นางโจรซ่อนใจ-มิตรแท้ในยามยาก

โดย  ทิพย์มนตรา

นางโจรซ่อนใจ

มิตรแท้ในยามยาก

พี่ธงหรือธงชัย เป็นรุ่นพี่ที่ทำงานที่เดียวกับฉันเราสนิทกันเพราะเคยเรียนมหาลัยเดียวกัน และพี่ธงรู้จักนนท์มาก่อน พี่ธงเป็นพี่ที่คอยช่วยเหลือและมีน้ำใจกับฉันเสมอมา ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะสมัยก่อนฉันเคยช่วยเหลือโบว์คนรักของพี่ธง ตอนที่มีปัญหากับแฟนเก่าของเธอนั่นเอง

พี่ธงนั่งรอฉันในร้านอาหารกลางห้างสรรพสินค้าที่เรานัดกันไว้ ฉันรู้ว่าสำหรับพี่ธงแล้วฉันเหมือนน้องสาวที่น่าสงสารคนหนึ่ง แม้เวลาผ่านไปแต่ความรู้สึกเก่า ๆ ยังคงอยู่

“พริกคล้ำแล้วก็ผอมลง ทำงานหนักใช่ไหม งานอะไรถึงแย่ขนาดนี้”

พี่ธงทำหน้าที่พี่ชายที่ตำหนิน้องสาวด้วยความห่วง พลอยทำให้ฉันเสียใจที่ปิดบังเขาในเรื่องที่ผ่านมา

“พริกเป็นเซลล์ค่ะต้องออกขายตามที่ต่าง ๆ เลยดำลง แต่นอกนั้นก็สบายดีนะคะ ไม่ได้ลำบากอะไร พี่ธงล่ะคะเมื่อไรจะแต่งงาน พริกอยากเห็นพี่มีความสุข”

“พี่กับโบว์ยังไม่พร้อมคิดว่าคงต้องรออีกปีสองปี เราเถอะมาทำงานกับพี่ไหม ไม่ใช่บริษัทคุณนนท์นะแต่เป็นของเพื่อน เขาเปิดรับเอมซีเงินเดือนดี พี่ว่าพริกน่าจะทำได้ ไม่ก็หางานตำแหน่งดี ๆ พริกจบเศรษฐศาสตร์มาน่าจะหางานเงินเดือนดี ๆ ได้ไม่ยาก”

“ไม่เอาหรอกค่ะ งานที่พริกทำก็มีความสุขดีอยู่แล้ว”

“งานขายนี่นะ พี่เพิ่งรู้ว่าพริกชอบขาย”

ฉันหลบตาพี่ธง รู้...พี่ธงไม่ได้จงใจกระทบฉัน แต่เป็นฉันที่ร้อนตัวเอง

“ค่ะ เงินเดือนอาจน้อยแต่บวกค่าคอมค่าโบนัสอะไรก็พออยู่ได้”

“แล้วพอใช้หนี้ไหม เขาให้พริกใช้หนี้เขาเดือนละเท่าไร กี่ปีกี่ชาติถึงจะหมด” ฉันไม่ตอบพี่ธง..ปล่อยให้พี่ธงเข้าใจอย่างที่เข้าใจไป ไม่ไขความกระจ่าง แต่เสคนน้ำแล้วดูด

“พริก พี่ยังสงสัยไม่หาย พริกทำจริง ๆ เหรอ มันไม่น่า” พี่ธงคงทนไม่ได้ ฉันรู้ว่าพี่ธงจะพูดเรื่องอะไร

“พริกขอได้ไหมคะ เราอย่าพูดเรื่องนี้อีกเลย ยอมรับตรง ๆ นะคะว่าพริกอาย”

พี่ธงยอม...และถอนหายใจ เขาถามรายละเอียดเกี่ยวกับชีวิตฉัน และฉันก็รู้สึกดีที่อย่างน้อยก็ยังมีคนใส่ใจ ถ้าเขาจะไม่ยื่นเงินจำนวนหนึ่งมาตรงหน้า

“เงินพี่กับโบว์ จริง ๆ วันนี้เขาอยากมาแต่ติดพันประชุมเลยฝากนี่มาให้พริก” ลำคอฉันตีบตัว เมื่อผ่านจุดตกต่ำที่สุดมาจึงรู้ว่าใครดีกับฉัน ใครกันที่ร้าย ฉันอดมองการแต่งตัวปอนด์ของตัวเองไม่ได้ ถึงปากโกหกแต่สภาพภายนอกก็ปิดบังไม่ได้ว่าฉันลำบากจริง ๆ แต่ว่า

“พี่ธงเก็บไว้เถอะนะคะ ฝากขอบคุณโบว์ด้วย พริกไม่รับใช่ว่าหยิ่งหรือดูถูกน้ำใจพี่ แต่พริกรู้ว่าฐานะอย่างเราเงินพวกนี้หายาก อีกอย่างพริกอยากเก็บไว้ให้เป็นทุนงานแต่งพี่กับโบว์”

“ไม่เอาน่าพริก”

พี่ธงจับมือฉันที่เลื่อนเงินคืนให้เขา สายตาดุ ๆ ไม่อาจทำให้ฉันเปลี่ยนความตั้งใจ จนเขาต้องยอมแพ้ฉัน แต่เขารับมาเพียงครึ่ง

“พี่รับของโบว์คืน แต่ส่วนของพี่พริกต้องเก็บไว้”

ฉันยิ้มรับในน้ำใจของเขา แต่รอยยิ้มฉันค้างเพราะเจอกับใบหน้าบึ้งของใครคนหนึ่ง สายตาเขียวทำให้ฉันร้อนจนต้องรีบรับเงินจากพี่ธงมา

ฉันนั่งคุยกับพี่ธงอยู่นาน ช่วงหลัง ๆ เริ่มรู้สึกว่าอึดอัด เพราะต้องคอยชำเลืองมองด้านหลังพี่ธงไปยังชายหนุ่มสองคน พี่ธงคงสังเกตเห็นท่าทางฉัน แต่เขาเพียงยกนาฬิกาขึ้นดูแล้วบอก

“พี่คงต้องกลับไปทำงานแล้ว”

“พริกก็อิ่มแล้วเหมือนกันค่ะ”

เมื่อเราออกมาเลี่ยงไม่ได้เลยที่จะไม่ผ่านโต๊ะที่นั่งถัดออกไป

นนท์มากับผู้ชายคนหนึ่งที่ฉันดูไม่ออกว่าลูกน้องในออฟฟิศหรือลูกค้า

ฉันเลือกที่จะก้มหน้า แต่พี่ธงความรู้สึกเร็ว เขามองเห็นทันทีว่าใครนั่งกินข้าวอยู่โต๊ะข้าง ๆ ฉันรู้สึกว่ามือตัวเองเริ่มชื้นเหงื่อและเย็นจัดแต่พี่ธงคว้าไปกุมไว้ ดวงตาคู่นั้นของพี่ธงบอกว่าเป็นห่วง

“ไง” เขาเห็นเราตั้งแต่แรกและทักพี่ธง“มากินข้าวเหรอ”

พี่ธงมองฉันทีหนึ่งและมองนนท์ นี่นอกเวลางานพี่ธงกับเขาจึงทักทายกันตามมารยาทของเจ้านายลูกน้องที่ดี

“ครับ” ผู้ชายสองคนทักทายกันด้วยบรรยากาศที่ทำให้อึดอัด โดยเฉพาะในยามที่นนท์ตอบกลับมายิ้ม แต่เป็นยิ้มแปลก ๆ ที่อธิบายไม่ถูก

“อยากชวนร่วมโต๊ะ แต่คิดว่าคงไม่สะดวก” เขามองมือฉันในมือพี่ธงอย่างดูถูก ขณะที่ฉันว่าเขาปากอย่างใจอย่าง พอเราสบตากันคำด่ามันก็ไปเองทางสายตา

“ครับ ผมขอตัวนะครับ” ฉันเห็นนนท์ยังมองมือฉันที่ถูกพี่ธงกุมไว้วูบหนึ่ง ก่อนพยักหน้าไม่ติดใจอะไร

“ครับเชิญ”

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว