หลงฮวา ดอกไม้มังกร (龍花) ผ่านการพิจารณากับสนพ.ปริ๊นเซส-บทที่4: ผีก็มีชนชั้น ที่สูงที่สุดคือฮองเฮา(แก้ไข2) 100%

โดย  จินตธารา/รายาเสน่ห์จันทร์/ศรรกรา/ดาฬ

หลงฮวา ดอกไม้มังกร (龍花) ผ่านการพิจารณากับสนพ.ปริ๊นเซส

บทที่4: ผีก็มีชนชั้น ที่สูงที่สุดคือฮองเฮา(แก้ไข2) 100%

(จ้าวหวงโฮ่ว/จ้าวอี๋หยา: ผีอย่างเปิ่นกง ในที่สุดก็พบคนน่าสนใจเข้าแล้ว ประเสริฐ!)

บทที่4:ผีก็มีชนชั้น ที่สูงที่สุดคือฮองเฮา(แก้ไข2) 100%

เมื่อหลบเลี่ยงไม่พ้นแล้วหญิงสาวจำใจเปิดเผยต่อบรรดาผีที่แย่งพูดเซ็งแซ่ พลางปลงตกว่าได้เวลาคิวงานแน่นเอี๊ยด เนื่องจากแต่ละตนดูเหงาปากเต็มพิกัด ผีสาวสวยตนแรกที่จับผิดน่าหลันซือซือได้ อาจจะเป็นพระชายาคนหนึ่งของอดีตจักรพรรดิ ตอนนี้นางพาสาวสวยมาสมทบอีกสองตน การแต่งกายอลังการปักปิ่นหรูหราคล้ายคลึง คงมีศักดิ์นางในขั้นใกล้เคียง

ทุกตนพูดคุยกันเอง สลับจ้องดูน่าหลันซือซือ แล้วลืมสนใจพระโอรสฝาแฝดไปในทันที ทำให้คนเป็นนั่งมองทางนั้นทีทางนี้ที พยายามฟังให้ทัน ก่อนนางจะสะดุ้งสุดตัว ตามเสียงประกาศดังลั่นห้อง

‘หวงโฮ่วเสด็จจจ...’

วิญญาณทุกดวงพากันลอยห่างจากเตียง ไปยืนแบ่งฟากสองแถว จากนั้นจึงยอบกาย ขานรับพร้อมเพรียง

‘ถวายพระพรหวงโฮ่ว ทรงพระเจริญพันปี พันปี พันพันปีเพคะ/พ่ะย่ะค่ะ’

หญิงสาวมองม่านเตียงที่สะเทือนไหวเบาๆ จากสายลมประหลาด กลิ่นหอมอ่อนของเหลียนฮวา(ดอกบัว)ที่ไหลระริน ช่วยขับไล่กลิ่นไม่พึงประสงค์จากการงดตากลม อาบน้ำ และสระผมตามข้อห้ามอยู่ไฟหลังคลอด ก่อนสาวงามพิลาสล้ำจะปรากฏกายในชุดสีแดงเพลิง ข้างหลังมีขบวนติดตามเป็นกงกง กูกูและกงปี้กว่ายี่สิบตน เครื่องประดับบนศีรษะเป็นมงกุฎเฟิ่งหวง(หงส์)สีทองปลั่ง ที่มักปรากฏคู่ฉลองพระองค์มังกรทุกยุคทุกสมัย เห็นนางจะทายเป็นตำแหน่งใดไม่ได้ ยกเว้นผู้ปกครองวังหลัง

หวงโฮ่วหรือฮองเฮา!

พระนางหยุดตรัสกับพระชายาทั้งสามตามธรรมเนียม ก่อนเสด็จมาประทับข้างเตียง น่าหลันซือซือกำลังลังเล นางควรทำความเคารพแบบผีทุกตนหรือไม่ เมื่อวิญญาณฮองเฮาที่ตกค้างแต่ยุคสมัยไหนไม่รู้ อุตส่าห์เสด็จมาเยือนที่พักต้อยต่ำ

‘เจ้าเพิ่งคลอดบุตร ไม่จำเป็นต้องมากพิธี’

กระทั่งสุรเสียงยังควรแก่การยำเกรง หญิงสาวจึงพึมพำทูลเบาๆ เกรงชีรันจะตื่นมาเจอเจ้านายเพ้อพูดกับอากาศ

“ทูลหวงโฮ่ว ขอบพระทัยที่ทรงเมตตาเพคะ หม่อมฉันขอถวายพระพร ทรงพระเจริญพันปี พันปี พันพันปีเพคะ”

พระเนตรเรียวประหนึ่งเสี้ยวโคมสวรรค์ขยายกว้างนิดหนึ่ง ก่อนหดตัวคืนที่

‘เจ้าเห็นเปิ่นกงดังที่พวกนางกล่าวจริงด้วย...ประเสริฐ!ประเสริฐ!ประเสริฐยิ่งนัก!’

เสียงซุบซิบของบรรดาผีๆ เริ่มก่อตัวเหมือนเสียงสีปีกของฝูงผึ้ง ทว่าเพียงพระนางปรายพระเนตรใส่ เหล่าวิญญาณก็เงียบกริบทันใจ

‘นานแล้วที่มีคนเป็นพูดคุยกับเปิ่นกง เจ้าคือเสียนเฟยตกยากชาวนอกด่าน เป็นที่โปรดปรานของหวงตี้ได้ไม่นาน ก็โดนใส่ร้ายมาอาศัยวังเย็น ทั้งยังตั้งครรภ์มังกร มอบพระประสูติกาลแก่หวังจื่อฝาแฝด เรื่องราวของเจ้า เปิ่นกงรับรู้แต่ก้าวแรกที่ย่างเข้าวังหลวง ทว่าเจ้ากลับไม่เคยแสดงตัวว่ามองเห็น แล้วเหตุใดวันนี้จึงเปิดโปงความลับตนเอง มิใช่คุ้นเคยกับการพบพวกเปิ่นกง สอดส่องผู้คนถึงเตียงยามค่ำคืนหรอกหรือ’

เอ่อ...ทรงสอดส่องผู้คนถึงเตียงยามค่ำคืน!

แปลว่าความลับหลังม่านมุ้งของจักรพรรดิ ช่วงเวลาที่หยินหยางคู่ยวนยางสอดประสานร้อนแรง ฮองเฮาผีผู้นี้ก็ล่วงรู้ใช่ไหม!

น่าหลันซือซืออับอายจนหน้าผะผ่าว แทนเจ้าของร่างแท้จริง ก่อนหลุดไอขับก้อนเสมหะที่อยู่ๆ อุดลำคอออกมาหนึ่งแค่ก นางไม่รู้จะอธิบายให้วิญญาณฮองเฮาเข้าใจแบบไหน หรือควรเล่าแต่ต้น ตอบแทนที่ทรงเปิดไพ่ไม้ตายดักคอ ว่าเจ้าอยู่ในสายตาเปิ่นกงตลอดดีละ!

‘อย่างไร เหตุใดวันนี้เจ้าจึงให้เปิ่นกงรู้ว่า มีญาณวิเศษเฉกเช่นหมอผีและนักพรต’

หญิงสาวเหลือบมองชีรันที่นอนเป็นเงาตะคุ่มข้างล่าง คิดอยากให้สาวน้อยงัวเงียตื่นเต็มที่ แต่ยากจะสมหวัง เพราะอีกฝ่ายเหน็ดเหนื่อยดูแลนางกับพระโอรสฝาแฝดทุกวัน

“เอ่อ...เพราะหม่อมฉันไม่ใช่น่าหลันซือซือคนนั้น นางได้ไปกับเซี่ยปี้อันต้าเหรินหลังคลอดคู่มังกรแฝด และอนุญาตให้หม่อมฉันอาศัยในร่างนี้ ส่งเสริมวาสนาหวังจื่อทั้งสองแทนนางเพคะ”

ฮองเฮาผีที่ส่งเสียงคุยจากหน้าเตียงเงียบไปครู่ ก่อนพระนางจะเอนพระพักตร์ ราวกับกระซิบปรึกษาวิญญาณพระชายาทั้งสาม จากนั้นจึงตรัสยอมรับเหตุผล

‘อย่างนั้นหรือ เรื่องที่เจ้าเป็นใคร มีความเป็นมาก่อนหน้าอย่างไร เปิ่นกงไม่อาจก้าวก่าย เอาเถิด...ในเมื่อเจ้ามองเห็น เปิ่นกงก็จะมอบของรับขวัญแด่เชื้อสาย นับเสียว่าเปิ่นกงคือบรรพชนฝ่ายฟู่หวงของเสี่ยวเอ๋อจื่อแล้วกัน หากเจ้าออกจากสถานที่นี้ไม่ได้ จงใช้งานกงปี้ของเจ้าไป ที่ท้ายจงฮวาเซินหลิน(อุทยานจงฮวา) บริเวณริมกำแพง มีต้นเฟิง(เมเปิ้ล)ใหญ่ ลำต้นนี้ มีตาไม้รูปเหลี่ยม ให้สังเกตรากไม้ จะมีก้อนหินประหลาดจากก้อนอื่นอยู่หนึ่ง จงหยิบมันขึ้นปากระทบกำแพงที่ความสูงสองฉื่อ(33.33เซนติเมตร) แล้วดูว่ามันกระทบตกที่ใด จงขุดตรงนั้น คืนพรุ่งนี้เปิ่นกงจะมาเยือนใหม่ รักษาสุขภาพของเจ้ากับหวังจื่อฝาแฝดให้ดี’

หญิงสาวจำตามคำบอก พร้อมกล่าวส่งเสด็จเบาๆ จากบนเตียง

“ขอบพระทัยที่ทรงเมตตาเพคะ ทรงพระเจริญพันปี พันปี พันพันปีเพคะ”

‘ส่งเสด็จจจ...’

สิ้นเสียงกงกงประจำพระองค์ วิญญาณทั้งหมดก็ยอบกายพร้อมกัน

‘ถวายพระพรหวงโฮ่ว ทรงพระเจริญพันปี พันปี พันพันปีเพคะ/พะย่ะค่ะ’

เมื่อฮองเฮาผีออกจากเรือนเก่าในตำหนักเย็นแล้ว ขบวนวิญญาณกว่ายี่สิบดวงที่ตามสนองรับใช้ ก็หายไปด้วย จากนั้นพระชายาผีสามตน จึงเดินมาบอกที่ซ่อนของรับขวัญ ก่อนจากไปเช่นเดียวกัน น่าหลันซือซือกะพริบตาปริบๆ ดูเหล่าชนไร้กายเนื้อตบเท้ามา แล้วตบเท้ากลับอย่างงุนงง ในใจปรากฏคำถามหนึ่ง

พวกท่านลืมอะไรไปหรือไม่!

ถ้าวิญญาณยังอยู่ในห้อง นางก็จะรีบแถลง

ลืมแจ้งชื่อแซ่ของพวกท่านไงเล่า!

หลังเสร็จสิ้นกิจวัตรประจำวันได้แก่ ตื่นมาเช็ดหน้าเช็ดตัวด้วยน้ำอุ่น ประคองบุตรชายฝาแฝดดื่มนม แล้วกินข้าวเช้าช่วงสายๆ กับชีรัน น่าหลันซือซือค่อยนึกถึงลายแทงขุมทรัพย์ ที่บรรดาผีมีตำแหน่งบอกเมื่อคืน โดยปกติวิญญาณไม่เลือกเวลาปรากฏตัว แต่กลางวันที่นี่ กลับไร้เงาผีรบกวนคนเป็น ยกเว้นที่ไปถ้ำมอง...เอ๊ยสอดส่องชีวิตส่วนตั้วส่วนตัว ผีในโลกใบนี้ ก็ดูมีระเบียบแบบแผนดีกว่าที่เคยพบ

หญิงสาวเห็นชีรันเพิ่งเสร็จงานปรนนิบัติ แล้วมาเล่นอยู่กับพระโอรสในตะกร้าสาน นางตั้งใจว่า หากร่างกายพ้นช่วงอยู่ไฟหนึ่งเดือนเต็มเมื่อไหร่ จะไม่นิ่งดูดายให้เด็กสาวลงแรงเพียงลำพัง มีกันสองคน ก็ต้องช่วยกันคนละไม้คนละมือ

ทารกแฝดส่งเสียงหัวเราะร่า พวกเขาอ้าปากกว้าง เห็นเหงือกสีชมพู ดวงตากลมโตยิบหยี น่ารักน่าเอ็นดู แก้มขาวนุ่มชวนกดหน้ากัดกิน มองไปมองมาก็คล้ายซาลาเปานึ่งสุก

“อืม...เหนียงเรียกเสี่ยวเอ๋อจื่อว่า‘เปาจื่อ(ซาลาเปา)’กับ‘เมี่ยนเปา(ขนมปัง)’ดีไหมจ๊ะ”

สองเสียงประสานเอิ้กอ้าก ราวกับเห็นชอบ มือเท้าถีบระรัวบ่งบอกอารมณ์คึกคัก

“จะ...จะดีหรือเจ้าคะ”

ชีรันท้วงด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน ควรหรือที่โอรสมังกรจะมีพระนามว่า เจ้าซาลาเปา!

เปาจื่อจวิ้นหวังกับเมี่ยนเปาจวิ้นหวัง(จวิ้นอ๋อง ตำแหน่งขั้นต่ำสุดที่จักรพรรดิจะแต่งตั้งแก่พระโอรส)...

ฟังแล้วชวนให้ผู้คนหิวโหยยิ่งนัก!

“เอ...หรืออารันจะให้ข้าเรียกคนนึงว่า‘เสี่ยวซวง’อีกคนว่า‘เปาไถ่’เรียกพร้อมกันก็ เสี่ยวซวงเปาไถ่(คู่แฝดตัวน้อย)”

สาวน้อยค้อนควัก นี่ก็ยิ่งประหลาดเข้าไปใหญ่ คนพี่เป็นเจ้าสองน้อย คนน้องเป็นเจ้าแฝด เรียกสองคนพร้อมกันคือเจ้าคู่แฝดตัวน้อย!

ฮือ...เสี่ยวซวงจวิ้นหวังและเปาไถ่จวิ้นหวัง(อ๋องสองน้อยและอ๋องแฝด)ในความคิดของอารันผู้นี้แล้ว ฟังไม่สง่างามเท่ากันเลยเจ้าค่ะ!

พอเห็นสายตาคัดค้านสุดโต่งของชีรัน นางก็หัวเราะขัน

“ข้าแค่หาชื่อง่ายๆ ชี้ตัวเอ๋อจื่อเท่านั้นเอง ส่วนชื่อสูงส่ง สมควรเป็นเตีย(พ่อ)ตั้งให้ ระหว่างนี้ ข้ากับเจ้าก็เรียกง่ายๆ กัน ว่าใครเป็นใครก่อน”

เตีย!

นางกำนัลเบิกตากว้าง

จักรพรรดิแห่งจิ้น มีหรือจะเมตตาประทานนามแก่พระโอรส ผู้ประสูติจากอดีตพระชายาที่ต้องทัณฑ์วังเย็น!

“เจ้าต้าเกอ(พี่ใหญ่)เอาชื่อเปาจื่อ เจ้าตี้ตี้(น้องเล็ก)เอาชื่อเมี่ยนเปานะจ๊ะ”

สองทารกลืมตาใสแป๋วจ้องมารดา ที่จิ้มกลางอกพวกเขาทีละคน นอกจากรอยยิ้มหวานหยดบนหน้ากลมขาว ฝาแฝดก็ไร้เสียงประท้วง เป็นเด็กฉลาดทั้งคู่จริงๆ!

“เหนียงเหนียง...เอ่อเสี่ยวซือ...”

ชีรันเปลี่ยนสรรพนามฉับไวจนนางอมยิ้ม แล้วส่ายหน้าปราม ใช่ว่าไม่เข้าใจความกังวลของเด็กสาว แต่ยกเว้นนางที่มีพรสวรรค์วิเศษ กล่าวไปก็คล้ายจะฝันกลางวัน

สาวน้อยหุบปากครุ่นคิด หลังจากน่าหลันซือซือคลอดคู่โอรสหน่อสวรรค์แล้ว นายสาวมีบางอย่างแปลกไป ถ้อยคำ คติคิดรวมถึงนิสัย มันอาจไม่เด่นชัดกับผู้อื่น แต่คนที่อยู่ด้วยทุกวัน แต่เด็กจนโตกลับสัมผัสได้ หรือนางคิดมากเกินไป

พอชีรันทำท่าเปิดโอกาสให้พักผ่อน น่าหลันซือซือก็เรียกรั้งสาวน้อยไว้ก่อน ผีฮองเฮาจะเสด็จมาเยือนคืนนี้ นางควรทำตามรับสั่ง นำของชิ้นนั้นมาขอบพระทัย หากวางเฉย กลัวจะเป็นการหมิ่นพระน้ำพระทัย ลำพังชีวิตในภพคนเป็นก็ลำบากพอแล้ว ถ้าหมางเมินผู้อยู่ในภพคนตาย ย่อมคล้ายรับศึกสองด้าน!

“เดี๋ยวก่อนอารัน!ข้ารบกวนเจ้าทำบางอย่างให้ได้หรือไม่ มันค่อนข้างลำบากสักหน่อย อาจจะไม่หน่อย อารันคงลำบากทีเดียวละ”

“ไม่ว่าลำบากเพียงใด อารันเต็มใจรับใช้เจ้าค่ะ”

สาวน้อยเข้ามาฟังเรื่องลำบากอย่างรู้ใจนาย ว่าไม่ต้องการกล่าวเสียงดังนัก แม้มีกำแพงกางกั้น ใช่จะว่างเว้นผู้ชอบเล่นซ่อนแอบ น่าหลันซือซือทวนกระแสรับสั่งของฮองเฮาไร้ร่างให้ฟัง นางกำนัลคนสนิทมองอย่างสงสัย แต่ยอมหอบเอาความสงสัยไปทำตามคำสั่งโดยดี

แม้น่าหลันซือซือจะมิกำชับย้ำ เด็กสาวก็ลักลอบทั้งขาไปขากลับ การหลบเลี่ยงสายตาเวรยาม อาจยากสำหรับสตรีธรรมดา แต่ชีรันมีวรยุทธ์ที่ผ่านการเคี่ยวกรำของครอบครัวนักรบ พาให้ประสาทสัมผัสแหลมคมกว่าคนปกติ นางจึงเสมือนล่องหนไปท้ายอุทยานกลาง ตามที่นายหญิงสั่ง

ใต้ต้นเฟิง มีของเก่าฝังซ่อนอยู่จริง ชิ้นไม่ใหญ่นัก ผ้าห่อเปื่อยยุ่ย แต่ที่จับตัวแข็งได้ เพราะมีดินเหนียวช่วยปกป้องชั้นนอกอยู่ เด็กสาวเก็บซุกเข้าใต้อกเสื้อ กลบเกลื่อนร่องรอยคืนที่ ก่อนจากจงฮวาเซินหลินมาฉับไว

ยามกะเทาะดินเหนียวและคลี่ผ้ายุ่ยๆ ออก เนื้อในของมันถูกปกป้องอีกชั้นด้วยหนังสัตว์ กาลเวลาทำให้สองสิ่งที่พิทักษ์ของสำคัญผุกร่อน ทว่าการห่อหลายชั้น ช่วยชะลอการเสื่อมสภาพไว้ได้ มันคือกำไลทองคำหนึ่งคู่ ฉลุลายอาวุธเซียนวิเศษ แล้วยังมีเศษพลอยล้ำค่าจำนวนหนึ่ง

ชีรันเบิกตากว้าง มองของมีค่าในมือนายสาวอย่างตื่นตะลึง หญิงงามทอดถอนใจ ขณะสบตาคนสนิท น่าหลันซือซือไม่เคยมีความลับ กับอารันที่ตายแทนกันได้ นางก็สมควรทำเช่นเดียวกัน

“เหนียงเหนียง...เอ่อ เสี่ยวซือ สิ่งนี้...”

“เป็นของรับขวัญหวังจื่อทั้งสอง...”

สาวน้อยขมวดคิ้ว พวกนางถูกจำกัดบริเวณ คนนอกน้อยครั้งเข้า คนในเก็บตัวห่างไกล เป็นผู้ใดที่ล่วงรู้ความลับนี้ นางควรสืบหา แล้วตามสังหารปิดบังความจริงหรือไม่!

น่าหลันซือซือเห็นสายตาโหดเหี้ยมของคนสนิท ก็ยื่นมือไปรั้งความสนใจ

“อารัน...ถ้า...”

หญิงสาวขมวดคิ้ว รอยกังวลปรากฏชัดบนรูปหน้างามผ่อง

“ถ้า...ถ้า...ข้าเล่าเรื่องหนึ่ง ที่ค่อนข้างเหลือเชื่อ เจ้าอย่าตกใจได้หรือไม่”

ชีรันจึงรอฟังอย่างตั้งใจ

ยามแสงอาทิตย์สิ้นกำลังหยางและลับลาใต้หล้าแสงจันทราค่อยเผยอิทธิฤทธิ์หยิน เช่นเดียวกับภูตผีในวังหลวง ที่ยกโขยงมาตามกระแสรับสั่งวิญญาณฮองเฮา ชีรันนอนไม่หลับ ก็นั่งเอาผ้าห่อตัว พิงหลังกับข้างเตียงเจ้านายทั้งสามชีวิต ทว่านางไร้สัมผัสหยั่งรู้แดนอิมกัง(โลกคนตาย) ย่อมเล็งเห็นเพียงอากาศว่างโหวง

ขบวนผู้ไร้ร่างดำเนินเนิบนาบทะลุประตูกับผนังเป็นระเบียบ ดังเคยที่ผีฮองเฮาเสด็จมาหลังสุด พร้อมกลิ่นหอมของเหลียนฮวา สิ้นเสียงขานรับตามธรรมเนียม น่าหลันซือซือก็ขยับกายขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอน กล่าวเสียงเบา

“ทูลหวงโฮ่ว ขอบพระทัยที่ทรงเมตตาเสี่ยวเอ๋อจื่อทั้งสองของหม่อมฉันเพคะ”

พระเนตรเฉียบเฉียงปรายมองของล้ำค่า ที่น่าหลันซือซือให้สาวใช้ไปหาตามคำบอก ผีพระชายาทั้งสามก็คลี่ยิ้มพอใจ เพราะเห็นว่ามีของพวกนางด้วย

‘ร่างกายเจ้าเป็นเยี่ยงไรบ้าง แล้วเสี่ยวกงปี้นางนี้ รู้วิธีบำรุงสุขภาพสตรีหลังคลอดหรือไม่’

หญิงสาวมองตามสายพระเนตรไปที่ชีรัน สาวน้อยกำลังดูนางสลับกับอากาศในห้องอย่างสับสน น่าหลันซือซือส่งยิ้มเจื่อนให้คนสนิท ก่อนจะตอบวิญญาณฮองเฮา

“ทูลหวงโฮ่ว เสี่ยวกงปี้ของหม่อมฉันผู้นี้ทราบดีเพคะ”

‘ถ้าทราบ เหตุไรห้องนอนเจ้าจึงหนาวเย็น ผิดธรรมเนียมอยู่ไฟเช่นนี้เล่า’

นางยิ้มค้าง คำถามนี้ไม่รู้จะตอบเช่นไรเลยจริงๆ วิญญาณร่อนเร่จะปลดปล่อยพลังด้านลบ ยิ่งมากจำนวน พลังลบยิ่งหนาแน่น อุณหภูมิลดลงบ้างจึงสมเหตุผล แต่จะทูลเช่นไรไม่ให้ล่วงเกินฮองเฮาผี!

‘เปิ่นกงทราบแล้ว...’

สุรเสียงราวกับพบคำตอบของพระนาง เรียกน่าหลันซือซือให้เสียมารยาทจ้องตรงๆ

‘เจ้ากำลังขัดสนซินะ!’

หญิงงามบนเตียงหน้าแดงซ่าน ทั้งที่เป็นเรื่องมีเหตุผลข้อหนึ่ง แต่ถูกผู้ใหญ่วิจารณ์ตรงๆ ก็อดอับอายไม่ได้ อยู่ในสถานที่ปลีกวิเวกและอัปมงคล นางจะไปหาเงินหาทองจากอะไรได้ กระทั่งต้นไม้ใบหญ้ายังแล้งตายเต็มสวน

‘เอาของไปแลกเงิน เปิ่นกงต้องการให้ลูกหลานเติบโตแข็งแรง เจ้าเป็นเหนียงต้องดูแลเอ๋อจื่อให้ดีรู้หรือไม่ แล้วยิ่งต้องดูแลตัวเอง เอ๋อจื่อจำพึ่งพาเจ้า ไร้เหนียง เอ๋อจื่อย่อมจนทางเติบโต เจ้าคงเคยได้ยิน’

“ขอบพระทัยที่ทรงเมตตาหม่อมฉันกับเอ๋อจื่อมากเพคะ”

‘ประเสริฐ!อย่าลืมกำชับเสี่ยวกงปี้ของเจ้า ตระเตรียมยาบำรุงสักหลายเทียบ จากข้างนอกด้วยเล่า’

พระนางเสด็จมาใกล้เตียง ปรายเนตรจ้องชีรันราวกับรำคาญกิริยาขยับหัวส่ายไปมา และสาวน้อยก็นั่งขวางกั้นพระนางกับมังกรฝาแฝดอยู่เช่นกัน น่าหลันซือซือจึงกระซิบสั่งชีรันหลบไปทางปลายเตียง เด็กสาวทำตามอย่างลุกลี้ลุกลน ก่อนมองซ้ายมองขวา ยังพบแต่ห้องว่างเปล่า ไร้เงาผู้คนที่เจ้านายสนทนาด้วย

ยามทางเปิดโล่ง ฮองเฮาผีก็ทรงหยอกล้อคู่แฝดจนพอระทัย ค่อยเสด็จกลับ ครั้นลับหลังผู้ถืออำนาจปกครองวิญญาณวังหลวง ผีสามพระชายาก็กลุ้มรุมน่าหลันซือซือ แต่ละตนซักถามนางหลายเรื่อง ทำให้น่าหลันซือซือพลอยรู้จักพระนามผีฮองเฮาผู้นั้น

พระนางคือจ้าวอี๋หยา!

หวงโฮ่วตั้งแต่ห้ารัชกาลก่อน!

คุยกับแพนด้า:(19/6/19)

ย้อนกลับมาลงใหม่รอบที่สาม และน่าจะเป็นรอบสุดท้าย ใช้ต้นฉบับล่าสุดของแพนด้าลงนะคะ ถ้าอนาคตแพนด้าไม่ไปรีไรท์แก้ต้นฉบับใหม่อีกครั้ง ซึ่งอาจจะพลาดส่วนแก้ไขที่ทางบก.เกลาสำนวนในเล่มสนพ.ไปบ้าง

เรื่องหลงฮวา ดอกไม้มังกร เล่ม2(บทที่31-บทที่60 มีตอนพิเศษ1ตอน+ผังตัวละคร) จะวางแผงเมื่อไหร่ ยังไม่ได้วันแน่นอน แต่ทางบก.บอกคร่าวๆ ว่าจะเป็นช่วงปลายเดือนกรกฎาคมนี้นะคะ ก็ราวๆ ปลายเดือนหน้าค่ะ เตรียมหยอดกระปุกกันหรือยังน้าาาา

รับรองว่าวางแผงหรือทราบความคืบหน้าเมื่อไหร่จะรีบแจ้งเลยค่ะ

ส่วนเล่ม3(บทที่61-บทที่90) แพนด้าวางโครงเรื่องหลักเรียบร้อยแล้ว กำลังจะวางโครงเรื่องย่อยอยู่ค่ะ ฉะนั้นยังไม่มีต้นฉบับสักอักษรเดียวเลย ฮือๆ ยังไม่ได้เริ่มบทที่61 สักหนึ่งตัวววว

และงานรูปเล่ม1 (บทนำ-บทที่30)ก็มาแล้วนะคะ สามารถหาซื้อได้บนแผงร้านหนังสือ เว็บสนพ.สถาพร เว็บขายหนังสือ หรือกระทั่งร้านค้าบนแอพพลิเคชั่นต่างๆ

และงานอีบุ๊คเล่ม1 สามารถซื้อได้ตามแอพพลิเคชั่นร้านหนังสือต่างๆ แต่แพนด้าขอแนะนำพี่เมพขาโจ๋ค่ะ

คุยกับแพนด้า:(12/12/17)

พรุ่งนี้ทุกคนคงเริ่มทำงานกันแล้ว ฟิตเตรียมพร้อมกันหรือยังคะ มาๆ ผ่อนคลายกับนิยายของแพนด้าส่งท้ายวันหยุดก่อนนะคะ 5555รี้ดที่ห้องสมุดน่ารักกันมากทุกคนเลย เป็นที่ๆ ที่คึกคัก แอร๊ยยย แพนด้าดีใจมากค่ะที่ได้กลับมาลงที่ห้องสมุดใหม่ ไม่เคยได้ตอบเม้นต์จนพิมพ์ผิดๆ ถูกๆ มาก่อนเลย นี่เป็นครั้งแรกเลยน้าาา ดีใจจริงจัง แทบจะโดดโลดเต้นรอบบ้าน ไม่คิดจริงๆ เสียงตอบรับจะดีจนใจล่องลอยขนาดนี้ กำลังใจกลับมาเต็มเปี่ยมเลยนะเนี่ย คืนนี้ แพนด้าเลยทิ้งท้ายบทที่2 เต็มตอนกันไปเลย จะลงเยอะๆ ทีเดียว กลัวเขียนไม่ทัน แล้วรี้ดจะเทแพนด้ากันหมด ฮือออ ต้นฉบับตอนนี้ยังไปไม่ถึงครึ่งทางเลย แต่นำหน้าที่ลงไปสักสี่ห้าตอนเอง ทยอยเจอหน้ากันสองวันหนสามวันหน สุดสัปดาห์สองหนน่าจะดีกว่าไหมคะ อิอิ

คุณWaritsara Krainara: ขอบคุณนะค้าาที่ตามอ่านอย่างฉับไว สารภาพว่าชอบกันแล้วอย่างนี้ ห้ามปล่อยให้แพนด้านกนะคะ หุหุ

คุณNontawut Au: ยินดีค่า กลับมาอ่านต่ออีกนะคะ แพนด้าพร้อมต้อนรับค่ะ อิอิ

คุณDuangdao: ตามๆ แพนด้าโผล่มาลงแล้วน้า

คุณMissben Siwa: ตอนใหม่มาแล้วค่า

คุณNudchapornnok: กอดทีค่ะ รี้ดกลัวแพนด้าก็กลัว เราจะไม่เทกันเนอะคะ

คุณVoravee Thumchai: ขอบคุณค่าา แพนด้าก็ตามอ่านเม้นต์ด้วยนะคะ

คุณSnowy: ขอบคุณที่แอดเข้าชั้นนะค้า สองเปานี่น่ารักน่าหยิกจริงๆ ค่ะ แก้มยุ้มๆ ด้วย

คุณJee: แพนด้ามาส่งหนึ่งบทเต็มแล้วนะค้า

คุณShip555: จริงๆ แพนด้าเขียนทีเต็มบทค่ะ แต่กลัวลงๆ แล้วจะต้องหายหน้านานๆ เดี๋ยวคนอ่านลืมแง้ๆ

คุณOak: ยินดีที่ชอบค่า

คุณKloy_lisa: ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ คืนนี้แพนด้าหลับฝันดีแล้วค่ะ อิอิ สู้ๆ

คุณK1723012: ชอบแล้วห้ามทิ้งกันน้า

คุณake: มาส่งแล้วค่า ร้อนๆ

คุณRatchanee: อ่านตอนใหม่แล้วห้ามลืมตามกันต่อน้า

คุณSortletter2: เจ้าสองแฝดเกิดค่าา ตัวแดงๆ เป็นลูกหนูเลย อิอิ

คุณnam: ดวงจริงๆ ดวงไม่แรงพอ ผกาคงไม่เด้งไปไกลขนาดนี้เนอะคะ 5555

คุณkratik: ช็อกมากเลยละค่า ยังไม่ทันแต่งงานก็กลายเป็นมีลูกแฝดไปซะแว้ว

คุณmuy: กรรมของผกาคนเห็นผีจริงๆ 55555 ว่าแต่ที่น่ารักที่สุดนี่คือแพนด้า...หวาาาา แพนด้าบิดนิ้วจนจิ้มคีย์ผิดๆ ถูกๆ ละค่า(เขิน)

คุณtao lak: ใช่เลยค่า แพนด้าจิ้นตัวเองคงช็อกจนวิญญาณหลุดจากร่างอีกรอบแน่ อิอิ

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย Walai Malee Saelee Chaisongkram
ขอบคุณมากค่ะ
เมื่อ 7 เดือน 6 วันที่แล้ว

ความเห็นโดย goong_cute
ขอขอบคุณค่ะ
เมื่อ 8 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว