บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1-บทที่ 7 คืนความสุขใหทะเล 1 100%

โดย  พริ้งพราวจันทร์/ณ ทุ่งสวรรค์รัก/เขมณิช

บ้านนาร้อนซ่อนรัก (ชุด ร้อนซ่อนรัก) ลำดับที่ 1

บทที่ 7 คืนความสุขใหทะเล 1 100%

‘ดีนะเนี่ยที่มาทัน’ คนเจ้าแผนการคิดอย่างถูกใจ น้อยครั้งที่เขาจะมีโอกาสได้ทำแบบนี้ ดันตัวเองเข้ามาในห้องของนวินดาปิดประตูและกดปุ่มล็อค

“ขอบคุณค่ะ” นวินดายิ้มหวานขอบคุณรับแก้วนมมาถือไว้และเดินไปนั่งลงบนโซฟาปลายเตียงอย่างไม่รู้ชะตากรรม

“จะไปนอนกับพ่อแม่หรือ”

นวินดาหลบตาคนรู้ทันอย่างอายๆ

“ค่ะ ห้องกว้างแล้วบ้านอาสิงโตก็หลังใหญ่มาก หนูนาเลยกลัวค่ะ”

“ไม่ต้องกลัว คืนนี้อาจะนอนเป็นเพื่อนหนูนาเองครับ” สิงโตเจ้าเล่ห์บอกนวินดาตาใสๆ

“ได้หรือคะ แต่หนูนาว่าไม่ดีนะคะ”

“ไม่ดียังไง อาว่าดีนะ หนูนาจะไปนอนเบียดพ่อแม่หรือครับ เดินทางมาเหนื่อยๆ อาว่าให้ท่านอนสบายๆ ดีกว่านะ” เตียงห้องรับรองที่นี่ทุกห้องล้วนแล้วแต่เป็นห้องใหญ่เตียงกว้างทั้งนั้นแหละ นอนสามคนสี่คนได้ไม่มีทางเบียดแน่นอน แต่คืนนี้เขาอยากจะนอนเบียดๆ อิงแอบนวินดา เรียกได้ว่าเป็นคืนแรกที่จะได้นอนกับนวินดา

นับตั้งแต่นวินดาโตเป็นสาวเขาก็ไม่เคยได้นอนกับนวินดาอีกเลย เคยมีบ้างตอนเป็นเด็กนวินดามาเล่นบ้านเขาหรือกำนันกับวันเพ็ญติดธุระก็เคยเอามาฝากบ้านเขาไว้ ก็จะได้นอนด้วยกัน พอโตขึ้นพ่อแม่ที่ไหนเขาจะให้ลูกสาวมานอนกับผู้ชายล่ะแม้จะเป็นสุภาพบุรุษสุดแสนดีอย่างเขาก็เถอะ ซึ่งมันก็เป็นเรื่องง่ายๆ ที่เขารู้ดี แต่ไม่ยอมทำตามแอบวางแผนตลอดๆ แหละ คิดเป็นเปอร์เซ็นต์และโอกาสออกมาบวกลบความเสี่ยงเสียหายก่อนลงมือทำทุกครั้ง เขาจองนวินดามานานแล้ว ไม่ยอมให้นวินดาคิดถึงใครอื่นแน่นอน นวินดาจะต้องรักต้องหลงต้องคิดถึงเขาคนเดียว

“ก็ได้ค่ะ หนูนานอนห้องนี้ก็ได้ค่ะ อาสิงโตไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ หนูนานอนคนเดียวได้ก”

“อาจะอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าหนูนาจะหลับดีไหม หลับแล้วอาค่อยกลับห้องแล้วกันนะ อาไปตอนนี้ก็นอนไม่หลับอยู่ดี เพราะเป็นห่วงหนูนา” พูดและส่งยิ้มทรงเสน่ห์พิฆาตสาว

“ก็ได้ค่ะ หนูนาไม่อยากทำให้อาสิงโตนอนไม่หลับ”

นวินดาเองพอได้ยินว่าเขาเป็นห่วงและอาจจะนอนไม่หลับไปด้วยก็พยักหน้ารับอย่างรู้เท่าไม่ถึงการณ์คนเจ้าเล่ห์

สีหราชหัวเราะในใจด้วยความลิงโลดถูกใจ

‘อย่างนี้สิ หนูนาของอา’

นวินดากระดกแก้วนมที่สีหราชเอามาให้เสียงดังอึกๆ คนมองได้แต่กลืนน้ำลายเมื่อมองลำคอขาวผ่องของอีกฝ่ายที่กำลังกลืนกินน้ำนมจากแก้ว อยากจะดื่มนมอุ่นๆ จากปากของนวินดาจัง

“หนูนาดื่มไม่ระวังอีกแล้วครับ นมเลอะปากเชียว”

“เลอะตรงไหนคะ ออกยังคะ” เอามือแตะๆ ที่ช้างปากของตัวเองอย่างสุ่มๆ และก็พยายามเลียขอบปาก

นวินดาเช็ดคราบสีขาวออกไปหมดแล้ว แต่ทว่าคนถูกถามกลับส่ายหน้าไปมา

“ยังเลยครับ กินเลอะจริงๆ”

เมื่อเช็ดแล้วแต่ออกไม่หมด

“เช็ดให้หนูนาหน่อยสิคะ” ยื่นหน้าเข้าไปหาชายหนุ่มเล็กน้อย

สีหราชใช้ปลายนิ้วเชยคางมนได้รูปดันคางเล็กน้อยให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นสูงอีกสักหน่อย มองใบหน้าเล็กอย่างหลงใหล ทำในสิ่งที่ชวนให้สาวน้อยใจหวิว

จุ๊บ!

ชายหนุ่มจุ๊บเร็วๆ ที่ริมฝีปากสีหวาน ได้กลิ่นนมนิดๆ ที่นวินดาดื่มไปเมื่อกี้

“อาสิงโตจูบปากหนุนาทำไมคะ”

“แบบนี้เขาไม่ได้เรียกว่าจูบเสียหน่อย อาเช็ดปากแบบผู้ใหญ่ไงครับ”

“จูบสิ เสียงดังจุ๊บเลย” นวินดาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

“แบบเมื่อกี้ไม่ได้เรียกว่าจูบครับ แต่แบบนี้ต่างหาก”

สีหราชประกบริมฝีปากอุ่นนิ่มสีหวานของนวิดา เคล้าคลึงเบาๆ ด้วยริมฝีปากของตัวเอง สอดปลายลิ้นไล้เลียตามรอบแยกของริมฝีปาก แขนแข็งแรงเลื่อนสอดเหนือบั้นท้ายกอดรัดเอวคอดกิ่วดึงให้ร่างเล็กให้แนบชิด

ถูกปิดปากถูกรัดแน่นจนหายใจไม่ออก นวินดาเผยอริมฝีปากที่ปิดแน่นในคราแรกเพื่อหวังประท้วง แต่กลายเป็นว่าเปิดทางให้คนช่ำชองสอดลิ้นเข้าสู่ภายในปากอย่างไม่อาจเลี่ยง

“อื้อ...” จะบอกให้เขารู้ว่าหล่อนหายใจไม่ออกแล้วก็พูดไม่ได้ จึงได้แต่ครางประท้วงและดิ้นแรงๆ คล้ายเป็นการสู้เพื่อลมหายใจสุดท้ายของตัวเอง

สีหราชถอนริมฝีปากอย่างแสนเสียดาย ริมฝีปากของนวินดาหอมหวานและยังมีกลิ่นนมที่เพิ่งดื่มเข้าไป น่าดูดื่มไม่ปล่อยจริงๆ

“นมอร่อยจัง” แม้จะปล่อยริมฝีปากเล็กให้เป็นอิสระแต่คนตัวโตที่อดใจไม่ไหวจนจูบสาวน้อยเข้าไปก็ไม่ได้ทิ้งห่าง ริมฝีปากใกล้ชิดเพียงแค่เส้นด้ายลอดผ่าน ยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าตาเหลอหลาตาโตๆ ของนวินดา

“อะ...อา... สิงโต ดูดปากหนูนาทำไมคะ ปากหนูนาชาหมดแล้ว และก็หายใจเกือบไม่ออก” ละล่ำละลักพูดออกมาอย่างรีบร้อนแทบจะสำลักน้ำลายตัวเองทันทีที่ถูกปล่อยปาก หอบหายใจเข้าปอดเร็วๆ สองแขนวางแหมะที่แผ่นอกกว้าง หัวใจข้างในก็เต้นโครมครามไม่แน่ว่ามันอาจจะกำลังจะกระเด็นออกมานอกอก

“จูบไงครับ หนูนาจะได้ไม่เข้าใจผิดว่าก่อนหน้านี้แค่อาจุ๊บไม่ได้อาจูบ” พอเขาพูดจบประโยคคนหน้าแดงไม่รู้ตัวก็หน้าตื่นเข้าไปอีก

“อาสิงโตจูบหนูนา หนูนาเสียจูบแรก จูบแรกของหนูนา อาสิงโตขโมยจูบแรกของหนูนา”

เจ้าหล่อนพูดวนซ้ำคล้ายจะทวนเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น

“จูบแรกของหนูนาต้องเป็นของอาอยู่แล้วนี่ครับ”

“หนูนาเก็บไว้ให้คนรักของหนูนานะคะ อาสิงโตมาขโมยไปได้ยังไง หนูนาโกรธอาสิงโตแล้วนะ” ใบหน้าสวยหวานงอง้ำไม่ชอบใจ

“อาต้องง้อยังไงนะ” แอบครูดเคราลงบนแก้มใสแล้วรีบผละเมื่อเห็นสายตาหวานวาววับคล้ายแมวน้อยที่กำลังพองขนขู่

“อาสิงโตทำแบบนี้กับหนูนาไม่ได้นะคะ”

“เด็กดีของอา อารักหนูนามากนะครับ หนูนาโกรธอาลงหรือครับ” สีหราชถามเสียงอ้อน

นวินดามองสบตาคมหัวใจก็เต้นเร็วไม่มีทีท่าว่าจะลดความเร็วลงเป็นปกติเลย ได้กลิ่นหอมผสมกลิ่นกายเฉพาะของสีหราชก็ทำให้นวินดาใจเต้นแรงเข้าไปอีกแถมยังรู้สึกร้อนวูบวาบตามใบหน้าอีก

“ไม่รู้ไม่ชี้ค่ะ” จริงๆ ลึกๆ แล้วไม่โกรธอย่างที่พูดออกไปแค่รู้สึกแปลกๆ และไม่เข้าใจเหตุผลของการจูบของสีหราช งงๆ มึนๆ นิดหน่อย พอถูกเขาถามตรงๆ แบบนี้ก็เลยตอบไม่ถูก

“รักอาไหมครับ”

“ไม่รู้ไม่ชี้ค่ะ อาสิงโตปล่อยหนูนาสิคะ หนูนาง่วงแล้ว” ไม่อยากตอบโจรขโมยจูบ ดิ้นออกจากอ้อมแขนแข็งแรงและเหมือนอีกฝ่ายจะยอมปล่อยทำให้หล่อนหลุดออกจากอ้อมกอดได้อย่างง่ายดาย พอหลุดจากการกอดรัดของสีหราชได้แล้วนวินดาก็รีบปีนขึ้นเตียงทันที

“หนูนากลายเป็นเด็กใจร้ายแล้วหรือครับ ดื่มน้ำก่อนครับ” ชายหนุ่มลุกตามเดินไปรินน้ำเปล่าใส่แก้วให้นวินดา ถือเดินไปฝั่งที่นวินดากำลังเตรียมตัวนอน

“ขอบคุณค่ะ แต่หนูนางอนอาสิงโตอยู่นะคะ ที่มาขโมยจูบแรกของหนูนาไป” ขอบคุณทั้งที่หน้าตูมแก้มป่อง รับแก้วน้ำมาดื่มไปสองสามอึก ดื่มนมเข้าไปทำให้มีคราบนมติดอยู่ในปากจึงต้องดื่มน้ำตามเพื่อล้างคราบนม

สีหราชยื่นมือแตะที่แก้มป่องนั้นอย่างสุดแสนเอ็นดู

‘น่ารัก’

“จูบคืนไหมครับ อายินดีนะ”

“ไม่ค่ะ หนูนาจะนอนแล้วค่ะ อาสิงโตบ้า หนูนาจะจูบอาสิงโตได้ไงกัน ก็...หนูนาจูบไม่เป็นนี่นา...” บอกพร้อมกับพลิกกายหันหลังหนีอีกฝ่าย บ่นงึมงำเสียงเบาแต่เพราะอยู่ใกล้มากสีหราชจึงได้ยินทุกคำพูดและทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นแทบจะหุบยิ้มกับความใสซื่อแบบแปลกๆ ของนวินดาไม่ได้

เขาปีนขึ้นเตียงฝั่งที่นวินดานอนอยู่แล้วคลานจ้ามเพื่อไปนอนอีกฝั่ง ล้มตัวลงนอนหันหน้าเข้าหาเด็กสาว

“อาสิงโตทำอะไรคะ”

“กล่อมหนูนานอนไงครับ” บอกหน้าตายแถมยังพาดแขนไว้ช่วงเอวของนวินดา

“หนูนาไม่กลัวแล้วค่ะ อาสิงโตไปนอนที่ห้องได้แล้วค่ะ”

“อาจะอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าจะหลับครับ นอนนะ” ฝ่ามือตบเบาๆ ลงกลางหลังคล้ายขับกล่อม

“บ้านอาสิงโตใหญ่จังเลยนะคะ”

“บ้านพ่อแม่ครับ บ้านอาอยู่ที่พิจิตรต่างหาก”

“พ่อแม่ของอาสิงโตใจดีมากๆ ด้วยค่ะ”

“ชอบไหมครับ”

“ชอบค่ะ ท่านใจดี น่ารักเป็นกันเองด้วยค่ะ ตอนแรกหนูนากลัวแทบแย่” กลัวว่าจะเหมือนละครหลังข่าวที่คนมีเงินจะไม่ชอบคนบ้านนอกอย่างครอบครัวของหล่อน

“อาดีใจนะที่หนูนาชอบ ท่านทั้งสามก็ชอบหนูนามากนะครับ” ก่อนจะเข้ามาหานวินดาเขาได้แวะไปหาพ่อแม่ก่อนแล้วพูดคุยธุระสำคัญเสร็จแล้วเขาจึงมาที่ห้องของนวินดา

“อาสิงโตคะ...หัวใจของหนูนาเต้นเร็วไม่หยุดเลยค่ะ ตั้งแต่ตอนที่อาสิงโตจุ๊บหนูนาน่ะ หนูนาป่วยหลบในหรือเปล่าคะ” ถามพร้อมกับสบตาคนตัวใหญ่ที่นอนตะแคงข้างมาทางตนอย่างอย่างรู้

“หนูนาไม่ได้หัวใจเต้นแรงคนเดียวหรอกครับ หัวใจของอาก็เต้นแรงเหมือนกันครับ” จับมือเล็กมาวางลงบนอกข้างซ้าย

“จริงด้วยค่ะ เต้นแรงเหมือนของหนูนาเลย อาสิงโตก็ป่วยหรือคะ” สัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่เร็วแรงเหมือนของตัวเอง

“ไม่ใช่อาการป่วยครับ มันเรียกว่าอาการรักครับ”

************************************************

จ้าาาาาาาาาา.... มันคืออาการรักนี่เอง

ทำไมดูใสๆ 5555555555

อาจจะมีคำผิดบ้างต้องขออภัยค่ะ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายค่ะ

รัก

พริ้งพราวจันทร์

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว