ภารกิจพลิกชะตาฟ้า-ป่าตะวันออก

โดย  Phoenix_C

ภารกิจพลิกชะตาฟ้า

ป่าตะวันออก

หนึ่งปีผ่านไป

ตอนนี้หม่าซ่วนฉีอายุสิบสามปี เริ่มเห็นเค้าโครงของสาวงามล่มเมือง ดวงหน้ารูปไข่รับกับคิ้วโก่งดั่งคันศร ดวงตารียาวฉายแววเฉลียวฉลาดติดจะหยิ่งยโส จมูกรั้นน้อย ๆ ทำให้ดูเอาแต่ใจ ริมฝีปากเป็นรูปกระจับเล็กจิ้มลิ้มเวลายิ้มมีเขี้ยวเล็กๆ และลักยิ้มที่มุมปาก ทำให้เวลานางยิ้มแล้วโลกสว่างไสว เพียงแค่โปรยยิ้มก็สามารถทำให้คนหลงใหลได้ไม่ยาก ประกอบกับรูปร่างสูงโปร่งกว่าหญิงสาวทั่วไปอยู่สองส่วน เอวคอดเล็กดูอ้อนแอ้นน่าทะนุถนอม

ตอนนี้นางฝึกเวทย์ยุทธ์ถึงระดับมรกต(ระดับ4) ขั้นสูงสุด เวทย์โอสถนางอยู่สายเงิน ระดับพฤกษา(ระดับ4) ขั้นกลาง แต่เนื่องจากหม่าซ่วนฉีมีความสามารถด้านการแพทย์ทั้งแผนโบราณและสมัยใหม่ รวมทั้งมีความเชี่ยวชาญทางด้านสมุนไพรต่าง ๆ ทำให้เมื่อเทียบกับผู้ปรุงโอสถระดับพฤกษา(ระดับ4) ขั้นกลางเหมือนกัน นางนั้นเหนือกว่ามาก รวมถึงวรยุทธ์ด้วยเช่นกัน การต่อสู้แบบประชิดตัวนางมิเป็นรองใคร การฝึกมิติเวทย์ หม่าซ่วนฉีก็ทำได้ดี เนื่องจากการเป็นสายลับสมาธิต้องนิ่ง จิตใจต้องเข้มแข็งและเยือกเย็น ทำให้ภายในเวลาหนึ่งปี นางไปถึงระดับแยกจิต(ระดับ2) ขั้นกลาง เพราะนางมีความพยายาม อดทน ตั้งใจฝึกฝนอย่างหนัก

ทั้งที่ความสามารถอื่นหม่าซ่วนฉีถือว่าก้าวหน้าเร็วมาก นอกจากพรจากผู้เฒ่าดูแลดวงชะตาแล้ว นางยังมีพื้นฐานจากมิติเก่ามาด้วย เหลือเพียงวิชาผู้ใช้เวทย์อสูรเท่านั้นที่ยังไม่ก้าวหน้าเท่าที่ควร หม่าซ่วนฉีอยู่ในระดับพญาอินทรีย์(ระดับ4) ขั้นต้น สามารถเรียกสัตว์อสูรและสัตว์เวทย์ในตำนานที่มีพลังเวทย์ ไม่เกินขั้น7 เช่น พยัคฆ์ขาว พญาราชสีห์ อาชาเวหา หงส์เพลิง พญาอินทรีสีทอง พญาอสรพิษดำ

ฮั่วปิงจงต้องการให้หญิงสาวฝึกทุกอย่างให้แข็งแกร่งภายในเวลาสองปี เพื่อจะได้ลงเขาไปหาประสบการณ์อีกหนึ่งปี ก่อนหม่าซ่วนฉีจะต้องกลับจวนแม่ทัพ เนื่องจากชายหนุ่มรับปากกับฮูหยินใหญ่ว่าจะให้นางกลับไปที่จวนก่อนพิธีปักปิ่น

“ฉีเอ๋อ” เสียงเรียกจากฮั่วปิงจง ทำให้หม่าซ่วนฉีซึ่งกำลังวิ่งวุ่นวายอยู่ในมิติเวทย์ เพื่อหาวิธีเลื่อนขั้นเวทย์สัตว์อสูรรีบออกจากสมาธิ

“ท่านอาจารย์ มีสิ่งใดจะให้ศิษย์คนนี้รับใช้หรือเจ้าคะ”

ฮั่วปิงจงหัวเราะในลำคอ “เจ้ามิต้องมาทำปากหวานหรอก”

“ท่านอาจารย์ ศิษย์มิได้ปากหวานนะเจ้าคะ ว่าแต่ท่านอาจารย์มีเหตุอันใด ไยมิให้ลั่วเหยียนมาตามศิษย์เล่า”

“ข้าจะให้เจ้าลงเขาไปป่าทางตะวันออกกับข้า เจ้าต้องมีสัตว์อสูรในพันธสัญญา เพื่อเอาไว้ช่วยฝึกเวทย์ยุทธ์และฝึกเวทย์อสูร ฉีเอ๋อจงเตรียมตัวให้พร้อมไว้ อีกสามวันเราจะลงจากเขากัน”

“ท่านอาจารย์เจ้าคะ ศิษย์ต้องปลอมตัวเป็นบุรุษหรือไม่ แล้วท่านอาจารย์จะให้ลั่วเหยียนไปด้วยหรือไม่เจ้าคะ” หม่าซ่วนฉีดีใจมากที่จะได้ลงเขาไปหาสัตว์อสูร นางตื่นเต้นยิงคำถามต่อเป็นชุด

ท่าทางของหม่าซ่วนฉีทำให้คนเป็นอาจารย์หัวเราะชอบใจ “เจ้าอย่าตื่นเต้นให้มากนัก ที่ป่าตะวันออกอันตรายมาก แล้วเจ้าก็มิจำเป็นต้องแต่งเป็นบุรุษ ส่วนลั่วเยียนก็ให้นางไปด้วย จะได้มีคนช่วยดูแลเรื่องที่พัก หุงหาอาหารให้ ข้าไปก่อนล่ะ เจ้าจะได้ฝึกต่อ”

“เจ้าค่ะท่านอาจารย์” นางรับคำ

ฮั่วปิงจงเดินออกไป เวิ่นลั่วเหยียนซึ่งยืนรออยู่หน้าห้องก็ย่อกายทำความเคารพ ก่อนจะเดินเข้าไปหาคุณหนูของนาง

“ลั่วเหยียน เมื่อครู่เจ้าได้ยินหรือไม่ ท่านอาจารย์จะพาข้าลงเขาไปป่าตะวันออก เพื่อหาสัตว์อสูรเวทย์มาทำพันธสัญญา”

“จริงหรือเจ้าคะ บ่าวเพิ่งเดินมาถึง ได้ยินเสียงท่านผู้อาวุโสฮั่วจึงมิกล้าแอบฟัง แล้วบ่าวจะได้ไปด้วยหรือไม่เจ้าคะคุณหนู”

“ไปด้วยกันสิลั่วเหยียน ชีวิตนี้ข้าจะขาดเจ้าได้เยี่ยงไร” พูดจบหม่าซ่วนฉีก็ทำท่าออดอ้อน

“คุณหนูท่านปากหวานอีกแล้วนะเจ้าคะ ขนาดบ่าวเป็นผู้หญิงบ่าวยังเคลิ้มท่านออกปานนี้ หากคุณชายทั้งหลายมาเห็นคุณหนูของบ่าวคงหลงหัวปักหัวปำเป็นแน่” ลั่วเหยียนพูดจบหม่าซ่วนฉีก็เบะปาก หลงได้ก็ดี ข้าจะได้ใช้ประโยชน์จากพวกนั้นให้เต็มที่ แต่อย่าคิดฝันว่าจะได้หัวใจจากข้าเลย

เวิ่นลั่วเหยียนเห็นดังนั้นก็กลุ้มใจ นางพูดถึงบรรดาชายหนุ่มทั้งหลายเป็นไม่ได้ คุณหนูมักจะเบะปาก เสียงแข็งกร้าว ดวงตาแฝงรอยเหยียดหยัน คุณหนูของนางมักอยู่แต่ในห้องหอ จะมีบ้างที่แอบสวมหน้ากากหนังมนุษย์ออกไปทำการค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่กำไรงาม ไม่เคยเจอบรรดาคุณชายท่านใด แล้วเหตุใดคุณหนูของนางจึงได้ดูชิงชังบุรุษนัก ครั้นเคยถามคุณหนูก็ตอบเพียงว่า พวกบุรุษนั้นไว้ใจมิได้ นางเซ้าซี้ถามต่อคุณหนูก็นิ่งเฉย มิยอมตอบ นางจึงคร้านจะถามอีก

“ลั่วเหยียน ลั่วเหยียน” หม่าซ่วนฉีเรียกสาวใช้อยู่หลายครั้ง เห็นนางทำท่าครุ่นคิดเหม่อลอยจึงยกมือขึ้นเขย่าแขน

“ลั่วเหยียน เจ้าคิดสิ่งใดอยู่ ข้าเรียกตั้งนานใยจึงมิตอบ”

“ขอโทษเจ้าค่ะคุณหนู คุณหนูมีสิ่งใดให้บ่าวรับใช้หรือเจ้าคะ”

“ท่านอาจารย์อนุญาตให้เจ้าไปกับข้าได้ เจ้าจงไปเตรียมตัวให้พร้อม เตรียมสิ่งของจำเป็น เครื่องนุ่งห่ม อาหาร เวทย์โอสถทั้งหลาย ขาดเหลืออะไรให้แจ้งท่านพ่อบ้าน เมื่อเตรียมเสร็จแล้วจงนำมาให้ข้า ข้าจะได้เก็บมันไว้ในมิติเวทย์”

“เจ้าค่ะคุณหนู บ่าวจะรีบไปเตรียมตัวเจ้าค่ะ” หม่าซ่วนฉีหัวเราะ

“มิต้องรีบหรอกลั่วเหยียน อีกสามวันเราจึงจะเดินทาง เจ้าใจเย็น ๆ ค่อย ๆ เตรียมการ อ้อ เอาหน้ากากหนังมนุษย์กับชุดบุรุษไปเผื่อต้องใช้ด้วย”

“เจ้าค่ะ คุณหนูมีอะไรจะสั่งบ่าวอีกหรือไม่เจ้าคะ”

“มิมีสิ่งใดแล้ว เจ้าไปได้”

“เจ้าค่ะ คุณหนูเจ้าคะ บ่าวเตรียมน้ำไว้ให้แล้ว คุณหนูจะอาบน้ำเลยหรือไม่เจ้าคะ” ลั่วเหยียนรับคำแล้วจึงถามต่อ

“ก็ดีนะ อาบน้ำเสร็จข้าจะได้ฝึกวิชาอสูรเวทย์ ว่าแต่ตอนนี้เจ้าฝึกเวทย์ยุทธ์ไปถึงระดับใดแล้ว”

“บ่าวอยู่ระดับหยก(ระดับ2) ขั้นกลาง เจ้าค่ะ” เวิ่นลั่วเหยียนภูมิใจน้อย ๆ นางเป็นเพียงสาวใช้ ไม่คิดว่าคุณหนูจะเมตตาให้นางฝึกเวทย์ยุทธ์

“ก้าวหน้าไปเร็วมากเลยนะ ลั่วเหยียน” หม่าซ่วนฉีชื่นชมสาวใช้ของนาง

“ก้าวหน้าอันใดเจ้าคะ หากเทียบกับคุณหนูบ่าวช่างต่ำต้อยนัก”

หม่าซ่วนฉีส่ายหน้า จะเหมือนได้อย่างไร นางมีทั้งพรของผู้เฒ่าดูแลดวงชะตา โอสถวิเศษ และพื้นฐานการต่อสู้ของมิติก่อน ที่สำคัญยังมีอาจารย์คอยชี้แนะยังก้าวหน้าเพียงเท่านี้ หากต้องเริ่มตั้งแต่แรก มิต้องรอผมขาวก่อนหรอกหรือนางจึงจะถึงขั้นอย่างที่เป็นอยู่

“เอาละ เจ้ามิต้องถ่อมตัวไป เจ้าไปเอาน้ำเข้ามา ข้าจะได้อาบแล้วฝึกวิชาต่อ ส่วนเจ้าก็ต้องไปฝึกวิชาด้วย ป่าตะวันออกอันตรายมาก”

“เจ้าค่ะ บ่าวทราบแล้ว”

ฮั่วปิงจงที่กำลังเข้าสมาธิ เมื่อรับรู้ถึงเสียงเรียกจากชายชราจึงถอดจิตออกมา “ท่านผู้เฒ่า เรียกข้ามามีสิ่งใดจะชี้แนะหรือ”

“เจ้าบอกนางเรื่องจะไปป่าตะวันออกแล้วใช่หรือไม่”

“ข้าได้แจ้งให้นางทราบแล้ว ท่านผู้เฒ่า”

“เบื้องบนสั่งข้าให้มาบอกเจ้า ว่าให้พานางไปยังป่าตะวันออกประมาณสิบลี้ (ห้ากิโลเมตร) จะเจอถ้ำของวิหคเพลิง ให้นางทำพันธสัญญากับพญาวิหคเพลิง แต่ทั้งนี้เจ้าต้องให้นางแสดงฝีมือเอง อย่าได้ทำการช่วยเหลือ”

“ข้าเข้าใจแล้วท่านผู้เฒ่า ท่านมีสิ่งใดชี้แนะเพิ่มเติมหรือไม่”

“ช่วงนี้นางฝึกฝนเป็นเยี่ยงไร ข้ามัวแต่ยุ่งอยู่กับคุณหนูหม่าในอีกมิติหนึ่ง ทำให้มิได้สอดส่องนางเลย อีกอย่าง นางทั้งเฉลียวฉลาดและเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ที่สำคัญมีเจ้าอยู่ข้าจึงมิค่อยห่วงมากนัก”

“ขอบคุณท่านผู้เฒ่าที่ไว้วางใจข้า ช่วงที่ผ่านมานางฝึกได้เร็วตามพรซึ่งท่านได้ให้ไว้ แต่ช่วงนี้เป็นไปได้ช้านัก โดยเฉพาะการเรียกใช้สัตว์อสูรเวทย์”

“งั้นหรือ นี่คือตำราโบราณ สำหรับเรียกและสื่อสารกับสัตว์อสูรในตำนานทั้งหลาย เจ้านำสิ่งนี้ไปให้นาง ข้าลงเวทย์ให้นางเรียนรู้ได้เร็วขึ้นอีกเท่าตัวบนตำราแล้ว ส่วนนี่คือโอสถทิพย์สำหรับเพิ่มพลังปราณ เพื่อนางจะได้ฝึกยุทธ์ได้อย่างรวดเร็ว และสิ่งนี้คือตำรายุทธ์ รวมการใช้ทุกธาตุขั้นสูงสุด” ท่านผู้เฒ่าดูแลดวงชะตาส่งสิ่งของให้ขณะกล่าวต่อ

“ต่อไปคือตำราปรุงเวทย์โอสถในตำนานที่หายสาบสูญไป ในตำรานั้นมีวิธีปรุงพิษและยาแก้พิษขั้นร้ายแรงอยู่ เจ้าต้องปรุงพิษต่าง ๆ ให้นางกิน เพื่อให้ร่างกายต้านทานพิษได้ทุกชนิด ต่อไปนางคงมิแคล้วโดนคนปองร้าย ส่วนเล่มนี้คือตำราสมุนไพรโบราณและการฝังเข็มตามจุดต่าง ๆ ของร่างกาย สุดท้าย นี่คือตำราขยายมิติธาตุ สามารถสร้างสิ่งของที่ลงเวทย์มิติธาตุไว้สำหรับเก็บสิ่งต่าง ๆ ได้ เอ้าหมดแล้ว ข้าละเหนื่อยจริง ๆ”

ฮั่วปิงจงรับของทั้งหมดมา ใบหน้าแฝงความประหลาดใจ “เหตุใดท่านจึงขนมามากมายถึงเพียงนี้ เบื้องบนสั่งมาอีกหรือขอรับ”

“ใช่ เบื้องบนสั่งมา แต่ที่มันมีมากมายเพราะลูกศิษย์ตัวแสบของเจ้า ออกจากสมาธิก็ยืนโวยวาย ว่าไหนคนอุปถัมภ์ของนาง ไหนโชคดีของนาง ข้าอยากได้ตำราต่าง ๆ และการเรียนรู้ที่เร็วยิ่งขึ้น นางตะโกนเรียกข้าทั้งตอนเข้าสมาธิ ออกจากสมาธิ ทำเช่นนี้ทุกวันมาเป็นเวลาร่วมเดือนแล้ว ทั้งสองพระองค์ซึ่งคอยมองอยู่จึงสั่งให้ข้ารีบจัดการ ข้าจึงต้องวิ่งวุ่นหาตำรา หาของวิเศษมาให้นาง พอข้ากำลังวิ่งวุ่นหาของให้นาง ทางมิตินั้นก็โวยวายเรียกข้า ทำเอาข้าแทบอยากจะลาออกจากตำแหน่งเลยทีเดียว” ผู้เฒ่าดูแลดวงชะตาบ่นยืดยาว

ฮั่วปิงจงได้ยินผู้เฒ่าบ่นก็ส่ายหัวพลางหัวเราะขบขัน “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ต้องขออภัยท่านผู้เฒ่าแทนลูกศิษย์ของข้าด้วย”

“มันเป็นหน้าที่ข้าอยู่แล้ว ข้าก็บ่นไปเช่นนั้น สำคัญคือ เจ้าก็รู้ดีว่าความเป็นจริงนางสูงศักดิ์กว่าเรามากนัก แต่มาเกิดเพราะต้องชดใช้ความผิด เมื่อแก้ไขได้นางก็จะกลับไปอยู่ในที่ซึ่งนางจากมา ทั้งสองพระองค์ยังมิอยากให้นางรู้เรื่องทั้งหมดตอนนี้ จึงปิดกั้นความทรงจำของนาง และเพื่อมิให้นางสงสัย ทั้งสองพระองค์จึงให้ข้ามิต้องเรียกนางดั่งเช่นเมื่อก่อน แต่หากนางกลับขึ้นไป เจ้าก็ต้องเรียกนางอย่างเคารพ แล้วของเหล่านี้ ต่างก็เป็นของนางทั้งสิ้น” ชายชรากล่าว “อ้อ! เกือบลืม การเดินทางไปป่าตะวันออกครานี้ นางจะได้พบกับผู้ผูกด้ายแดงและคนมีบุญวาสนาซึ่งต้องเข้ามาเกี่ยวข้องกับนาง ดังนั้นช่วงที่นางเข้าไปหาวิหคเพลิง เจ้าควรจะปล่อยให้นางอยู่เพียงลำพัง ส่วนเจ้าต้องเข้าไปในป่าศักดิ์สิทธิ์ เพื่อจะหาสมุนไพรหายากมาปรุงโอสถ เจ้าควรจะหาสถานที่ ๆ มีพลังจิตวิญญาณหนาแน่นเพื่อเก็บตัวฝึกด้วย เมื่อเสร็จภารกิจแล้วเจ้าจะได้เลื่อนขั้นเสียที”

ฮั่วปิงจงได้ฟังก็รู้สึกดีใจ “ขอบคุณท่านผู้เฒ่าที่ชี้แนะ ข้าขอถามท่าน นางจะจำคนที่ตามนางมาเกิดได้หรือไม่ ข้าเห็นนางตั้งป้อมมิเชื่อเรื่องความรัก ข้ารู้สึกเป็นห่วงคนผู้นั้นยิ่ง”

“นางโดนปิดกั้นความทรงจำทุกเรื่อง ยิ่งเรื่องนี้ทั้งสองพระองค์ยังหวงนางอยู่ คงใช้เวลาอีกพอควรกว่าจะจำได้ เฮ้ย! เจ้านี่จะทำข้าเดือดร้อนเสียแล้ว ข้าต้องไปละ ทางนั้นเรียกข้าล่ะ” จากนั้นผู้เฒ่าดูแลดวงชะตาก็หายไป

วันเดินทางไปป่าตะวันออก

“ฉีเอ๋อ นี่ตำราและของวิเศษต่าง ๆ ที่เจ้าโวยวายอยากได้ ผู้เฒ่าดูแลดวงชะตาหามาให้เจ้าแล้ว เจ้านี่นะ ทำข้าขายหน้ายิ่งนัก” ฮั่วปิงจงจึงยื่นของให้พร้อมเขกหัวนางทีหนึ่งด้วยความเอ็นดู

“แหะ แหะ ศิษย์ผิดไปแล้วท่านอาจารย์ ท่านอย่าเคืองศิษย์เลยนะเจ้าคะ ศิษย์หมดหนทางแล้วจริง ๆ แล้วก็มิอยากกวนใจท่าน” หม่าซ่วนฉีได้แต่ยิ้มแห้งๆ

“อ้อ เลยเลือกไปโวยวายกับท่านผู้เฒ่าแทน เจ้าช่างเจ้าเล่ห์เสียจริง เอาล่ะ ช่างมันเถิด รีบออกเดินทางได้แล้ว จากนี้ต้องใช้เวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนกว่าจะถึงป่าตะวันออก”

ไม่นานหลังจากนั้นฮั่วปิงจง หม่าซ่วนฉี เวิ่นลั่วเหยียน และบ่าวรับใช้ของฮั่วปิงจง เซิ่นจิ้งเหลียง จึงออกเดินทาง เซิ่นจิ้งเหลียงเป็นคนควบอาชาสีทองโดยมีเวิ่นลั่วเหยียนนั่งอยู่ข้าง ๆ ส่วนในรถม้ามีเพียงฮั่วปิงจงกับหม่าซ่วนฉี

อาชาสีทอง เป็นยอดอาชาที่หายาก ถึงไม่ใช่อาชาในตำนานอย่างอาชาเวหา แต่ก็สามารถเดินทางได้รวดเร็วยิ่งนัก สามารถร่นระยะทางจากสามวันสามคืน เหลือเพียงหนึ่งวันหนึ่งคืนเท่านั้น

“ท่านอาจารย์ ศิษย์อยากทราบว่าอสูรในพันธสัญญาของศิษย์คือสัตว์อะไรเจ้าคะ ศิษย์จะได้เตรียมเข้าไปฝึกในมิติเพื่อหาทางรับมือได้ถูก”

“พญาวิหคเพลิง เจ้าต้องเข้าไปในถ้ำนั้นด้วยตัวเจ้าเอง และต้องทำพันธสัญญากับพญาวิหคเพลิงให้ได้ ตัวข้าจะเข้าไปในป่าศักดิ์สิทธิ์เพื่อเก็บตน ดังนั้น เมื่อเจ้าได้ทำพันธสัญญาเรียบร้อยแล้ว จงเดินทางมาหาข้าที่ป่าศักดิ์สิทธิ์ ส่วนจิ้งเหลียงกับลั่วเหยียน ข้าจะทิ้งไว้ให้คอยดูแลเจ้า”

“เจ้าค่ะ ศิษย์ทราบแล้ว” เอ่ยจบต่างคนก็ต่างเข้าสมาธิของตน

ป่าตะวันออก

เมื่ออาชาสีทองมาถึงหน้าป่าตะวันออก มันก็ค่อย ๆ เดินไปตามทางที่ฮั่วปิงจงส่งกระแสจิตบอก อีกสองลี้ (หนึ่งกิโลเมตร) จะถึงหน้าปากถ้ำ ฮั่วปิงจงจึงสั่งหยุดแล้วให้ทุกคนตั้งกระโจมใกล้ ๆ กับลำธาร

หม่าซ่วนฉีหยิบเครื่องนอนออกจากมิติของนาง รวมถึงอาหารการกินทั้งหลายที่สาวใช้เตรียมมา ฮั่วปิงจงก็เช่นเดียวกัน เมื่อตั้งกระโจมเสร็จ จิ้งเหลียนก็ขอตัวไปลำธารเพื่อตักน้ำและหาปลามาย่าง ฮั่วปิงจงก็อนุญาต

“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวขอไปกับจิ้งเหลียนด้วยนะเจ้าคะ บ่าวจะไปหาน้ำมาเพิ่ม คุณหนูล้างหน้าล้างตาเสียหน่อยจะได้สดชื่น”

“ได้ เจ้านำมาเผื่อท่านอาจารย์ด้วยนะ”

“เจ้าค่ะ บ่าวทราบแล้ว” รับคำเสร็จ จิ้งเหลียงกับลั่วเหยียนจึงพาเดินไปทางลำธาร

“คืนนี้เจ้าจงพักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้เช้าออกเดินทางไปยังทิศเหนืออีกสองลี้ เจ้าจะพบถ้ำวิหคเพลิง ส่วนบ่าวทั้งสองคนให้รออยู่ที่นี่ เมื่อเจ้าได้ทำพันธสัญญากับพญาวิหคเพลิงแล้วค่อยกลับมายังกระโจม เจ้าเข้าไปเพียงลำพังก็ระมัดระวังด้วย จงใช้วิชาที่ร่ำเรียนมาให้เป็นประโยชน์ หากมีอะไรนอกเหนือจากนั้นก็ขึ้นอยู่กับเจ้าและลิขิตสวรรค์แล้ว จำคำข้าไว้ เจ้าต้องเปิดใจกับทุกสิ่ง อย่าปิดกั้นสิ่งใดอันเนื่องจากอคติของเจ้า ข้าเตือนเจ้าได้เท่านี้ ขอให้เจ้าโชคดี พรุ่งนี้ข้าจะออกเดินทางตั้งแต่ยามอิ๋น (ตีสามถึงตีห้า) ส่วนเจ้าก็ออกเดินทางยามเหมา (ตีห้าถึงเจ็ดโมงเช้า)”

“ศิษย์น้อมรับคำสั่งสอน ขอให้ท่านเดินทางปลอดภัย ศิษย์จะมิทำให้ท่านอาจารย์ผิดหวังเจ้าค่ะ”

ตอนนี้น้องฉีเรามาถึงป่าตะวันออกแล้ว หนทางข้างหน้ายังอีกไกลนัก รีดมาช่วยกันลุ้นว่านางจะสามารถเจอพญาวิหคเพลิงหรือไม่

ตอนนี้กลุ่มภารกิจพลิกชะตาฟ้าเปิดกลุ่มไลน์แล้วค่ะ ใครสนใจพูดคุย Add Line Phoenix-c แอดแล้วทักด้วยนะคะว่าอยากอยู่กลุ่มภารกิจพลิกชะตาฟ้า

ไรท์กำลังรีไรท์บางช่วงที่เวิ่นเว้อออก และใส่ช่วงหนุ่มขนอ้อย และเวทย์ที่นางเอกฝึก ช่วงนี้อาจทำผลโหวตเยอะนิดนึงนะคะ อย่าลืมมากดติดตามกันเยอะ ๆ นะคะ จะได้เป็นกำลังให้ไรท์สู้ต่อไป

อยากอ่านคอมเม้นท์จากรีด เพื่อเป็นกำลังใจ ส่งมาหน่อยนะคะ

special thanks

ขอบคุณรีดที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จครั้งนี้ ถ้าไม่มีพวกคุณคอยให้กำลังใจ ช่วยคิด ช่วยแก้ไขงาน เรื่องนี้คงไม่ออกมาดีแบบนี้ ไรท์ขอบคุณจากใจค่ะ

รีดที่น่ารักคะ กำลังใจเป็นสิ่งสำคัญสำหรับนักเขียนทุกคน ถ้าชอบ กด Like Share และ Favoriteให้ด้วย จะได้รู้ว่ามีคนอยากอ่านเรื่องของเราอยู่

กราบขอบพระคุณค่า

ไรท์

เหมือนเดิมนะคะ

1 เม้นท์ = 1 กำลังใจ

1 โหวต = 1แรงเชียร์

1 แชร์ = 1เสียงชื่นชม

1 กดติดตาม = 100 ล้านกำลังใจ เพราะไรท์จะได้รู้ว่ามีรีดชอบอ่านแค่ไหน

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย AppleBlue
หนุกหนานมากๆเลย
เมื่อ 1 ปี 6 เดือนที่แล้ว

ความเห็นโดย Smilingtrain
ติดตามต่อไปค่ะ
เมื่อ 1 ปี 7 เดือนที่แล้ว

รีวิว