ไอ้ตัวร้าย

เสร็จ...ไอ้ตัวร้าย 1

เป็นบ้าอะไร...จู่ ๆ ก็ทำหน้าตาเหมือนจะฆ่าคน เก็บมือถือเอาไว้ในกระเป๋ากระโปรงตัวเก่ง ก่อนยืดร่างมองจ้องหน้าคนที่จ้องเธอด้วยสายตาร้ายกาจ

ไม่กลัวหรอกนะ

ตาสบตา จ้องการแบบไม่ลดละ จนบรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยมวลหนาหนักทำให้ใครหลายคนเริ่มกระสับกระส่าย

พระเจ้าของพวกเขาเป็นอะไรไป...อารมณ์ดี ไม่นานเจอเหยื่อที่ตัวเองรอกินจนน้ำลายไหลท่วมห้องแล้ว กลับทำอารมณ์เสียได้ไง

หรือว่า...

มือซ้าย มือขวาสบตากัน ก่อนที่จะแอบมองร่างสูงโปร่งที่ดูแข็งแรงเหมือนเจ้าแพนเตอร์อย่างทึ่งจัด...

แกมสงสาร...

คนที่...พระเจ้าของพวกเขาหวงจัดขนาดนี้...ช่างน่าสงสารนัก

น่าสงสารที่สุดในโลก...

และดร.ทีน่าได้รับตำแหน่งนั้นอย่างไม่รู้ตัว

สองคนแอบถอนหายใจพร้อม ๆ กัน

ตอนนี้คนที่กำลังโกรธจัดพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง มองร่างสูงในเดรสสีขาวแขนในตัว ไหล่ปาดกว้างแต่ตื้น มองเห็นเป็นสีแทนสวย ช่างเป็นผิวที่สวยงามเหลือเกิน อยากเห็นว่าในร่มผ้าผิวของหล่อนเป็นสีเดียวกันหรือไม่

มองหน้าอกแล้วต้องแอบกลืนน้ำลาย พยักหน้าให้ลูกน้องเลื่อนเก้าอี้ให้สาวสวย ผู้เป็นเป้าแห่งความสงสารของมือซ้ายมือขวานั่งลง

“เชิญนั่งครับ”

ผีเข้าผีออกจริง ๆ ไอ้โรคจิต เมื่อกี้ยังทำหน้าตากินเลือดกินเนื้อ ตอนนี้ดันทะลึ่งมาทำหน้ายิ้ม ๆ ท่าทางกลายร่างเป็นหนุ่มหล่อมาดเนี๊ยบ แบบคุณชายไฮโซ ความดิบเถื่อนเหมือนสัตว์ป่าหายไปเหมือนไม่เคยมี เฮ้อ!! เจอคนโรคจิตแบบนี้เธอคงต้องระวัง

“ขอบคุณค่ะ ไม่ทราบว่าเรื่องที่เราจะคุยกัน”

“ตอนนี้เราจะทานอาหารค่ำกัน เวลาทานอาหารจะไม่เอ่ยถึงเรื่องงาน”

ไม่เอ่ยถึงเรื่องงานบ้านนายนะสิ!!

ไอ้บ้า...ไหนบอกว่าจะคุยกันตอนกิน...

สายตาด่าว่าเขาจากใบหน้าที่เรียบนิ่ง ไม่ส่ออารมณ์ก่อให้เกิดริ้วรอยขบขันในดวงตาของกัสซาโน เขาพอใจผู้หญิงคนนี้เหลือเกิน ยิ่งใกล้ยิ่งพึงใจและต้องการมากขึ้นจนกลายเป็นความโหยหา ผู้หญิงคนนี้ต้องเป็นของเขาและเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น ไม่มีทางที่เขาจะยอมให้ใคร อย่างน้อยจนกว่า...เขาจะเบื่อ

บริกรเดินยกอาหารจานแรกเข้ามา ธนาภรณ์มองคนที่นั่งตรงข้าม ช่างหน้าตาดีเกินคนธรรมดามากไปหรือเปล่า เหมือนว่าธรรมชาติจะเข้าข้างผู้ชายคนนี้มากไปแล้ว นั่งมองพร้อมกับตัดพ้อพระผู้เป็นเจ้า ซึ่งก็น่าจะเป็นผู้ชาย และคงเป็นความลำเอียงที่ฝังลึกในความเป็นเพศที่เหนือกว่า เหล่าสัตว์โลกตัวผู้จึงมักสะสวย ดูดีกว่าตัวเมีย

ผู้หญิงเรา...ช่างน่าสงสารเรียกร้องสิทธิสตรีอย่างบ้าคลั่ง พร่ำหาความเท่าเทียมกับสัตว์เพศผู้ เธออยากจะบอกว่าไม่มีทางที่จะชนะ เพศเมียแพ้มาตั้งแต่การก่อร่างสร้างชีวิตแล้ว เราเป็นแค่พลเมืองชั้นสองในสายพันธุ์ของสิ่งมีชีวิตเท่านั้น เพียงแต่...เราควรจะมีสมองสักนิด ไม่จำเป็นที่เราจะต้องได้รับการยอมรับจากคนทั่วโลก ถ้าเราจำกัดวงให้แคบลง เราก็สามารถที่จะเท่าเทียมหรือยิ่งใหญ่กว่าเพศผู้ได้อย่างง่ายดาย

ในสายอาชีพ พยายามให้โดดเด่นจนผู้ชายในอาชีพเดียวกันต้องยอมรับ แบบพูดไม่ออก เพราะเราเก่งจริง รู้จริง ทำได้จริง

ในหมู่เพื่อน...มอบความเป็นมิตรอย่างจริงใจ มีน้ำใจที่จะผูกพันพวกเขาเอาไว้จนเห็นว่าเราเป็นเพื่อน โดยไม่แยกว่าเขาผู้ชายเราผู้หญิง ยอมรับนับถือเราที่เราเป็นเพื่อนซึ่งคู่ควรกับคำว่า...เพื่อนแท้

ในครอบครัว...ยิ่งง่ายมาก ควบคุมพวกเขาด้วยความรัก แค่เขารักคุณ เขาก็จะยอมให้คุณบงการได้อย่างง่ายดาย เหมือนที่ธนาชลเป็นลูกไก่ตัวน้อยในกำมือของเธอ ธนาภรณ์มีความต้องการลึก ๆ ที่จะบอกผู้หญิงทั้งโลกว่า...มองรอบกายของตัวเองให้ดีแล้วดำเนินการวางแผนให้เหมาะสมกับบริบทของชีวิต แล้วทุกอย่างก็จะอยู่ในกำมือน้อย ๆ ของเราเหล่าผู้หญิง

ที่ผู้ชายปัญญาอ่อนหลายร้อยคนดูถูก...เพียงเพราะเราเป็นผู้หญิง

***

ความแตกต่างบางอย่างอาจทำให้รี๊ดมีความรู้สึกหลากหลายต้องขออภัยด้วยนะคะ

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย rosarin
กัส จากินหญิง
เมื่อ 1 ปี 4 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย Voyardger
เป็นแนวคิดการควบคุมสมบูรณ์แบบรึ?
เมื่อ 1 ปี 4 เดือนที่แล้ว

รีวิว