นางโจรซ่อนใจ-วิธีง้อของนนท์

โดย  ทิพย์มนตรา

นางโจรซ่อนใจ

วิธีง้อของนนท์

“คุณไม่ควรบอกยายแบบนั้น”

นนท์ถอดรองเท้าวางบนชั้นแล้วเชิญตัวเองเข้ามาด้วยกิริยาไม่เคอะเขิน ราวกับเป็นบ้านของตัวเอง!

“ยายถาม ฉันก็แค่พูดความจริง ฉันมาอยู่บ้านนี้กับเธอสองต่อสอง ถึงไม่พูด คนเขาก็เอาไปคิดต่ออยู่ดี สู้ออกจากปากฉันไม่ดีกว่าเหรอ”

มันก็ใช่ แต่เดี๋ยวนะ

“คุณบอกสองต่อสอง?”

“ใช่ ค้างคืนไง ใจคอเธอจะให้ฉันขับรถกลับทั้งๆ ที่เพิ่งมาถึงหรือไง”

“ไม่ใช่อย่างนั้น แต่บ้านฉันเล็กนิดเดียว คุณอาจไม่สบายเท่าอยู่โรงแรม” ฉันไม่ได้รังเกียจหรือกลัวนนท์หรอกนะ ฉันก็แค่ยังไม่พร้อมจะอยู่ใกล้เขา ไอ้ที่ฉันคิดว่าตัวเองเข้มแข็งแล้ว เอาเข้าจริงพออยู่ใกล้เขามันก็หวั่นไหวทุกที

“ถ้ามาเพื่อนอนโรงแรม ฉันขับรถกลับบ้านดีกว่า...” นนท์ชี้หน้าหยุดแววระริกยินดีของฉันด้วยการสำทับ “อย่าดีใจไปเพราะฉันจะไม่กลับคนเดียวแน่!”

“ฉันก็ไม่กลับกับคุณหรอกค่ะ”

ฉันยืนยันหนักแน่นพอตัว จนนนท์ที่เดินตามเข้ามาทรุดกายนั่งบนเก้าอี้ไม้หน้าจอทีวีเงยหน้ามองฉันอย่างหงุดหงิด ดวงตาหรี่ลงคล้ายสะกดอารมณ์

เออแน่ะ...ไม่สวมบทชายผู้ถูกทอดทิ้งเมื่ออย่างครู่แล้วงั้นสิ ไหนบอกยายว่ามาง้อฉันกลับบ้าน แต่ดูจากท่าทางของเขาตอนนี้แล้ว เหมือนเป็นฉันที่ต้องง้อเขามากกว่า

“ฬาริกา...ฉันขับรถมาไกล ฉันเหนื่อย ฉันหิว และถ้าฉันหิวจนโมโหขึ้นมาเมื่อไร เธอก็รู้นี่ว่าฉันจะมีอารมณ์ทันที แน่นอนฉันจะไม่กินข้าว”

สายตาขุ่นๆ ทำให้ฉันต้องคิดว่าถ้าเขาไม่กินข้าวแล้วจะกินอะไร แน่นอนฉันต้องคิด ความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินของฉันนี่ ฉันมองผมยุ่งๆ และชุดยับๆ ของเขาสลับกับกระเป๋าสีดำใบเล็กที่คงหิ้วมาจากหลังรถ

โอเค...จากสภาพค่อนข้างมอมของเขา ฉันให้เขาชนะยกแรกก็ได้

ฉันเดินนำเขาไปที่ห้องนอนชั้นล่างที่มีอยู่ห้องเดียวและค่อนข้างกว้าง มีห้องน้ำในตัว เตียงก็กว้าง ข้าวของเครื่องใช้ก็ยังอยู่ครบ มีแม้แต่รูปพ่อแม่ของฉัน

“ถ้าไม่อยากนอนรีสอร์ตโรงแรม งั้นก็นอนห้องนี้ ห้องพ่อแม่ฉันเอง คุณน่าจะพออยู่ได้”

“เธอบอกว่าพ่อกับแม่ตายแล้ว”

ฉันมองนนท์อย่างไม่เคยเห็น

“ก็ถ้ายังอยู่ คุณคงหัวแบะตั้งแต่เข้ามาหน้าประตูแล้วค่ะ”

ฉันพูดจริง พ่อฉันเป็นคนดุและหวงลูกสาว ถ้าพ่อยังอยู่และรู้สิ่งที่อยู่ในความคิดของนนท์ เขาไม่มีวันได้ใกล้ฉันมากกว่านี้แน่

“คุณอาบน้ำพักผ่อนไปก่อนนะคะ ฉันจะไปเก็บของแล้วจะลงมาทำกับข้าวเย็นให้กิน ห้องน้ำอยู่ด้านในนั่นแหละ ใช้ได้ตามสบาย”

นนท์มองตามมือของฉันไปรอบๆ และไม่ท้วงอะไรนอกจากวางกระเป๋าบนโต๊ะในห้องโดยดี

“ฉันคิดว่าที่นายเดี่ยวปรากฏตัวเพราะเป้าหมายของมันคือคุณ”

ฉันเริ่มจริงจังเมื่อนั่งลงตรงหน้านนท์หลังจากมื้อเย็นของวันผ่านไปเรานั่งในห้องดูทีวีชั้นล่างนนท์อาบน้ำจนสบายตัว เขาอยู่ในชุดลำลองง่ายๆ ใส่เสื้อยืดสีขาวกางเกงขาสั้นสีครีม และกำลังวุ่นวายอยู่กับการกดเปิดทีวี แต่จอภาพกลับมีเพียงสีดำจนต้องวางรีโมต

“ซ่อมทีวีเป็นไหม”

นนท์ฟังฉันไหม ฉันพูดถึงเรื่องของนายเดี่ยวแต่เขากลับสนใจทีวีนี่นะ

“คุณนนท์ คุณต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ คุณกำลังตกอยู่ในอันตราย คนที่นายเดี่ยวต้องการทำร้ายคือคุณ โคมไฟนั่นจริงๆ แล้วฉันดันไปรับเคราะห์แทนคุณ”

“อย่าเพิ่งวิเคราะห์และด่วนสรุปโดยไม่ดูกล้องวงจรปิดสิพริก โคมนั่นอาจหลุดเพราะวัสดุไม่ได้มาตรฐาน อายุการใช้งาน หรือช่างติดตั้งไม่ดีพอก็ได้”

“แล้วตกลงสาเหตุคืออะไรล่ะคะ”

สองวันที่ผ่านมาเขาทำอะไรถ้าไม่ใช่ตามเรื่องนายเดี่ยวกับตรวจสอบอุบัติเหตุนั่น ฉันจับมันโยงเข้าหากัน แต่นนท์ไม่มองหน้าฉัน เอาแต่หันไปสนใจทีวี ซ้ำยังบอกง่ายๆ ว่า

“อย่ารู้เลย”

“เหมียว!”

แมวตัวหนึ่งกระโดดมาที่ขอบหน้าต่าง นนท์หันไปจ้องตากับมัน และฉันเห็นบางอย่างในแววตาของเขาอย่ารู้เลยของเขาหมายความว่าให้ฉันเลิกยุ่งกับเรื่องนี้ ฉันมั่นใจว่าเขาต้องรู้อะไรมากกว่าที่ฉันคิดแน่ ตอนนี้เขาอาจเตรียมแผนการบางอย่างอยู่ แต่เขาเองที่ไม่ยอมพูดมันออกมา

แล้วถ้านนท์ไม่ได้ตั้งใจคุยเรื่องนี้กับฉันแล้วเขามาทำไม คงไม่ได้กลัวฉันคิดสั้นจริงๆ หรอกนะ

“นายนั่นเข้าใกล้เราเกินไป” ฉันอดห่วงไม่ได้ คราวนี้นนท์สนใจฉัน เขาเหลือบตามองฉัน ดวงตาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบตอนที่บอก

“กลัวทำไม มาได้ก็ดี ฉันจะได้เก็บกวาดให้สิ้นซากเสียที แล้วอย่าลืมบอกให้พี่สาวเธอกลับมาด้วยนะ”

ฉันเม้มปากแน่นในตอนที่นนท์เอ่ยถึงพี่ภาพอพูดเรื่องนี้ทีไรเขาก็เป็นอย่างนี้ทุกที

“ขับรถเกือบสามชั่วโมง เมื่อยคอชะมัด”

นนท์เปลี่ยนเรื่องปุบปับเมื่อเห็นว่าฉันรู้สึกไม่ดีกับสิ่งที่เขาพูด

เหมือนนนท์จะล้ำหน้าทางความคิดไปสักล้านปีแสง เพราะอยู่ๆ เขาก็ปรายตามามองฉันพร้อมสะบัดมือ

“ขยับนิดสิ”

“อะไรคะ”ฉันเอนตัวไปข้างหลังแทบไม่ทันเมื่อจู่ๆ นนท์ก็ชะโงกหน้าข้ามตัวไปหยิบหมอนอิงอีกฟากข้างตัวฉัน

ลำตัวหนาผ่านหน้าฉันอย่างเร็ว แต่กลับหยิบอ้อยอิ่งแช่ค้างไม่รีบถอยคืนเสียที

“บอกฉันหยิบให้ก็ได้”

แบบนี้มันเบียดจนเห็นผิวหน้าซีกข้างของเขาแทบทุกรูขุมขน แล้วขอเถอะ แค่หยิบหมอนต้องอ้อยอิ่งใช้เวลาขนาดนี้เลยเหรอ

“คุณนนท์!”

ได้ยินเสียงสูดลมหายใจเข้าปอด ฉันก็เตือนเขาเสียงหนัก นนท์จึงถอยห่างออกไป แต่ถอยอย่างเดียวไม่พอ ยังหันเอาปากมาเฉียดแก้มฉันด้วยแล้วก็ไปนั่งตบหมอนดังตุ้บๆ อย่างคนที่รักความสะอาดจัด

ตาบ้า!หมอนบ้านฉันไม่ได้สกปรกขนาดนั้นสักหน่อย

ฉันมองเขาเหมือนจะฉีกเนื้อ ที่แก้มยังทิ้งรอยร้อนๆ ไว้ไม่หาย ตบหมอนเสร็จเขาก็เอาไปรองคอ มือนวดบ่าไปพลางเอียงหน้ามาบอก

“เธอไม่ต้องไปทำงานกับคุณบุษแล้วนะ”

แน่ละ เรื่องฉาวซะขนาดนั้น เขาคงไม่กล้าให้ฉันไปทำอีกเพราะกลัวบุษราคัมจะรู้ถึงความสัมพันธ์ของเราในอดีตกระมัง

“คุณบุษไม่สงสัยเหรอคะ ที่ฉันเคยทำงานให้คุณ”

“สงสัยไปก็เท่านั้น มันครบเวลาตามที่เขาขอก็ต้องคืนเธอมาตามสัญญา”

ฉันมองนนท์ ที่เขาพูดเมื่อครู่หมายความว่าเขาไม่แคร์ใช่ไหมหากบุษราคัมจะสืบรู้ความจริง

“เรื่องของฉันกับคุณบุษไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องกังวล ฉันจะเป็นคนจัดการเอง”

อ้อ หมายความว่าฉันไม่เกี่ยว ไม่ต้องเผือก...ใช่ไหม

“ฉันเหนื่อย ขอตัวไปนอนก่อนนะคะ”

โกรธก้นป่องของยายศรีเป็นยังไงฉันไม่รู้ ทำไมต้องก้นป่องด้วยฉันก็ไม่รู้อีกนั่นแหละ ที่แน่ๆ คือมันจะรู้สึกร้อนวาบๆ ตรงท้ายทอยและลมหายใจสะท้อนเร็วจนต้องผุดลุกขึ้นอย่างตอนนี้ แต่มือฉันถูกนนท์คว้าเอาไว้เสียก่อน

“ต่อไปถ้าเห็นอะไรผิดสังเกต ให้บอก ให้ถาม อย่าคิด อย่าทำอะไรคนเดียว”

ทำไมฉันต้องบอกต้องถามเขา

ใจฉันคิด และหน้าฉันก็บอกไปแบบนั้นด้วย

“นั่งลง”

“ฉันไม่...”

นนท์ดึงมือฉันให้นั่งลงโดยไม่ฟังคำของฉัน พอฉันจะลุกก็รู้สึกหนักที่ตัก เขาเอาหมอนวางบนนั้นแล้วทิ้งหัวดำๆ ลงมา!

“เมื่อยคอเป็นบ้า”

“เมื่อย!คุณก็ไปนอนสิ มานอนตักฉันทำไม”

จุ๊บ!

ฉันเบิกตากว้างเพราะจู่ๆ ริมฝีปากแดงจัดก็ฉกขึ้นมาจูบริมฝีปากของฉัน หยุดคำพูดทุกอย่างไว้

“คุณนนท์!”

จุ๊บ!

ผิวอุ่นจัดแนบปากฉันไม่พอ เขายังบอกสำทับ

“ถ้าบ่นอีก ฉันก็จูบอีก”

ฉันหุบปากสนิท ปล่อยให้เขาทิ้งตัวลงหลับตานอนอย่างสบายอารมณ์บนตักของฉัน

ฬาริกาใจเย็นๆ

ฉันบอกตัวเองในใจ ยั้งมือไม่ให้ผลักหัวคนมากเล่ห์ออกไป กระทั่งเริ่มรู้สึกชาและคิดว่าเขาคงหลับ ฉันจึงค่อยๆ ยกหัวเขาแล้วเลื่อนตัวออกมา

เฮ้อ...

ฉันถอนใจอย่างโล่งอก เหลียวกลับไปมองหน้าบนเก้าอี้ เหมือนเห็นมุมปากคล้ายยกยิ้ม แต่คิดว่าคงตาฝาด ฉันจึงหันไปปิดไฟ ปิดประตู เดินขึ้นไปนอนบนห้องของตัวเอง สลัดนนท์ออกจากใจว่ายากแล้ว สลัดนนท์ออกจากชีวิตยากยิ่งกว่า

รีวิวจากผู้อ่าน

ขณะนี้ยังไม่มีคนรีวิวตอนนี้

รีวิว