นางโจรซ่อนใจ-คนในอดีต

โดย  ทิพย์มนตรา

นางโจรซ่อนใจ

คนในอดีต

ัจจุบันเ็นผลพวงของอดีต เรื่องในวันวารจึงยังคงอยู่ ตราบเท่าที่เรายังฝังตัวเองไว้กับมันและฉันก็เป็นเช่นนั้น เพราะอยู่ๆ เรื่องราวเมื่อหลายปีก่อนก็ย้อนเข้ามาในความทรงจำ ฉายซ้ำราวม้วนฟิล์มภาพยนตร์ที่ดึงฉันย้อนคืนกลับไป ภาพ เสียง ทุกอย่างยังแจ่มชัดในความทรงจำ แม้แต่วันแรกที่ฉันได้พบใครคนหนึ่ง

นิลเนตร นันทนาพิพัฒน์

‘พี่แม็กจะให้เจ๊คนนี้มาสอนหนูงั้นเหรอ’

ฉันเหลียวมองเจ้าของเสียงใสที่พยายามทำให้มันดูห้าวไม่สมตัวของเด็กคนหนึ่ง มันเป็นช่วงเวลาเย็น และเธอนั่งอยู่กับแม็กกี้ที่โต๊ะประจำของเรา ตอนนั้นฉันเรียนอยู่ปีสามได้ยินเสียงตอบโต้กันไปมา

‘มันเก่งสุดในคลาสแล้ว หรือจะให้พี่ติวให้’

‘ถ้าให้พี่แม็กติวให้ สู้เสียตังค์เรียนกับติวเตอร์ไม่ดีกว่าเหรอ’

ฉันที่เพิ่งทะเลาะกับพี่สาวคนเดียวด้วยเรื่องบางอย่างที่ฉันเพิ่งรู้และบอกใครไม่ได้แม้แต่แม็กกี้รู้สึกเครียดมากจนไม่อยากมีเวลาว่าง ประจวบกับแม็กกี้บอกฉันว่าให้ช่วยติวหนังสือให้น้องสาวที่เป็นญาติ ฉันจึงรับปาก

ฉันมองทั้งคู่หยอกกันเหมือนสนิทกันมากทั้งที่วัยห่างกันพอควร ดูจากการแต่งตัวน่าจะเรียนอยู่มัธยมปลาย

‘เออ พูดมากเดี๋ยวก็บอกพี่นนท์หรอกว่าแกไม่ยอมไปเรียนพิเศษแต่อยากมาเตร็ดเตร่เหล่หนุ่มแถวมหาวิทยาลัยพี่

‘จ้า เขาไม่กัดพี่แม็กแล้วก็ได้ โอ๋ๆ ไม่งอนนะ แต่ช้าแต่’

‘เก็บปากแบ๊ว อย่าแสดง นั่นไงเพื่อนพี่มาแล้ว ไหว้พี่เขาสิ นี่พี่พริก

‘สวัสดีค่ะ’

เด็กคนนั้นมองฉันอย่างพิจารณา ตากลมกว้างกว่าปกติ

‘นิลเนตร คนที่บ้านเขาเรียกน้องเนตรกับยายหนู แต่ฉันว่ามันน่ารักไป ยายนี่ต้องเรียกตาดำเพราะชอบแกล้งทำตาดำใสให้คนอื่นสงสาร แต่แท้จริงนางมารดีๆ นี่เอง

‘พี่แม็ก!’

แม็กกี้หัวเราะดังลั่น ฉันนั่งมองลูกพี่ลูกน้องกัดกันไปกัดกันมา ยิ่งเห็นก็ยิ่งรู้สึกว่าเด็กคนนี้ชักคล้ายตัวเอง

และนั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นเด็กผู้หญิงคนนั้น สาวน้อยมัธยมปลาย ผมสั้นหน้าม้า ผิวขาวสดใส หน้าตาน่ารักและมีดวงตากลมโตดำขลับสมชื่อ จนฉันเรียกเธอติดปากตามที่แม็กกี้เรียกว่า ‘ตาดำ’

น่ารักสดใส แสบๆ ซนๆ ตามวัยของเธอ นั่นคือคำนิยามที่ฉันยกให้ตาดำ

มันอาจผ่านมาหลายปี แต่ฉันไม่เคยลืม ใครจะลืมน้องสาวของผู้ชายที่ตัวเองรักได้

น้องสาวพี่นนท์ อยากได้ใจผัวต้องเอาน้องผัวเป็นพวกให้ได้ก่อน

แม็กกี้กระซิบบอกตอนที่นิลเนตรเผลอ ฉันตีแขนแม็กกี้ทีเล่นทีจริง ตอนนั้นฉันคบกับนนท์แล้ว คำว่าผัวของแม็กกี้ก็เรียกแบบสนุกปากทั้งที่ยังไม่เคยมีอะไรกัน

คำพูดของแม็กกี้ทำให้ฉันคล้อยตาม แต่สิ่งที่ทำให้ฉันเอ็นดูนิลเนตรจากหัวใจกลับไม่ใช่เหตุผลของแม็กกี้ หากเพราะฉันรู้สึกว่าน้องสาวของนนท์มีบางอย่างคล้ายฉัน ภายใต้ความน่ารักสดใสเธอมีความเป็นนักสู้ในตัวและมีความเป็นขบถในตัวเองซ่อนอยู่ ฉันได้รู้ว่าต่อหน้านนท์เธอจะทำตัวน่ารักเป็นผ้าพับไว้ แต่ลับหลังเธอเซี้ยวแก่นไม่เบาเลย หลังจากนั้นฉันก็เจอกับนิลเนตรบ่อยๆ เราสนิทกันมากขึ้น และนิลเนตรชอบเรียกฉันว่าเจ๊พริก เวลาไหนขี้เกียจก็ตัดสั้นเหลือแค่เจ๊คำเดียว

ครั้งหนึ่งฉันเคยนัดติวหนังสือให้นิลเนตรแถวสยาม นิลเนตรมาสาย และฉันเจอเธอกำลังยืนทะเลาะอยู่กับเพื่อนในชุดเครื่องแบบสีเดียวกันแค่เพราะฝ่ายหนึ่งโพสต์แขวะในเฟซบุ๊กเท่านั้นเอง ไม่รู้ใครเริ่มก่อน แต่ตอนนี้นิลเนตรกำลังถูกรุม

ฉันหงุดหงิดมากทีเดียว เพราะยายเด็กมัธยมที่ริทำตัวเลียนแบบการ์ตูนญี่ปุ่นพวกนั้นทำให้ฉันเสียเวลา และที่สำคัญคือนิลเนตรกำลังถูกรุมตบฉันเลยขู่พวกนั้นว่าจะส่งคลิปไปให้อาจารย์ฝ่ายปกครองที่โรงเรียนถ้ายังกร่างแบบนี้ เด็กพวกนั้นเห็นท่าทางเอาเรื่องของฉันก็ใจฝ่อ ก็เด็กพวกนี้แค่วัยรุ่นหัดแรง

ตอนนั้นฉันปกป้องนิลเนตรไม่ใช่เพราะเธอเป็นน้องสาวของนนท์ แต่เพราะรักเธอเข้าจริงๆและสิ่งที่ได้กลับมาคือแววตาชื่นชมกับสร้อยเส้นนี้ สร้อยที่ยังคงอยู่กับฉันไม่ว่ามันจะผ่านไปกี่ปีแล้วก็ตาม

“ตาดำ!”

ฉันพึมพำกับความทรงจำส่วนลึกที่ซุกซ่อนอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมที่ฉันเก็บไว้ในห้องพักของบ้านนนท์ ห้องที่ตอกย้ำฐานะของฉันว่าคือใคร ไม่ว่าอดีตฉันจะเป็นอย่างไรปัจจุบันฉันคือคนใช้ในบ้านนันทนาพิพัฒน์ แม้บางขณะฉันจะหลงคิดถึงอดีต แต่ก็ไม่ควรลืมปัจจุบัน

ฉันหยิบล็อกเก็ตขึ้นมาดู เปิดออกจากกัน เผยรอยยิ้มจริงใจที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา ชั่วแต่รอยยิ้มนั้นกรีดหัวใจฉันช้าๆ

ฉันรู้จักกับแม็กกี้ตอนปีหนึ่ง คบกับนนท์ตอนปีสอง รู้จักนิลเนตรตอนปีสาม หลังจากนั้นอีกสองปีฉันเข้าไปทำงานกับนนท์ จนกระทั่งทุกอย่างกลายเป็นแค่ความทรงจำอันเจ็บปวดหนึ่งในคนที่เคยผูกพันจากฉันไปตลอดกาล ส่วนคนที่เหลือก็กลายเป็นศัตรูตลอดกาลเช่นกัน

รีวิวจากผู้อ่าน

ความเห็นโดย อรอลิน
ปมชีวิตนางเอกเยอะจริงๆ
เมื่อ 11 เดือน 2 สัปดาห์ที่แล้ว

รีวิว