นางโจรซ่อนใจ-แค่แก้ว...หรือใจฉันที่มันแตก 3

โดย  ทิพย์มนตรา

นางโจรซ่อนใจ

แค่แก้ว...หรือใจฉันที่มันแตก 3

แค่แก้ว...หรือจฉันที่มันแตก 3

“คุณเอาอะไรคิดว่าฉันสมยอม”

นนท์มองฉันนิ่ง ๆ เขาหลุบตามองอาวุธในมือฉัน อึดใจต่อมา ร่างสูงก็ก้าวประชิดฉันมากกว่าเดิมและค่อย ๆ แกะนิ้วมือฉันออกจากขวดแตกทีละนิ้วอย่างใจเย็น จนปลดอาวุธจากมือฉันลงง่ายดาย เขาเหลือบตามองฉันในระยะใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผะผ่าวรินรดหน้า

“เมื่อกี้เห็นจูบตอบมันอืออา นึกว่าติดใจไง หรือจริง ๆ แล้วเป็นฉันเองที่เข้ามาขัดจังหวะ”

ฉันมองเขา..และมอง มองราวกับไม่เคยเห็น ช่วยไม่ได้ที่หน่วยตาฉันคลอหน่วย ฉันไม่ได้เข้มแข็งขนาดนั้น ความตื่นตะลึงเข้ามาอีกระลอก

“คุณเห็น !”

หมายความว่าเขาเข้ามาตั้งแต่แรก...งั้นสิ

“แต่คุณก็ยังปล่อยให้...ให้มัน” ฉันพูดไม่ออก หาคำพูดไม่เจอตอนนั้น แม้แต่หายใจยังติดขัด มือสั่นระริก

ความอ่อนโยนที่เขาเคยมีให้...ฉันจะไม่ได้เห็นมันอีกแล้วงั้นสิ ตอนนี้เหลือแค่นนท์ที่เย็นชาและพร้อมจะฆ่าฉันด้วยคำพูด

“ก็อย่างที่บอกไง ใครจะรู้เกิดเป็นฉันเองที่เข้ามาขัดจังหวะ งานขายเธอไม่ใช่เหรอเรื่องแบบนี้”

ฉันห้ามแล้ว แต่ก็ห้ามน้ำตาร้อน ๆ ไม่ได้ นนท์ทำให้ฉันเจ็บได้เสมอ...เขาทำมันได้ดีกว่าอะไรทั้งหมด

“งั้นเข้ามาทำไมล่ะคะ...ทำไมไม่รอให้ฉันเป็นเมียมันก่อนแล้วค่อยเข้ามา” อารมณ์พาให้ฉันพูดออกไป จนใบหน้าที่สวมหน้ากากอ่อนโยนของเขา ก็ถอดหน้ากากออกเป็นแข็งกร้าว แล้วฉันจะทำอะไรได้นอกจากหัวเราะทั้งน้ำตา น้ำตาไหลออกมาโดยไม่อาจห้าม

“ถึงฉันจะถูกมันทำ..คุณไม่ได้รู้สึกอะไรอยู่แล้วนี่”

ฉันสะใจที่เห็นแววไหววูบในตาเขา แต่ก็แค่นิดเดียว เพราะเสียงกร้าวในนาทีถัดมาของนนท์ ทำให้ฉันรู้ว่า ฉันไม่มีคุณค่าใดใดอีกแล้ว

“ก็คงจะ...ถ้าเป็นที่อื่น...แต่ฉันไม่อยากให้ห้องนี้แปดเปื้อนน้ำกาม”

เผียะ !

“...”

ฉันตบเขาด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีจนมือเจ็บ นนท์หน้าหันและงันไป

ฉันมองหน้าเขา มองอยู่อย่างนั้น ก่อนจะปาดน้ำตาลวก ๆ เมื่อทนฟังอีกไม่ได้ ฉันก็ไม่ทนที่จะฟัง ฉันสะบัดแขนโดยแรง แต่โดนกระชากกลับหลังกระแทกอกเขาดังปึก ! ฉันเจ็บจนจุก ดิ้นออกจากมือเขาที่บีบข้อมือฉันแน่นเพื่อกักไว้ไม่ให้ดิ้นหลุด แต่ฉันหรือจะยอม ฉันโกรธเขาจนหน้ามือกระทืบเท้าเขาแรง ๆ หลายที หากยิ่งฉันทำเขาเจ็บ นนท์ยิ่งรัดจนกระดูกฉันแทบหัก ฉันทั้งเจ็บทั้งหอบหายใจหนักหน่วง เสียงกร้าวกระซิบเหนือขมับฟังดูสะกดกลั้นอารมณ์อย่างบอกไม่ถูก

“กลับห้องเธอไปซะพริก อย่าออกมาเพ่นพ่านยั่วใครอีก”

ฉันต้องฟังเขาไหม ฉันในตอนนั้นเหมือนเสือบาดเจ็บที่พร้อมจะฆ่าทุกคนที่เข้ามา ดวงตาที่วาวจ้าหรี่ลง ฉันกระทืบเท้าลงไปบนเท้านนท์อีกครั้ง ครั้งนี้นนท์ยอมปล่อยฉันง่าย ๆ ฉันมองหน้าเขาครั้งสุดท้าย ผลักอกเขาออก ก่อนเดินออกมาอย่างมึนงง

นนท์เข้ามาได้ อย่างไร ทำไมเขาถึงอยู่ตรงนั้นแทนที่จะออกไปส่งบุษราคัม เรื่องนั้น มันไม่สำคัญอีกแล้ว

ความรู้สึกเหมือนแตกเป็นเสี่ยง ๆ ภายในอกทำให้ฉันต้องถามตัวเอง แค่แก้ว หรือใจฉันที่มันแตก

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย อรอลิน
สงสารนางเอกมาก
เมื่อ 1 ปี 2 สัปดาห์ที่แล้ว

ความเห็นโดย Mei_May
ชอบวิธีเล่าเรื่องค่ะ
เมื่อ 1 ปี 3 เดือนที่แล้ว

รีวิว