขาเคยมองว่าไร้สาระ

แต่เขามีเพลงรักที่คิดถึง...สักวันเขาจะร้องให้ทีน่าฟัง...

กัสซาโนรู้ตัวดีว่าตัวเองกอดร่างบางของอีกฝ่ายเอาไว้อย่างถนอม ไม่อยากพรากจากหรือขยับออกห่างไปแม้แต่นิดเดียว ให้หล่อนได้นอนพักไปก่อนเดี๋ยวหล่อนก็จะตื่นตัวมาจัดการเขาเอง ถึงเวลานั้นเขาก็รักหล่อนอีกครั้ง และอีกครั้ง

ธนาภรณ์ครางด้วยความสบายตัวเมื่อรับรู้ว่ามีผ้าเปียกเย็น ๆ เช็ดทำความสะอาดเหงื่อและความเหนียวเหนอะที่กลางระหว่างขา การเช็ดช่างให้ความรู้สึกดีจนต้องครางออกมา ในขณะที่เธอครางและบิดตัวน้อย ๆ ด้วยความสุข ใครอีกคนมองเรือนร่างตรงหน้าด้วยสายตาหื่นหิว ความต้องการ ‘ร่วมรัก’ แน่นอกไปหมด

เขาชอบผู้หญิงคนนี้ ทุกอย่างบนเรือนร่างที่กำลังเช็ดทำความสะอาดให้ล้วนถูกตาต้องใจ ตั้งแต่ใบหน้างดงามที่แฝงความเข้มแข็งอันไร้ขีดจำกัด

ใช่...เป็นผู้หญิงของมาเฟียอย่างเขาต้องเข้มแข็งอย่างไร้ขีดจำกัด

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย ชลชินี นักเขียน
มาดูงานของตัวเอง(แอบเก็บหมู)
เมื่อ 1 ปี 4 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย ชลชินี
อ่านแล้วอิน อินแล้วต่อ
เมื่อ 1 ปี 4 เดือนที่แล้ว

รีวิว