นางโจรซ่อนใจ-กับดัก

โดย  ทิพย์มนตรา

นางโจรซ่อนใจ

กับดัก

วามทรงจำแสนหวานในอดีต...บางครั้งมันก็ย้อนกลับมาทำร้ายเราได้อย่างแสนโหดร้าย

ฉันวางแก้วเครื่องดื่มไว้บนโต๊ะเล็กหัวเตียงแล้วหมุนตัวเพื่อไปรีบออกไป แต่ว่าฉันประเมินนนท์ไว้ดีเกินไป เพราะมีเสียงล็อกประตูก็ดังคลิ้ก ขณะที่เจ้าของห้องวางกระเป๋าบนโต๊ะ ยื่นเสื้อนอกสีดำให้ฉัน

“เก็บให้ที” คือยื่นมาแล้วปล่อยมือ แทบปกหัวฉันเลย จนฉันรีบคว้าลงมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ ใช่สิ!ฉันเป็นคนใช้เขานี่...จะทำยังไงกับฉันก็ได้

ฉันสะกดอารมณ์แล้วรับเสื้อมาใส่ไม้แขวนพาดไว้กับหูพาดด้านหนึ่งอย่างกระแทกกระทั้นพอควร ครอบครัวฉันสอนมาเรื่องมารยาทผู้ดีอยู่นะ แต่ก็สอนด้วยว่าควรเลือกปฏิบัติกับใครบ้าง

กำลังจะถามว่าไปได้หรือยัง เขาก็ยื่นแขนมาตรงหน้าฉัน

“ปลดกระดุมออก” เสียงทุ้มสั่งเหนือหัว บอกถึงการเรียกร้องไม่รู้จบ ฉันดูออกเลยว่านนท์กำลังรวนฉัน แต่ตัวเองทำได้แค่เหลือบมองกระดุมสองเม็ดที่ข้อมือซ้ายขวาของเขา แล้วรีบแกะออกให้เร็วจะได้ไปเสียที

“ทำไมโทรหาไม่ติด” ฉันชะงักเพราะไม่คิดว่าอยู่ ๆ เขาจะโทรหาฉันนี่

“...”

“ถาม...ให้ตอบ” พอฉันเงียบเขาก็ลากเสียงอย่างอดทน ก่อนชี้อกตัวเอง

“ตรงนี้ด้วย” ฉันมองเขาว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ แต่ขนตายาวหลุบบังสายตาเขาไว้

“เร็ว”ลมหายร้อนเป่ารดขมับฉัน จนต้องกลั้นใจ ฉันรีบเร่งมือแกะกระดุมเสื้อให้เขาโดยเร็วอีกนั่นแหละ

“เร็ว...นี่ให้ตอบ ไม่ใช่มือ”

อ้าว!

“โทรศัพท์หาย” ฉันทำเสียงตึงตัดบทขณะดึงกระดุมเขาออกเหมือนกระชาก นนท์เอื้อมมือมากำข้อมือฉันไว้ที่เม็ดสุดท้าย ปรามด้วยตาดุ ๆ

ฉันดึงมือตัวเองออกจากฝ่ามือเขา มันหลุดง่ายดายกว่าที่คิดไว้ และเลือกจะไม่มองหน้าเขาเพราะรู้ว่าเขามองฉันอยู่

“พักนี้คุณแม่ฉันไม่ได้ออกไปไหน เธอก็พยายามอยู่เป็นเพื่อนท่าน อย่านอนเร็ว กินข้าวเสร็จแล้วให้อยู่คุยกับท่านก่อน”

“ฉันคุยกับท่านได้ค่ะ แต่ถ้าเกิดคุณแม่คุณสงสัยอะไรขึ้นมา จะมาโทษฉันไม่ได้”

นนท์ขยับไปนั่งไขว่ห้างยันแขนสองข้างกับเบาะเอนกายไปข้างหลัง มองฉัน และเอ่ยเสียงข่มในที

“อย่ายุ่งกับคุณแม่ ท่านไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอจะคุยกับท่านเรื่องไหนก็ได้ แต่ห้ามคุ้ยเรื่องนั้นขึ้นมาเด็ดขาดถ้ายังอยากอยู่บ้านนี้อย่างสงบสุข”ฉันพยายามไม่คิดว่านนท์ขู่จนเขาพูดต่อ

“เธอควรขอบคุณตัวเองนะ ที่ไม่เคยยอมมาพบแม่ฉันตั้งแต่ตอนนั้น ไม่งั้นเธออยู่ยากกว่านี้”

ความจริงฉันก็นึกสงสัยเหมือนกัน หากวันนั้นฉันสามารถขจัดความกลัวในชาติกำเนิดอันด่างพร้อยของตัวเอง จนยอมไปพบแม่เขาในฐานะผู้หญิงของนนท์ตั้งแต่แรก มันจะเป็นยังไง

“ฉันคิดว่าคุณจะดีใจถ้าฉันลำบาก”

“อย่าสำคัญตัวผิด เรื่องเอาคืนเธอมีร้อยแปดวิธีที่ฉันจะทำ และก็ต้องเป็นฉันเท่านั้นที่มีสิทธิ์ทำ แค่ฉัน...ที่เป็นเจ้าหนี้เธอ”

ตอนที่พูดนนท์มองฉัน มองตาฉัน และพูดชัด ๆ ทีละคำ ไอ้คำว่า'แค่ฉัน'ของเขาทำให้ฉันทำหน้าไม่ถูก คือฉันไม่ได้หน้าแดง เพราะนนท์ไม่ได้ประกาศความเป็นเจ้าของ แต่ประกาศความเป็นเจ้าหนี้เสียมากกว่า

แค่รู้สึกว่าลมหายใจสะดุดไปก็เท่านั้น

“ฉันแยกแยะได้ ฉันโกรธกับคุณ แต่แม่คุณเป็นคนดี ท่านดีกับฉัน จนไม่อยากให้ท่านเกลียด”

“เข้าใจไว้ก็ดี ฉันไม่ได้อยากหาเรื่องปวดหัวเพิ่มขึ้น แค่เรื่องเธอกับแม็กก็มากพอ”

“คนมันเกลียดกัน ถ้าไม่ตีกันคุณจะให้จูบปากกันหรือไง”

“อายุเท่าไร”

นนท์เบรกฉันไว้ด้วยคำคำนี้ ทำเอาฉันเถียงไม่ออกเหมือนกัน คือความจริงฉันก็ไม่ใช่คนพูดมาก ไม่จำเป็นฉันก็ไม่อยากเถียงกับใครถ้ามันไม่เหลือเกินจริง ๆ

ซึ่งกับนนท์ เขาไม่ได้เหลือเกินแต่ไกลคำนั้นมามากโข

“อย่าเจอแม็กกี้ เลี่ยงได้ก็เลี่ยง”

“ฟ้อง” ฉันพูดเบา ๆ คำหนึ่ง กรอกตานิดเดียว

ไม่ได้นึกอยากเจอมันเลยสาบานได้

แต่นนท์หรี่ตามองฉัน ตาเหมือนจะบอกว่าได้ยินนะ

“ถ้าเขามาหาฉันล่ะคะ”

“ก็หลบ หลบไม่ได้ก็พูดดี ๆ ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน พูดอะไรต้องระวังคำ ไอ้หยาบ ๆ นะเก็บไว้ในใจ อย่าได้ออกปาก”

“ถ้าไม่ทำนี่จะหักเงินเท่าไรคะ”

แน่สิฉันบอกตัวเองว่าจะต่อต้านดื้อด้านกับนนท์ ไหน ๆ ก็หนีเขาไม่ได้ ฉันก็จะเอาให้เขาแทบกระอักจนทนไม่ได้อยากโยนฉันทิ้งแทน

“ไม่หัก แต่จะคิดดอก แล้วเอามาทบต้น”

ดอก ต้น? ฉันคิดเป็นตัวเงิน แต่นนท์มองอย่างอื่น

เมื่อเริ่มเข้าใจอะไรลาง ๆ ฉันก็เริ่มร้อนรนจนรีบออกปาก

“ฉันจะกลับห้องแล้ว”ไม่สนใจท่าทีบังคับวางอำนาจของเขา และไม่คิดด้วยว่านนท์จะรามือง่าย ๆ และชี้ไปที่ฝั่งหนึ่งของห้อง

“หยิบของในลิ้นชักขวามือให้ก่อน”

เขาพูดแล้วขยับนั่งเหยียดขาพิงหัวเตียง ท่าทางไม่ทุกร้อนของเขาทำให้ฉันอยากหาอะไรมาฟาดหัวเขาสักที ดูก็รู้ว่าเขาแกล้งยียวนถ่วงเวลา ฉันจึงกลั้นใจรีบไปหยิบของให้เขาเร็ว ๆ

“ในกล่องสี่เหลี่ยมมุมซ้าย”

เสียงเขาสั่งมาเรียบ ๆ ฉันจึงรีบเปิดลิ้นชักในตู้ควานหาส่ง ๆ เพื่อจะได้รีบออกไป ก่อนจะชะงักมือด้วยความอึ้ง ฉันหยิบออกมาดูใกล้ ๆ จึงได้เห็นว่านี่มันคือซองพลาสติกสี่เหลี่ยมขนาดเกือบเท่าฝ่ามือด้วยไซน์ใหญ่สุด ขอบวงกลมตรงกลางนูนเด่นหราเป็นวง มือฉันสั่น หน้าร้อนไปหมด และสิ่งที่ฉันทำต่อจากนั้น คือปามันทิ้งแล้ววิ่งไปที่ประตูสุดชีวิต

ถุงยางอนามัยเป็นโหล ใครจะอยู่ให้โง่ !

นนท์เตรียมการมาเสียขนาดนี้ คิดว่าพริกจะรอดไหม

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย อรอลิน
พระเอกกำลังจะง้อเมียแล้วใช่มั้ย
เมื่อ 1 ปี 3 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว