ปมรักซาตาน

8.2

“ถ้าคิดถึงแด็ดดี้ งั้นมาให้แด็ดดี้กอดหน่อยดีไหมครับ”

เสียงทุ้มนุ่มที่ดังขึ้นส่งผลให้บุคคลทั้งสี่หันไปมองด้วยความตื่นตะลึง แต่ใครเล่าจะดีอกดีใจเท่ากับคนที่เฝ้าเพียรถามหา ร่างเล็กป้อมที่ถูกผู้เป็นแม่กอดไว้นั้นดิ้นยุกยิกจนพราวฟ้าต้องปล่อยมือออก แล้วเจ้าของร่างจ้อยก็วิ่งถลาเข้าสู่อ้อมแขนของแด็ดดี้สุดหล่อด้วยความรวดเร็ว

“แด็ดดี้” ร้องเรียกด้วยความดีใจพร้อมกับยิ้มหวานจนตาหยี ขณะที่ลูซิเฟอร์เอียงหน้าหอมแก้มยุ้ยนั้นไปหนักๆ ทั้งสองข้าง

“มาได้เวลาพอดีเลยนะลูซ ก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะผอมโซเพราะตรอมใจ” คุณนวลจันทร์เดินเข้าไปสมทบพร้อมกับคุณพิมพร

“ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เจอกันไม่กี่วันติดแง็กจนแงะไม่ออก ท่าจะติดพ่อลูซมากนะ”

ลูซิเฟอร์ยิ้มรับพร้อมกับยกมือไหว้ผู้อาวุโสทั้งสองด้วยท่าทางที่ไม่ค่อยถนัดนักเมื่อสองแขนของเขากำลังโอบอุ้มร่างเล็กอยู่

“วันหลังหนูต้องทานข้าวรู้ไหมลูก ถ้าแด็ดดี้ไปทำงานสักเดือนนึง พอร์ชไม่เหลือแต่กระดูกเหรอกครับ พอร์ชต้องเข้าใจนะว่าแด็ดดี้ต้องทำงาน ส่วนพอร์ชก็มีหน้าที่เป็นเด็กดี เชื่อฟังผู้ใหญ่ ต้องเข้มแข็งเพื่อจะได้ดูแลแม่พราว ดูแลคุณทวดทั้งสอง แล้วก็ดูแลน้องอีกหลายๆ คนไงครับ”

ท้ายประโยค ชายหนุ่มจงใจมองไปทางภรรยาคนสวยที่เป็นต้นเหตุให้งานของเขาไม่ราบรื่นเสียทีจนกินเวลาไปนานนับสัปดาห์ เพราะมัวแต่คิดถึงร่างนุ่มๆ หอมๆ อยู่ตลอดเวลา

“น้อง! พอร์ชอยากมีน้องครับ น้องอยู่ไหนครับ”

คำถามแสนซื่อของเด็กน้อยแต่ส่งผลต่อใบหน้านวลเนียนของพราวฟ้าที่แดงปลั่งขึ้นมาทันตา ส่วนลูซิเฟอร์นั้นหัวเราะหึๆ อยู่ในลำคอด้วยความชอบใจ

“ความจริงก็น่าจะเป็นแบบนั้นแหละ ลองมีอาการขี้เหงาแบบนี้ สงสัยต้องหาน้องให้มาเป็นเพื่อน” คุณนวลจันทร์พยักหน้าส่งยิ้มให้กับหลานชายตัวดี

ลูซิเฟอร์อมยิ้มแล้วอุ้มเจ้าตัวเล็กไปหาคนเป็นแม่ เขาวางร่างบุตรชายของภรรยาลงยืนที่พื้น ขณะที่ตัวเองนั้นทรุดกายนั่งทับส้นเท้า ทำเอาพราวฟ้าถึงกับงุนงงจนทำอะไรไม่ถูก แต่พอมือใหญ่จับมือเล็กของบุตรชายมาวางแนบที่หน้าท้อง หัวใจของเธอก็เต้นรัวอย่างบังคับไม่ได้ หยาดน้ำอุ่นๆ ไหลคลอมาที่หน่วยตาทั้งสองข้างด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

“ต่อไปน้องจะอยู่ในนี้ครับลูก”

กล่าวพลางเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของหน้าท้องแบนราบด้วยสายตาแสนสิเน่หาชนิดที่พราวฟ้าอายจนต้องเบือนหน้าไปมองทางอื่น แต่พอใบหน้าเล็กๆ กดแนบมากับท้องของเธอ หญิงสาวก็ต้องหันกลับมายิ้มหวานให้บุตรชายด้วยความเอ็นดู

“น้องอยู่ในนี้เหรอครับแม่พราว แล้วน้องจะออกมาเล่นกับพอร์ชไหม”

พราวฟ้าหัวเราะจนน้ำตาซึมกับคำถามแสนซื่อของบุตรชาย โดยมีคุณพ่อจำเป็นขยับตัวเอาเสี้ยวหน้าข้างหนึ่งของเขากดแนบลงมาบ้าง สรุปตอนนี้หน้าท้องทั้งด้านซ้ายและขวามีตัวก่อกวนยึดครองอยู่คนละด้าน

“นี่คุณ ลูกทำมันก็น่ารักหรอก แต่คุณทำมันไม่ค่อยน่ารักเท่าไรเลยนะ”

“ไม่น่ารักแล้วหน้าแดงทำไม” ลูซิเฟอร์ย้อนหน้าตาย แต่ก็ยังไม่คิดจะขยับใบหน้าห่างจากหน้าท้องของภรรยา

“อายสิถามได้ คุณยายกับคุณย่ามองมาแล้วยิ้มใหญ่แล้วนะคะ” พราวฟ้าก้มตัวลงไปเล็กน้อยเพื่อฉุดร่างใหญ่ให้ลุกขึ้น

“ก็แค่อยากรู้ว่าลูกอยู่ในนี้หรือยัง”

“พอร์ชไม่ได้ยินเสียงน้องเลย” เด็กชายพีรวิทย์ทำหน้าย่นใส่แด็ดดี้แล้วส่ายหน้าไปมากับหน้าท้องของคุณแม่คนสวย

“สงสัยน้องยังไม่อยู่ครับ เดี๋ยวแด็ดดี้ทำน้องให้นะ ไปดูของฝากดีกว่าคนเก่ง...อเล็กซ์ขนของไปที่ห้องนั่งเล่นนะ”

บอกลูกแล้วตะโกนสั่งคนสนิท ก่อนจะอุ้มร่างเล็กขึ้นมาหอมแก้มหนึ่งที แถมยังไถลจมูกกับปากร้อนๆ ไปเผื่อแผ่แก้มเนียมนุ่มของคนเป็นภรรยาอีกด้วย

“คุณลูซ” พราวฟ้าทำเสียงเขียวใส่อย่างอายๆ แต่พอโดนมือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือแล้วจูงไปยังห้องนั่งเล่น เธอก็เดินตามไปโดยไม่มีขัดขืน

สามคนพ่อแม่ลูกเดินห่างไปแล้วแต่รอยยิ้มของผู้อาวุโสทั้งสองยังคงไม่จางหาย หนำซ้ำจะยังกระจายไปทั่วจนเต็มหัวใจ

“ฉันอยากได้เหลนผู้หญิงนะคุณ” คุณนวลจันทร์เปรยขึ้นยิ้มๆ วาดฝันอนาคตถึงเหลนตัวน้อยสักสามสี่คนวิ่งเล่นจนเสียงดังจอแจ บ้านหลังใหญ่นี้คงมีสีสันไม่น้อย

“ชายก็ได้หญิงก็ดีค่ะ”

คุณพิมพรบอกขึ้นมาด้วยใบหน้าที่ยังคงเปื้อนยิ้ม ท่านหวังเหลือเกินว่าชีวิตครอบครัวของหลานสาวคงไม่ท่าดีทีเหลวเอาตอนจบ พอคิดถึงตรงนี้จากความสุขที่มีจึงค่อยเริ่มจางลงทีละนิดหากก็ยังกลบเกลื่อนได้อย่างมิดชิด

จากนั้นทั้งสองท่านก็พากันเดินตามหนุ่มสาวและเด็กน้อยไปยังห้องนั่งเล่น ความจริงหาใช่ไปเป็นส่วนเกินแต่อยากไปดูให้เห็นกับตาว่าสิ่งที่คิดไว้มีโอกาสเป็นจริงมากน้อยแค่ไหน

***************

เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วของเด็กชายพีรวิทย์สลับกับเสียงหัวเราะชอบอกชอบใจของลูซิเฟอร์ เป็นที่สนใจของคนที่เดินตามมาอย่างมาก หากทว่าพอแอบชำเลืองมองเข้าไปเท่านั้น สิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นก็ดันเข้ามาอยู่ในคลองจักษุจนได้ ภาพที่พราวฟ้าสะบัดแขนออกจากอุ้งมือของลูซิเฟอร์ แล้วฝ่ายชายทำหน้าเหี้ยมใส่ราวกับโกรธแค้นกันมา พลันให้ใบหน้าของคุณนวลจันทร์กับคุณพิมพรห่อเหี่ยวลงไปถนัดตา

“คุณคิดว่าสองคนนั้นจะไปกันได้ไหมคะ”

คุณพิมพรชักเริ่มไม่มั่นใจ น้ำเสียงที่ถามออกไปจึงเจือไว้ด้วยความเป็นกังวลและทุกข์ร้อนอย่างบอกไม่ถูก

“ต้องได้สิคะ เขาก็ดูเข้ากันได้ดี แถมยังมีตัวผสานเป็นเจ้าตัวเล็กนั่นอีก ตาลูซดูจะเอ็นดูน้องพอร์ชไม่น้อยเสียด้วย”

“เด็กไงคะ น้องพอร์ชออกจะน่ารักน่าชัง ใครบ้างไม่หลง แล้วพ่อลูซก็อยากได้ลูกจึงไม่แปลกถ้าจะหลงเจ้าตัวเล็ก หากแต่ไม่ได้สนใจหนูพราวมันก็คงไม่มีความหมายหรอกค่ะ”

คุณพิมพรไม่วายจะพ่นลมหายใจหนักๆ ออกมา สองมืออวบยกขึ้นกุมขมับแล้วตัดสินใจเดินเลี่ยงจากห้องนั่งเล่นไปทางอื่นเสีย

“ถ้าเขามีลูกด้วยกัน ความสัมพันธ์อาจไปได้สวยค่ะ ฉันมั่นใจอย่างนั้น”

คุณนวลจันทร์เดินตามมาเสนอความคิด แม้จะไม่มั่นใจเต็มร้อยแต่ก็เกินครึ่ง

“เอาอย่างนี้สิคะ คืนนี้พาน้องพอร์ชมานอนกับเราดีกว่าค่ะ พ่อกับแม่จะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันแบบไม่ต้องห่วงลูก ยิ่งตาลูซไปฝรั่งเศสตั้งเป็นอาทิตย์คงคิดถึงภรรยาไม่มากก็น้อยแหละค่ะ ฉันสังเกตสายตาที่ตาลูซมองหนูพราวมันลึกซึ้งกว่าแต่ก่อนนะคะ”

“หวังว่าสิ่งที่เราสองคนทำลงไปจะไม่กลายเป็นคมมีดที่ทำให้ใจของใครมีบาดแผลนะคะ แค่นี้หนูพราวของฉันก็เจ็บปวดกับอดีตมามากแล้ว”

คุณพิมพรส่ายหน้าไปมา ดวงตาหม่นแสงมีแววหวาดหวั่นว่าหลานสาวจะพบความสุขกับเขาได้หรือไม่

“ฉันว่าตาลูซจะสามารถทำให้หนูพราวมีความสุขกว่าผู้หญิงคนไหนในโลกแน่นอนค่ะ”

คนเป็นยายของซาตานยืดอกมั่นใจเต็มร้อย ท่านเลี้ยงลูซิเฟอร์มาบ้างแม้จะไม่ได้ใกล้ชิดตลอดเวลาแต่ก็รู้ถึงนิสัยใจคอ แล้วยิ่งดวงตาคมกริบที่มองใครแล้วสื่อความหมายออกมานั้น ท่านก็ดูออกว่าหลานชายตัวแสบมีใจเอนเอียงให้กับภรรยาไปเรียบร้อยแล้ว เพียงแค่ยังมีความรู้สึกขัดแย้งบางอย่างขวางกั้นไว้เท่านั้น

ซึ่งในขณะที่คุณนวลจันทร์ยิ้มอย่างพอใจในความคิดของตัวเองนั้น คุณพิมพรก็เอาแต่ถอนหายใจไปมากกว่าสิบครั้ง มืออวบบีบเข้ากันแน่น ใบหน้าที่ร่วงโรยไปตามอายุวัยฉายชัดถึงความเครียดที่แฝงเร้นในความนิ่งเฉย หากเมื่อเพื่อนรักให้คำยืนยันว่าไปได้สวย ท่านก็จะลองมองว่ามันสวยจริงและจีรังยั่งยืน

**************

ฝากนิยายอีกเรื่องไว้ในอ้อมอ้อมใจนักอ่านที่น่ารักด้วยค่ะ

ราคา 179 บาทค่ะ

ขอบคุณสำหรับทุกยอดโหลดค่ะ


รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว