นางโจรซ่อนใจ-แรงอารมณ์ 1

โดย  ทิพย์มนตรา

นางโจรซ่อนใจ

แรงอารมณ์ 1

ฉันผ่านคืนนั้นมาได้อย่างไรไม่รู้จริง ๆ สิ่งที่ฉันรับรู้มีเพียงรอยฟกช้ำตามร่างกายที่กระจายเป็นเขียวม่วงในเช้าวันถัดมา ฉันตื่นมาด้วยความรู้สึกคล้ายผ่านสมรภูมิรบอันหาที่สิ้นสุดมิได้ และแทบไม่มีพลังงานใดใดในร่างหลงเหลือพอจะนำใช้กับงานบ้านอีกมากมายที่ฉันต้องทำ

เช้านั้นเองเมื่อฉันเจอหน้าน้าบวบ เธอทำเพียงมองฉันแล้วถอนหายใจ ก่อนที่เราทุกคนจะแยกย้ายกันไปทำงาน เหมียวมองฉันตาขวางแต่ไม่มีใครกล้ามีเรื่องอีกเพราะคุณนนท์คาดโทษไว้ชัดเจน ฉันจึงพอใช้ชีวิตอย่างสงบได้บ้าง

หลังจากนั้นภาระงานที่มีในมือก็ทำให้ฉันลืมทุกอย่าง งานครัว งานล้าง งานซัก งานรีด งานสวน หรืออะไรที่ไม่เคยทำฉันก็ทำมันหมด ไม่ผิดเลยที่จะมีคนมาบอกว่าฉันดูโทรมลง และดำขึ้น

ฉันทำงานมาพักหนึ่ง พอถึงบ่ายที่พอมีเวลาว่างฉันก็กลับไปนอนพักเอาแรง แต่เพราะคงเหนื่อยมาทั้งวัน จึงหลับยาวตื่นมาอีกทีฉันก็ตกใจว่ามันเลยเวลาทำกับข้าวเย็นในครัวเสียแล้ว ฉันควานหาโทรศัพท์ด้วยความสงสัยว่าทำไมจึงไม่มีเสียงปลุก ก่อนจะนึกได้ว่าทั้งวันมานี้ฉันไม่ได้จับโทรศัพท์เลย ที่สำคัญคือฉันหาโทรศัพท์ของตนเองไม่เจอ พอเปิดกระเป๋าผ้า ใจก็หายวาบ เพราะในกระเป๋าไม่มีโทรศัพท์ ฉันนึกและจำได้ว่าครั้งสุดท้ายใส่กุญแจและโทรศัพท์ในเอี๊ยมเครื่องแบบสีฟ้า แสดงว่ามันน่าจะตกหล่นตรงไหนสักแห่ง

ฉันตัดสินใจเข้าไปช่วยน้าบวบในครัวก่อน และเมื่อพอมีเวลาฉันก็ออกไปหาหน้าห้อง หาในสวน แต่ว่าหาเท่าไรก็ไม่เจอ ฉันออกไปหาบริเวณริมสระว่ายน้ำหลังบ้านอีกแห่งตรงที่ฉันเคยเดินไปมา แต่ก็ต้องผิดหวัง

ฉันเพิ่งนึกได้ว่า ฉันยังไม่ได้เข้าไปหาตรงสนามหญ้าใต้ต้นลีลาวดีที่ฉันมีเรื่องกับแม็กกี้ครั้งก่อน ลางสังหรณ์ในใจบอกว่าโทรศัพท์ของฉันต้องตกแถวนั้นแน่ ด้วยความที่ฉันมีโทรศัพท์แค่เครื่องเดียว และฉันยังไม่มีเงินมากพอจะหาเครื่องใหม่ ฉันจึงรีบลุกจากที่นอน คว้าไฟฉายออกไปยังจุดที่ตัวเองสงสัย

ขณะนั้นกินเวลาสามทุ่มเศษ ๆ ตรงนั้นเงียบมาก และมีฉันก้มเงย ๆ ใต้ต้นลีลาวดี เพียงลำพัง แม้อาจจะมืดหากก็ยังมีแสงไฟรำไรให้มองเห็น

ในที่สุดฉันก็ได้โทรศัพท์ที่ตามหามากำไว้ในมือ ฉันเจอมันนอนคว่ำหน้าห่างจากร่มไม้ไปไม่กี่ก้าว แต่สภาพมันเยินกว่าหน้าฉันเสียแล้ว จอกแตก ฝาครอบหลังหลุดออก

เฮ้อ !

ฉันถอนหายใจอย่างอัดอั้น กำลังตัดสินใจว่าจะปามันทิ้งหรือเอามันกลับไปดูต่างหน้าดี จู่ ๆ จอภาพก็สว่างเพราะมีวีดีโอคอลเข้ามา ฉันใจชื้นเพราะคิดว่ามันน่าจะยังใช้การได้ จึงเปิดเข้าไปดูว่าใครส่งมา

ชื่อนั้นมีหรือฉันจะลืม เพราะเป็นคนเดียวกับที่เพิ่งปะฉะดะกับฉันไปเมื่อวาน จากกันไม่ทันข้ามวันก็อุตส่าห์คิดถึงจนต้องส่งข้อความมาหา จากข้อความในโทรศัพท์บอกว่าส่งมาเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว ภาพในจอเคลื่อนไหวไปมา เป็นภาพของคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่ในร้านอาหารกึ่งผับแห่ง ฉันเพ่งมองและกลั้นใจเมื่อเห็นว่านึ่งในนั้นคือนนท์ แล้วก็บุษราคัม ใกล้กันมีผู้หญิงอีกคนที่ฉันจำได้ว่าเป็นรุ่นน้องของแม็กกี้ เธอเคยจ้องฉันเมื่อคืนวาน บัวไพลิน ฉันแค่นึกชื่อเท่านั้น ความเข้าใจก็แจ่มแจ้ง เธออยู่ในกลุ่มแม็กกี้ นั่งข้างบุษราคัม มีใบหน้าคล้ายกัน บัวกับบุษ...จะตีเป็นอื่นไปได้อย่างไรหากสองคนนี้ไม่ใช่พี่น้องกัน

แม็กกี้ต้องการอะไร?

ขณะที่จมอยู่กับความสงสัย เสียงตุ๊บ ! ของอะไรบางอย่างตกมาจากห้องชั้นล่างที่ใกล้สุดในบริเวณนี้

ตุ้บ !

เสียงของตกอีกทำให้ฉันสะดุ้ง บริเวณนั้นแม้ไม่มืด แต่ก็เป็นยามวิกาล คนในบ้านล้วนหลับหมด ฉันเริ่มรู้สึกหลอนขึ้นมาบ้าง

ฉันคิดว่าคงต้องหันหลังกลับ ก็มีเสียงเบา ๆ ดังขึ้นอีก คล้าย ๆ เสียงครางต่ำฟังแผ่ว ๆ จนฉันต้องเงี่ยหูฟัง หากพอตั้งใจฟังอีกครั้งเสียงนั้นก็หายไป และกลายเป็นความเงียบสนิท

ฉันก่นด่าในความอยากรู้อยากเห็นไม่เข้าท่าของตัวเอง แล้วเดินกลับห้องมาอย่างแน่วแน่

โดยไม่สนใจอะไรอีก !

ปึก !

อยากบอกว่า...มนุษย์มีพลังรุนแรงซ่อนเร้นในกาย...ชื่อว่า ‘ความอยากรู้อยากเห็น’ และสุดท้ายความอยากรู้อยากเห็นก็มีอำนาจเหนือคุณธรรมใดใด ๆ

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว